Archive Page 2

03
Ιολ.
08

THE WHO

Λίγα συγκροτήματα στην ιστορία του Rock & roll ήταν τόσο αινιγματικά και αντιφατικά. Και τα τέσσερα μέλη ήταν τέσσερις διαφορετικοί χαρακτήρες και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από τα σφοδρά και περιβόητα live τους. Οι Who ήταν ένας ανεμοστρόβιλος με τον Keith Moon να πέφτει άγρια πάνω στα τύμπανα του, τον Pete Townshend να πηδάει στον αέρα και να περιστρέφει το χέρι στη κιθάρα του σαν ανεμόμυλος, τον τραγουδιστή Roger Daltrey να στέκεται στη σκηνή απειλητικός και βίαιος και τον μπασίστα John Entwistle να παραμένει και να παρακολουθεί ατάραχος τον τυφώνα, προστατεύοντας το μπάσο του. Αυτές οι διαφορετικές προσωπικότητες, συχνά έρχονταν σε σύγκρουση. Οι προστριβές όμως αυτές αποτέλεσαν σε μια θαυμάσια μουσική όλα αυτά τα χρόνια.

Στα μέσα του ’60 με την βρετανική εισβολή και το κίνημα των mod, μπορεί οι Kinks να έπαιζαν με κοφτερές κιθάρες, οι Who όμως, από την άλλη, ήταν ένα ισχυρό αιχμηρό και δυναμικό συγκρότημα. Συχνά ακουγόντουσαν σαν να ήταν έτοιμοι να εκραγούν. Εξοργισμένη κιθάρα, υπερδραστήριο μπάσο, χαοτικά τύμπανα. Βασισμένοι στο ρυθμό του Townshend οι υπόλοιποι αυτοσχεδιάζουν (για να το καταλάβετε αρκεί να ακούσετε ένα live τους). Κομμάτια όπως το My Generation ,το The Kids Are Alright και το Magic Bus ήταν ύμνοι για τη νεολαία της εποχής.

Ο Townshend συχνά προσπαθούσε να διαφοροποιήσει τη μουσική των Who ξεπερνώντας το κλασσικό σκληρό rock. Ειδικά όμως οι Entwistle και Daltrey δεν ακολουθούσαν πιστά τα βήματα του και τις αναζητήσεις του, κολλημένοι στις hard rock ρίζες τους, παίζαν σκληρά . Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τη διάλυση του γκρουπ στα μέσα του ’70. Οι Who επανασυνδέθηκαν ακόμα και μετά το θάνατο του Keith Moon το ’78 και άλλη μια φορά κάπου το’90 για κάποια live στην Αμερική.

Οι Townshend και Entwistle γνωρίζονται στο σχολείο στο Λονδίνο και παίζουν μαζί σε διάφορα συγκροτήματα. Ο Townshend παίζει μπάντζο και ο Entwistle τρομπέτα. Το 1962 ο Entwistle αποχωρεί για να παίξει στους Detours, ένα σκληροπυρηνικό rock συγκρότημα. Μέχρι το τέλος του χρόνου κιθαρίστας αναλαμβάνει ο Townshend και ο Daltrey τα φωνητικά στη θέση του Colin Dawson. Στους Detours προστίθεται και ο Keith Moon, ο οποίος μέχρι τότε έπαιζε ντραμς σε ένα surf συγκρότημα, τους Beachcombers. Το 1964 αλλάζουν το όνoμα τους σε Who.

Οι Who ξεκινούν και παίζουν σε ένα club στο Λονδίνο το Marquee. Αυτό είναι το μέρος όπου ο Townshend σπάει τη πρώτη του κιθάρα, και αυτό γιατί η σκηνή είναι χαμηλοτάβανη, και προσπαθώντας να κάνει ένα από τα αεροπλανικά του κόλπα, καρφώνει τη κιθάρα στο ταβάνι. Κάπως έτσι ξεκινάει το σπάσιμο του μουσικού εξοπλισμού ενός γκρουπ. Στο Marquee τους είδε ο μάνατζερ Pete Meaden. Υπό την καθοδήγηση του Meaden αλλάζουν το όνομα τους σε High Numbers, εμφανίζονται με κουστουμάκια λόγω των mods, και βγάζουν ένα single με τα I’m the Face και Zoot Suit. Στα τέλη του 1964 ξανά αλλάζουν το όνομα τους σε Who και το mod κοινό τους αυξάνεται. Υπογράφουν στην Decca και ηχογραφούν το I Can’t Explain με παραγωγό τον Shel Talmy,ο οποίος είναι παραγωγός και των Kinks. Το 1965 παρουσιάζονται στην τηλεοπτική εκπομπή Ready, Steady, Go the kids are all right και κάνουν αίσθηση όταν κάνουν τα όργανα τους λαμπόγυαλα. Η όλη σκηνή είναι καταπληκτική, γιατί στην όλη χαοτική κατάσταση,ο οικοδεσπότης επιστρέφει …μάλλον σοκαρισμένος (ενώ στην αρχή παίζει και αστειεύεται μαζί τους) με μια κλασική κιθάρα την οποία ο Townshend του παίρνει και την σπάει επίσης!!!(http://www.youtube.com/watch?v=7xZOrWK6d4g ). Την ίδια χρονιά το My Generation φτάνει στο #2 του Βρετανικού τοπ 10. Το 1967 Βγαίνει το αλμπούμ A Quick One with The Who Sell Out, και το κομμάτι I Can See for Miles γίνεται το πρώτο τους, που σκαρφαλώνει στο top 10 της Αμερικής. Την ίδια χρονιά παίζουν και στο φεστιβάλ του Μόντερευ, καθώς επίσης εμφανίζονται και στο σόου των Rolling StonesRock & Roll Circus. Το 1969 επιστρέφουν με την πιο επιτυχημένη rock όπερα το Tommy. To 1970 μετά το νευρικό κλονισμό του Townshend, ηχογραφείται το Who’s Next με τραγούδια όπως Behind Blue Eyes, Baba O’Riley, Won’t Get Fooled Again. Από εκεί και πέρα διαλύονται και ξαναφτιάχνονται. Άλλοι κάνουν σόλο καριέρα, μέχρι το 1978 που ηχογραφείται το Who Are You. Καταπληκτικός σκληρός δίσκος και ενόψει του νεοαφιχθέντος Punk κινήματος γίνεται και πλατινένιος. Το Who Are You όμως γίνεται το κύκνειο άσμα τους, αφού την ίδια χρονιά πεθαίνει ο Keith Moon από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Οι υπόλοιποι Who επανεξετάζουν τα πράγματα και αποφασίζουν να συνεχίσουν. Προσλαμβάνουν τον Kenny Jones ο οποίος έπαιζε στους Small Faces, στη θέση του Keith Moon. Οι εναπομείναντες Who ξέρουν όμως ότι ο Keith Moon είναι αναπόσπαστο κομμάτι του συγκροτήματος και απλώς συνεχίζουν να υπάρχουν με διάφορες ζωντανές εμφανίσεις αφού πρώτα διαλύονται και επανιδρύονται κάμποσες φορές μέχρι και το 2002 παρακαλώ, όπου σε κάποια ζωντανή τους εμφάνιση στην Αμερική πεθαίνει και ο John Entwistle σε κάποιο ξενοδοχείο του Λας Βέγκας.

Track list:

The Who:                   I Can’t Explain

My generation

Magic bus

Behind blue eyes

The High Numbers: Zoot Suit

Im The Face

Heart of stone

Advertisements
09
Ιον.
08

ΜΑΝΟς ΧΑΤΖΙΔΑΚΙς NEW YORK ROCK ROLL ENSEMBLE “REFLECTIONS»

Πρόσφατα αποφάσισα να βγω από την τεμπελιά μου και να τακτοποιήσω βιβλία, δίσκους και cd. Το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα καταπληκτικό δίσκο (ιεροσυλία, έχω να τον ακούσω καιρό). Tον New York Rock And Roll Ensemble Reflections και Μάνος Χατζιδάκις. Για να καταλάβετε πέρι τίνος πρόκειται θα σας πω, πως το 2005 κυκλοφόρησε καταπληκτικά διασκευασμένο και με σεβασμό απέναντι στο Χατζιδάκι, από τους Raining Pleasure

Δεν είναι πολλοί οι Έλληνες συνθέτες που έχουν καταφέρει να γνωρίσουν επιτυχία στο εξωτερικό, ακόμα λιγότεροι είναι εκείνοι που τα κατάφεραν να ηχογραφήσουν δίσκους παράλληλα με το κύμα της εποχής. Ο Χατζιδάκις είναι ένας άνθρωπος που είναι ευφυής στο χώρο της μουσικής. Μουσική για κινηματογράφο, κλασική μουσική, λαϊκά τραγούδια και τώρα έρχεται να προσθέσει στο ενεργητικό του και ένα Rock δίσκο.

Η ιστορία ξεκινάει στη Νέα Υόρκη των τελών του ‘60, το κέντρο των απανταχού καλλιτεχνών, νομίζω μέχρι και σήμερα. Όταν οι περισσότεροι ασχολούνται με την ψυχεδέλεια, κάντε έρωτα όχι πόλεμο και το LSD, ο Χατζιδάκις αποφασίζει να ασχοληθεί με το rock, που είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο σε άνθιση εκείνη την εποχή. Συνάντα τους New York Rock And Roll Ensemble στο στούντιο όπου ηχογραφούν . Είναι φοιτητές κλασικής μουσικής με ροκ ανησυχίες. Τους ακούει, εντυπωσιάζεται, ενθουσιάζεται, η ιδέα έρχεται και η πρόταση πέφτει. Σαφώς και γίνετε δεκτή. Ο Χατζιδάκις υπογράφει τη μουσική και οι New York Rock And Roll Ensemble τους στίχους. Το 1969 έρχεται στο φως το άλμπουμ Reflections.

Σε μια δουλειά σαν και αυτή, πολλές φορές τα λόγια αν και αναγκαία φαντάζουν περιττά. Στα κομμάτια επικρατεί μια αραχνοΰφαντη ζεστή ατμόσφαιρα, με έντονο το ελληνικό στοιχείο. Νομίζω ο Σιδηρόπουλος έκλεψε λίγο όταν έγραψε το Day After Day στη Νέα Υόρκη επίσης. Είναι τραγικά δύσκολο να επιλέξεις κάποιο κομμάτι ξεχωριστά, είτε πρόκειται για να το ακούσεις, είτε για να το αναλύσεις. Κομμάτια διαχρονικά. Τρομερές ενορχηστρώσεις, υπέροχοι στίχοι και ερμηνεία. Μια μουσική ειλικρινής, αισθαντική, χωρίς φλυαρία και ανούσια πράγματα. Ο Χατζιδάκις μέσα από τη λιτότητα του είναι πολύ μεγάλος για άλλη μια φορά. Δίσκος που τον ακούς ολόκληρο και μονορούφι. Δίσκος που θες να μεταφέρεις στους άλλους τον ενθουσιασμό σου γι’αυτό που άκουσες, άλλα μόνο δίνοντας τον, να τον ακούσουν.Το 1993 το «Reflections» επανεκδόθηκε με ελληνικούς στίχους του Νίκου Γκάτσου και ερμηνεύτρια την Αλίκη Καγιαλόγλου.

Είναι από εκείνες τις φορές που λέμε πως για ένα θέμα το σύμπαν συνωμοτεί. Οι New York Rock And Roll Ensemble ηχογραφούν άλλους τέσσερις δίσκους μέχρι το 1972. Η μορφή του συγκροτήματος ,ο αξέχαστος Michael Camen, αργότερα έκανε πολλές και διάφορες συνεργασίες, Pink Floyd για παράδειγμα, μέχρι να γίνει μέγας κινηματογραφικός συνθέτης. Το Reflections κερδίζει κατά κράτος το χρόνο και παραμένει μεγάλο έργο όπως και επίκαιρο. Διαλέξτε. Ή Νew York Ρock Αnd Ρoll Εnsemble1969, ή Raining Pleasure 2005. Ο Μάνος Χατζιδάκις ένας. Πάντως ότι και να επιλέξετε χαμένοι δεν θα βγείτε. Δυο δίσκοι σε ένα που σκάει σαν βόμβα….

Track List:

1. Orpheus

2. The day

3. Love her

4. Dance of the dogs

5. Kemal

6. Dedication

7. The three answers

8. Street song

9. Bitter way

10. Noble dame

11
Μάι.
08

“Στυγνοί Δολοφόνοι….”

...Δεν είναι άλλοι από τις κιθάρες που συνοδεύουν τον εκάστοτε κιθαρίστα. Αυτόν που αφήνει τη σφραγίδα του είτε σε σόλο καριέρα, είτε σε κάποιο γκρουπ. Τί θα ήταν άλλωστε το ροκ και τα υποσύνολα του, χωρίς το διαφοροποιημένο ήχο και τα σόλα μιας κιθάρας ..?

Η λίστα με τις κιθάρες ατελείωτη, όπως και η λίστα αυτών που τις κατέστρεψαν στα χέρια τους. Αρχικά η Gibson GS175, ήταν το ατού που υπηρέτησε τη jazz, ως μια από της πρώτες ηλεκτρικές. Πραγματικό ρόλο στα 50’s, τα 60’s αλλά και τα blues, έπαιξε η επίσης Gibson ES335. Στην αντίπερα όχθη η Fender με τα δικά της όπλα Telecaster και Stratocaster. Η Telecaster πασίγνωστη στην αγκαλιά του Bruce Springsteen. H Stratocaster στα χέρια του Jimi Hendrix να φλέγεται στην κυριολεξία! Από αυτή την πολύ μικρή αναφορά δεν θα μπορούσε να λείψει η κιθάρα που μεγαλούργησε ο Jimmy Page, ο Keith Richards, και ο Eric Clapton και είναι η απάντηση της Gibson στη Fender Stratocaster, η Les Paul.

Στα 50’s ο Scotty Moore και ο Cliff Gallup, κιθαρίστες του Elvis και του Gene Vincent αντίστοιχα, χτίζουν το Rocknroll. Από τα 60’s και μετά τα πράγματα άρχισαν να εκτροχιάζονται και να διαφοροποιούνται σε στιλ και είδος. Αρχής γενομένης από την κιθάρα του Dick Dale και το σερφάρισμα του στο πεντάγραμμο. Ποιος δεν έχει ακούσει το Mr. Tambourine Man και τους Byrds και ποιος θα ξεχάσει την εναρκτήρια έκρηξη του Punk από την κιθάρα του Ron Ashton και των Stooges. Μπορεί κάποιος να παραβλέψει τον John Cipollina και τους Quicksilver Messenger Service, αν και λανθασμένα δεν θεωρήθηκαν πολύ ψυχεδελικοί !!? Γίνετε να μην παραδεχθείς τον Iron man Toni Iommi και τους Black Sabbath προπομπούς του Heavy Metal ή ότι ο Ritchie Blackmore και οι Deep Purple δεν θεμελίωσαν το Hard Rock. Από τις μέρες του In Rock ούτε καν από το Machine Head. Ξανακούστε το Speed King. Ο Jimmy Page είναι ο θεμέλιος λίθος για τους Led Zeppelin, ο θεϊκός κιθαρίστας που τους άφησε στην ιστορία ως hard rock, blues, folk, ανατολίτες. Λίγο απ’όλα τελοσπάντων και βέβαια πάντα με τέλειες ενορχηστρώσεις.

Τη δεκαετία του ’80 τη διαφορά έκαναν οι Smiths, γιατί πίσω από τη γλυκιά απόγνωση του Morissey υπήρχε ο John Marr, που μαζί αναδιοργάνωσαν τα 80’s . Ωστόσο όσο δεξιοτέχνης ήταν ο Thurston Moore άλλο τόσο σκληροτράχηλος μπορούσε να γίνει μαζί με τους Sonic Youth. Οι JesusMary Chain με τους αδερφούς Reid μετέφεραν και ταξίδεψαν τα 60’s στον ήχο και τη δεκαετία του’80. Τέλος η βρετανική Indie Pop γεννήθηκε μαζί με τα εκπληκτικά εξώφυλλα των Stone Roses.

Και εκεί που πιστεύαμε στη δεκαετία του’90 πως το Rock αρχίζει να αργοπεθαίνει, ήρθε ένας τύπος με θράσος που κακοποιούσε τις κιθάρες του κατ’επανάληψη για να ανοίξει το δρόμο και να ρίξει φως στη νέα δεκαετία. Ποιος? Ο Curt Cobain φυσικά με τους Nirvana. Παράλειψη θα ήταν να μην αναφέρω τους Radiohead από το πρώτο τους single, το Creep. Και τέλος οι Rage Against the Machine με το χαοτικό, εκρηκτικό κιθαριστικό Hip Hop που ανατίναξαν κάποτε το Next club.

Στο πέρασμα των χρόνων υπήρξαν γνώστες και δεξιοτέχνες, που ήξεραν να δουλεύουν τη κιθάρα και άλλοι, πιο πρωτόγονοι, αυτοδίδακτοι και λιγότερο δεξιοτέχνες που επέδειξαν όμως τον ίδιο ζήλο και την ίδια αγάπη. Η λίστα με τους κιθαρίστες και τις κιθάρες μεγάλη. Η έλλειψη χώρου όμως για να χωρέσουν όλοι εξίσου μεγάλη. Η λίστα εδώ μικρή και υποκειμενική. Οποίος θέλει μπορεί να συμπληρώσει την προτιμηση του.

20
Απρ.
08

The Gutter Twins: Saturnalia (2008)

Το πολυαναμενόμενο πρώτο album των Gutter Twins, δηλαδή των Mark Lanegan (Screaming Trees, Queens of the stone age) και  Greg Dulli (The Afghan Wings, The Twilight Singers) είναι εδώ και λίγο καιρό γεγονός.

Το σχεδόν μυθικό δίδυμο έρχεται μέσα στην καρδιά της άνοιξης να ταράξει την μουσική μας νηφαλιότητα και να προσθέσει στην λίστα με τα favorites του 2008 ακόμα μία εξαιρετική δουλειά.

Το Saturnalia είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας δύο μουσικών που συγχώνευσαν τις διαφορετικές προσωπικότητές τους σε μία και το εκρηκτικό κοκτέιλ που δημιουργήθηκε είναι με λίγες λέξεις ένας μυστικιστικός, απρόβλεπτος, αριστουργηματικός δίσκος.

Μέσα στα 12  tracks μπορείς να ανακαλύψεις εκτός από την σφύζουσα ψυχεδέλεια, folk ρυθμούς, μεταλλικές γεμάτες συναίσθημα κιθάρες, φωνητικές αρμονίες, βιολιά, μαντολίνα και βιολεντσέλα, ότι πρέπει δηλαδή για να μπει ο εγκέφαλός σου στην διαδικασία της αργής καύσης και να εξαυλωθεί.

Μουσική γεμάτη καινοτομική και ακατέργαστη (φαινομενικά) ομορφιά, σαρκαστικά ύπουλη, αργόσυρτη, με λυτρωτικά ξεσπάσματα, ερωτική,  αισθησιακή, θυμωμένη πολλές φορές, διαβολικά έξυπνη σε βαθμό να θέλεις να γελάσεις δυνατά όταν και αν καταλάβεις το όργιο που εκτυλίσεται μπροστά στα αυτιά σου χωρίς ίχνος σεμνοτυφίας ή σοβαροφάνειας.

Δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο, πήρα ακριβώς ότι ήθελα από τους δύο γοητευτικότατους κυρίους και το μόνο που μπορώ να πω κλείνοντας είναι πως πρόκειται για μεγάλο δίσκο χωρίς καμία διάθεση υπερβολής από μέρους μου.  

Συστήνεται ανεπιφύλαχτα για νυχτερινές ακροάσεις στο ημίφως, με το ποτήρι (ή την φιάλη) του ουίσκυ ανά χείρας και διάθεση οργιαστική, ακριβώς σαν αυτή  των δημιουργών του.

(Εξ) αιρετικός…

 

Tracklist

1. The stations

2. God’s Children

3. All Misery/Flowers

4.The Body

5. Idle Hands

6. Circle the fingers

7. Whi will lead us

8.Seven stories underground

9. I was in love with you

10. Bete Noir

11. Front street

 

 

  

11
Απρ.
08

Vampire Weekend (2008)

Είναι χρόνια τώρα που η pop έχει αρχίσει να ξεφεύγει κανονικά, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη οποιαδήποτε προσπάθεια για κατηγοριοποίηση στα στενά standards του μουσικού τύπου. Ίσως και να καθοριστεί κάποτε ένα σύστημα ISO για ακριβές labeling των ήχων με απώτερο σκοπό το ακριβές tagging στις ηλεκτρονικές μουσικές βιβλιοθήκες. Αυτό όμως ελάχιστα μας αφορά όταν έχουμε να κάνουμε με φρέσκους ευρηματικούς ήχους και φοβερά δισκάκια όπως αυτό που διάλεξα για σήμερα.

Το ντεμπούτο των Νεοϋορκέζων Vampire Weekend έχει παρκάρει στο MP3 player μου για περίπου τρεις εβδομάδες και θα μείνει εκεί για πολύ ακόμα. Πρόκειται για ένα αμάλγαμα ευφυούς indie-pop και κλασσικής μουσικής με αφρο-κουβανέζικες πινελιές και όσο δύσκολο είναι να το κατατάξεις άλλο τόσο δύσκολο είναι να αναγνωρίσεις τις επιρροές που ίπτανται εδώ κι εκεί σε όλη τη διάρκεια του album.

Οι Vampire Weekend από το 2006 που σχηματίστηκαν (όταν τα μέλη τους ήταν φοιτητές όπως συνηθίζεται) και σάρωσαν τα πάρτυ και τα μπαράκια της περιοχής, γνώρισαν την επιτυχία καθώς ο μοναδικός τους ήχος, τους οδήγησε στην XL records και στο πρώτο τους επίσημο EP (Mansard Roof). Καθόλου περίεργο αν ακούσεις για πρώτη φορά το Oxford Comma. Μια πραγματικά γοητευτική σύνθεση, με ευρηματικούς στίχους και απίθανα φωνητικά που σε κερδίζει άμεσα.

Στη συνέχεια έχεις ακούσει όλο το album και χαμογελάς περιμένοντας το καλοκαίρι. Υπάρχει μια θετική αύρα σε όλα τα κομμάτια (χωρίς να είναι ξεδιάντροπα ή αποκλειστικά χορευτικά) η οποία υπερτονίζεται από την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ερμηνεία του τραγουδιστή Ezra Koenig, τις προσεκτικά δομημένες σονατινίστικες (sic) μελωδίες που διαχωρίζουν τα κουπλέ μεταξύ τους ή αντικαθιστούν τα ρεφραίν πολλές φορές, και την προσεκτική ενορχήστρωση. Εξαιρετικές οι γραμμές του μπάσου όπως και οι έθνικ πινελιές στα κρουστά και στους κιθαριστικούς ρυθμούς θυμίζουν πότε τις καλές εποχές του Paul Simon και πότε τα new Wave χοροπηδηχτά των 80s.

Λίγα indie ντεμπούτα πλέον είναι τόσο όμορφα και ολοκληρωμένα όσο το Vampire Weekend των Vampire Weekend. Και να μην το ψάξετε, είμαι σίγουρος ότι θα σας βρει εκείνο.

http://www.vampireweekend.com

Read also:

03
Απρ.
08

Noir Desir – Des visages des figures

noir-desir-2.jpg

Θυμάμαι πάρα πολύ καλά, πως γνώρισα τους Noir Desir. Συνήθως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να θυμάμαι δηλαδή, αλλά μου είχαν κάνει τρομερή εντύπωση. Συγκεκριμένα, δεν ξέρω αν θυμάστε το galatsi TV!! Πάθαινε κάτι κρίσεις 4 με 5 το μεσημέρι και έπαιζε διάφορα. Κάπου λοιπόν στο 1996, γυρνώντας από την τότε δουλειά μου έτρωγα υπό την εικόνα των Smashing Pumpkins και των Noir Desir.

Βέβαια μέχρι το 1996 που τους γνώρισα εγώ, είχαν ήδη σχεδόν μια δεκαετία ζωής και 6 δίσκους μέχρι εκείνη τη στιγμή. Συνολικά η δισκογραφία τους περιλαμβάνει δέκα. Δέκα δίσκοι που έπρεπε να περάσουν άλλα πέντε χρόνια μέχρι να πέσουν στα χέρια μου και έπρεπε να βρεθώ αυτοπροσώπως στο Παρίσι για να τους αγοράσω. Στην Ελλάδα τους γνωρίσαμε το 2003 περίπου. Στους στίχους και το τραγούδι είναι ο Bernard Cantat, στις κιθάρες ο Serge Teyssot, στα τύμπανα ο Dennis Barthe, και στην αρχή μπάσο παίζει ο Vincent Leriche, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Frederic Vidalenc για να καταλήξουν στην τελική τους σύνθεση. Ο ήχος τους κάτι μεταξύ punk και rock με αρκετά ψυχεδελικά σημεία. Η αλήθεια είναι πως δύσκολα καθορίζεις τι ακριβώς παίζουν. Λίγο απ’όλα. Να πω δε, ότι οι στίχοι του Cantat ποιητικοί και πολιτικοποιημένοι, έχουν ένα μελόδραμα και ένα πεσιμισμό (ζορίστηκα πολύ με τα Γαλλικά είναι η αλήθεια) υποβασταζόμενοι από τη μουσική των υπολοίπων.

des-visages-des-figures.jpgΤο Des visages des figures είναι ο προτελευταίος τους δίσκος και κυκλοφόρησε το 2001. Ο τελευταίος βγήκε το 2005 μετά τη διάλυση τους, από τα εναπομείναντα μέλη και είναι συλλογή. Το Des visages des figures είναι ο δίσκος που τους ώθησε να βγουν πέρα από την Γαλλία και να τους γνωρίσει και η υπόλοιπη Ευρώπη.

Νομίζω ο πιο ολοκληρωμένη δουλειά τους που δίκαια, (έστω και καθυστερημένα) τράβηξαν την προσοχή μας. Κιθάρες που σφυρηλατούν, μελαγχολικά σαξόφωνα και κλαρινέτα, σε μελωδίες και ήχους με αισθητική. Σαν ένα λουλούδι που ανθίζει και ευωδιάζει. Στίχοι που στάζουν θλίψη, ή που μπορεί και να εκφράσουν την ψεύτικη πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά. Φλογισμένα λόγια με εκρήξεις ήχων, μαύρα μονοπάτια εμπλουτισμένα με πλήκτρα και samples.

Το 2003 έμελλε να γραφτεί το τέλος των Noir Desir. Στη Λιθουανία ο Cantat δολοφονεί μεθυσμένος και μετά από ένα καυγά τη φίλη του Marie Trintignant. Αυτή τη στιγμή εκτίει την 8ετη ποινή του, κάπου στη Γαλλία. Καθίστε αναπαυτικά το ταξίδι ξεκινά από το πρώτο κιόλας κομμάτι……

Noir Desir – Des Armes

Noir Desir – L’Appartement

20
Μαρ.
08

The new pornographers – Challengers (2007)

i98398p1e9h.jpgΕκτός από εκπληκτικό όνομα η power-pop παρέα από το Βανκούβερ κατέθεσε (προ μηνών βέβαια) το τελευταίο της πόνημα, 7 χρόνια μετά το πρώτο τους υπέροχο LP Mass Romantic.

Πρόκειται για ένα δίσκο γεμάτο όμορφες μελωδίες, γλυκά εσωστρεφή αλλά και αρκετά up-beat πολλά σημεία. Η μελαγχολία είναι έκδηλη παντού, μα εμφανίζεται με διπλωματικά ύπουλο τρόπο κάτω από την επιφάνεια.

Τα κομμάτια στην πλειοψηφία τους είναι πολύ προσεκτικά δομημένα και ενορχηστρωμένα, ελαφρώς σοφιστικέ και τείνοντας προς το κάπως περίπλοκο.

Οι new pornographers είναι μια ολοκληρωμένη μπάντα. Αυτό φαίνεται από την αρχή του δίσκου ακόμα κι αν δεν τους έχετε ακούσει ξανά. Χωρίς ακρότητες, χωρίς το άγχος του πρωτάρη ή του supergroup, με τις συνθέσεις των Newman και Bejar να λάμπουν και τις φωνές των κοριτσιών του group χτίζουν ένα αληθινά αξιοπρεπή και ευχάριστο album το οποίο βρήκα ιδανικό για παρέα σε κάποιες (σπάνιες) μοναχικές στιγμές.

Highlights: Go places, Myriad harbour, My rights versus yours, All the old showstoppers, Challengers.

Gang: Spoon, The Shins, Sweet Apple pie, Peter Bjorn and John

See Also: http://metewritis.blogspot.com




Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,632 hits