Posts Tagged ‘Add new tag

28
Οκτ.
08

ΤΡΙΑ ΘΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΠΙΖΩΣΑ (Μέρος 1ο)


Κaι ενώ στην Αγγλία λίγα κορίτσια  ηγούνται συγκροτημάτων μέχρι την άφιξη του punk, στα τέλη των ‘70s, στην Αμερική ισχυρές ντίβες χαράζουν το δρόμο τους και τη δική τους μουσική. Υπάρχει η Grace Slick, η Janis Joplin, η Mama Cass και η Nico. Zουν σε έναν  ηλιόλουστο κόσμο, ελεύθερου έρωτα, άγριας μουσικής, δυνατών ποτών και περίεργων ναρκωτικών. Η Βρετανική σκηνή υπόσχεται…αλλά ποτέ δεν πραγματοποιεί!

Η Mama Cass γεννήθηκε το 1941 στη Βαλτιμόρη και το πραγματικό της όνομα, όπως τη γνώριζε και η μητέρα της, ήταν Ellen Naomi Cohen. Από μικρή ξεκινά να τραγουδά σε σχολικές χορωδίες. Απογοητεύει τους γονείς της και φεύγει για  Ν.Υορκη, με μια απεγνωσμένη επιθυμία να γίνει τραγουδίστρια  και γίνεται μέλος σε ένα folk συγκρότημα. Πάρα το μεγάλο της μέγεθος είναι ένα εξωστρεφές άτομο που αγαπήθηκε από πολλούς. Το 1964 γνωρίζει τον John Phillips και τραγουδάει στην California. Οι John Sebastian και Zal Yanovsky είναι φίλοι του Phillips τους οποίους γνωρίζει ένα βράδυ σπίτι της,  και ενώ είναι έτοιμοι να δουν την παρουσίαση των Beetles στο σόου του Ed Sallivan. Μερικούς μήνες αργότερα φτιάχνουν τους Mugwumps με την προσθήκη του Denny Doherty. H μουσική τους βέβαια δεν είναι και τόσο τρομακτική όσο το όνομα τους! Έτσι πέρασε ένας χρόνος. Οι Sebastian και Yanovsky αποχωρούν και φτιάχνουν τους LovinSpoonful. To 1965 o Phillips έχει την ιδέα να φτιάξουν -όπερ και εγένετο- ένα συγκρότημα από δυο ζευγάρια.

Γι’ αυτό το λόγο στο συγκρότημα προστίθεται και η κυρία Michelle Phillips πρώην μοντέλο. Και το όνομα αυτών: New Journeymen.  Η πρώτη τους δουλειά έρχεται από τον παραγωγό Lou Adler, ο οποίος τους προτείνει να κάνουν δεύτερες φωνές στο δίσκο του Barry Mcguire. Στο δίσκο συμπεριλαμβάνεται και ένα δικό τους κομμάτι που λέγεται California Dreamin. O Adler παρ’ όλο που δέχτηκε να μείνει το κομμάτι στο δίσκο του Mcguire, το ξανά ηχογραφεί με τους Mammas & the Pappas πλέον. Το California dreamin’ φτάνει στο #1 το 1966.Tο δεύτερο single τους φτάνει και αυτό στο #1 μέσα σε ένα 6μηνο.

Πρόκειται για το Monday Monday. To συγκρότημα έχει συνέχεια ανοδική πορεία, μέχρι που η κυρία Phillips κάνει τα ναρκωτικά & τον ελεύθερο έρωτα τρόπο ζωής. Όπως και να το κάνεις, και όταν πρόκειται και για τη γυναίκα σου…..Ο Phillips διαλύει το συγκρότημα, το οποίο επανασυνδέει 2 μήνες μετά για να παίξουν στο Monterey.

Καταπληκτικές χρονιές για τη Mama Cass, μια εκπληκτική τραγουδίστρια σε σχέση με τη Michelle Philips, η οποία διαθέτει μόνο ομορφιά σε σχέση με τη μεγάλη φιγούρα της Mama. Το υπέρβαρο συνεσταλμένο κορίτσι από τη Βαλτιμόρη καταβροχθίζει όμως αλκοόλ και ναρκωτικά. Γίνετε η θέα των χίπης. Ένα ροκ είδωλο στο κέντρο του κόσμου, ακόμα και στις παρέες των Beetles και των Beach Boys. Μέχρι το ’68 οι Mammas & the Pappas ξεθυμαίνουν. Ο Phillips απολύει και χωρίζει τη γυναίκα του, η οποία παντρεύεται τον Dennis Hopper για 7 ήμερες και νύχτες!!! Η Mama Cass ξεκινάει σόλο καριέρα. Και ενώ είναι να κάνει κάποιες συναυλίες εισάγεται στο νοσοκομείο με αιμορραγία. Δεν έχει αναρρώσει καλά, καλά και κάνει ένα single το Its Getting Better.Ένα πολύ όμορφο κομμάτι, που όμως έφτασε μόνο μέχρι το #30 στα αμερικανικά charts. Στις 29 Iουλίου του 1974 και ενώ η Mama Cass φιλοξενείται σε μια φίλη στο Λονδίνο, τη βρίσκουν νεκρή από καρδιακή ανακοπή, λόγω μιας εξαντλητικής μακροχρόνιας δίαιτας……

Listen to:

Advertisements
03
Ιολ.
08

THE WHO

Λίγα συγκροτήματα στην ιστορία του Rock & roll ήταν τόσο αινιγματικά και αντιφατικά. Και τα τέσσερα μέλη ήταν τέσσερις διαφορετικοί χαρακτήρες και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από τα σφοδρά και περιβόητα live τους. Οι Who ήταν ένας ανεμοστρόβιλος με τον Keith Moon να πέφτει άγρια πάνω στα τύμπανα του, τον Pete Townshend να πηδάει στον αέρα και να περιστρέφει το χέρι στη κιθάρα του σαν ανεμόμυλος, τον τραγουδιστή Roger Daltrey να στέκεται στη σκηνή απειλητικός και βίαιος και τον μπασίστα John Entwistle να παραμένει και να παρακολουθεί ατάραχος τον τυφώνα, προστατεύοντας το μπάσο του. Αυτές οι διαφορετικές προσωπικότητες, συχνά έρχονταν σε σύγκρουση. Οι προστριβές όμως αυτές αποτέλεσαν σε μια θαυμάσια μουσική όλα αυτά τα χρόνια.

Στα μέσα του ’60 με την βρετανική εισβολή και το κίνημα των mod, μπορεί οι Kinks να έπαιζαν με κοφτερές κιθάρες, οι Who όμως, από την άλλη, ήταν ένα ισχυρό αιχμηρό και δυναμικό συγκρότημα. Συχνά ακουγόντουσαν σαν να ήταν έτοιμοι να εκραγούν. Εξοργισμένη κιθάρα, υπερδραστήριο μπάσο, χαοτικά τύμπανα. Βασισμένοι στο ρυθμό του Townshend οι υπόλοιποι αυτοσχεδιάζουν (για να το καταλάβετε αρκεί να ακούσετε ένα live τους). Κομμάτια όπως το My Generation ,το The Kids Are Alright και το Magic Bus ήταν ύμνοι για τη νεολαία της εποχής.

Ο Townshend συχνά προσπαθούσε να διαφοροποιήσει τη μουσική των Who ξεπερνώντας το κλασσικό σκληρό rock. Ειδικά όμως οι Entwistle και Daltrey δεν ακολουθούσαν πιστά τα βήματα του και τις αναζητήσεις του, κολλημένοι στις hard rock ρίζες τους, παίζαν σκληρά . Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τη διάλυση του γκρουπ στα μέσα του ’70. Οι Who επανασυνδέθηκαν ακόμα και μετά το θάνατο του Keith Moon το ’78 και άλλη μια φορά κάπου το’90 για κάποια live στην Αμερική.

Οι Townshend και Entwistle γνωρίζονται στο σχολείο στο Λονδίνο και παίζουν μαζί σε διάφορα συγκροτήματα. Ο Townshend παίζει μπάντζο και ο Entwistle τρομπέτα. Το 1962 ο Entwistle αποχωρεί για να παίξει στους Detours, ένα σκληροπυρηνικό rock συγκρότημα. Μέχρι το τέλος του χρόνου κιθαρίστας αναλαμβάνει ο Townshend και ο Daltrey τα φωνητικά στη θέση του Colin Dawson. Στους Detours προστίθεται και ο Keith Moon, ο οποίος μέχρι τότε έπαιζε ντραμς σε ένα surf συγκρότημα, τους Beachcombers. Το 1964 αλλάζουν το όνoμα τους σε Who.

Οι Who ξεκινούν και παίζουν σε ένα club στο Λονδίνο το Marquee. Αυτό είναι το μέρος όπου ο Townshend σπάει τη πρώτη του κιθάρα, και αυτό γιατί η σκηνή είναι χαμηλοτάβανη, και προσπαθώντας να κάνει ένα από τα αεροπλανικά του κόλπα, καρφώνει τη κιθάρα στο ταβάνι. Κάπως έτσι ξεκινάει το σπάσιμο του μουσικού εξοπλισμού ενός γκρουπ. Στο Marquee τους είδε ο μάνατζερ Pete Meaden. Υπό την καθοδήγηση του Meaden αλλάζουν το όνομα τους σε High Numbers, εμφανίζονται με κουστουμάκια λόγω των mods, και βγάζουν ένα single με τα I’m the Face και Zoot Suit. Στα τέλη του 1964 ξανά αλλάζουν το όνομα τους σε Who και το mod κοινό τους αυξάνεται. Υπογράφουν στην Decca και ηχογραφούν το I Can’t Explain με παραγωγό τον Shel Talmy,ο οποίος είναι παραγωγός και των Kinks. Το 1965 παρουσιάζονται στην τηλεοπτική εκπομπή Ready, Steady, Go the kids are all right και κάνουν αίσθηση όταν κάνουν τα όργανα τους λαμπόγυαλα. Η όλη σκηνή είναι καταπληκτική, γιατί στην όλη χαοτική κατάσταση,ο οικοδεσπότης επιστρέφει …μάλλον σοκαρισμένος (ενώ στην αρχή παίζει και αστειεύεται μαζί τους) με μια κλασική κιθάρα την οποία ο Townshend του παίρνει και την σπάει επίσης!!!(http://www.youtube.com/watch?v=7xZOrWK6d4g ). Την ίδια χρονιά το My Generation φτάνει στο #2 του Βρετανικού τοπ 10. Το 1967 Βγαίνει το αλμπούμ A Quick One with The Who Sell Out, και το κομμάτι I Can See for Miles γίνεται το πρώτο τους, που σκαρφαλώνει στο top 10 της Αμερικής. Την ίδια χρονιά παίζουν και στο φεστιβάλ του Μόντερευ, καθώς επίσης εμφανίζονται και στο σόου των Rolling StonesRock & Roll Circus. Το 1969 επιστρέφουν με την πιο επιτυχημένη rock όπερα το Tommy. To 1970 μετά το νευρικό κλονισμό του Townshend, ηχογραφείται το Who’s Next με τραγούδια όπως Behind Blue Eyes, Baba O’Riley, Won’t Get Fooled Again. Από εκεί και πέρα διαλύονται και ξαναφτιάχνονται. Άλλοι κάνουν σόλο καριέρα, μέχρι το 1978 που ηχογραφείται το Who Are You. Καταπληκτικός σκληρός δίσκος και ενόψει του νεοαφιχθέντος Punk κινήματος γίνεται και πλατινένιος. Το Who Are You όμως γίνεται το κύκνειο άσμα τους, αφού την ίδια χρονιά πεθαίνει ο Keith Moon από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Οι υπόλοιποι Who επανεξετάζουν τα πράγματα και αποφασίζουν να συνεχίσουν. Προσλαμβάνουν τον Kenny Jones ο οποίος έπαιζε στους Small Faces, στη θέση του Keith Moon. Οι εναπομείναντες Who ξέρουν όμως ότι ο Keith Moon είναι αναπόσπαστο κομμάτι του συγκροτήματος και απλώς συνεχίζουν να υπάρχουν με διάφορες ζωντανές εμφανίσεις αφού πρώτα διαλύονται και επανιδρύονται κάμποσες φορές μέχρι και το 2002 παρακαλώ, όπου σε κάποια ζωντανή τους εμφάνιση στην Αμερική πεθαίνει και ο John Entwistle σε κάποιο ξενοδοχείο του Λας Βέγκας.

Track list:

The Who:                   I Can’t Explain

My generation

Magic bus

Behind blue eyes

The High Numbers: Zoot Suit

Im The Face

Heart of stone




Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,632 hits