Archive for the 'Record Reviews' Category

09
Ιον.
08

ΜΑΝΟς ΧΑΤΖΙΔΑΚΙς NEW YORK ROCK ROLL ENSEMBLE “REFLECTIONS»

Πρόσφατα αποφάσισα να βγω από την τεμπελιά μου και να τακτοποιήσω βιβλία, δίσκους και cd. Το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα καταπληκτικό δίσκο (ιεροσυλία, έχω να τον ακούσω καιρό). Tον New York Rock And Roll Ensemble Reflections και Μάνος Χατζιδάκις. Για να καταλάβετε πέρι τίνος πρόκειται θα σας πω, πως το 2005 κυκλοφόρησε καταπληκτικά διασκευασμένο και με σεβασμό απέναντι στο Χατζιδάκι, από τους Raining Pleasure

Δεν είναι πολλοί οι Έλληνες συνθέτες που έχουν καταφέρει να γνωρίσουν επιτυχία στο εξωτερικό, ακόμα λιγότεροι είναι εκείνοι που τα κατάφεραν να ηχογραφήσουν δίσκους παράλληλα με το κύμα της εποχής. Ο Χατζιδάκις είναι ένας άνθρωπος που είναι ευφυής στο χώρο της μουσικής. Μουσική για κινηματογράφο, κλασική μουσική, λαϊκά τραγούδια και τώρα έρχεται να προσθέσει στο ενεργητικό του και ένα Rock δίσκο.

Η ιστορία ξεκινάει στη Νέα Υόρκη των τελών του ‘60, το κέντρο των απανταχού καλλιτεχνών, νομίζω μέχρι και σήμερα. Όταν οι περισσότεροι ασχολούνται με την ψυχεδέλεια, κάντε έρωτα όχι πόλεμο και το LSD, ο Χατζιδάκις αποφασίζει να ασχοληθεί με το rock, που είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο σε άνθιση εκείνη την εποχή. Συνάντα τους New York Rock And Roll Ensemble στο στούντιο όπου ηχογραφούν . Είναι φοιτητές κλασικής μουσικής με ροκ ανησυχίες. Τους ακούει, εντυπωσιάζεται, ενθουσιάζεται, η ιδέα έρχεται και η πρόταση πέφτει. Σαφώς και γίνετε δεκτή. Ο Χατζιδάκις υπογράφει τη μουσική και οι New York Rock And Roll Ensemble τους στίχους. Το 1969 έρχεται στο φως το άλμπουμ Reflections.

Σε μια δουλειά σαν και αυτή, πολλές φορές τα λόγια αν και αναγκαία φαντάζουν περιττά. Στα κομμάτια επικρατεί μια αραχνοΰφαντη ζεστή ατμόσφαιρα, με έντονο το ελληνικό στοιχείο. Νομίζω ο Σιδηρόπουλος έκλεψε λίγο όταν έγραψε το Day After Day στη Νέα Υόρκη επίσης. Είναι τραγικά δύσκολο να επιλέξεις κάποιο κομμάτι ξεχωριστά, είτε πρόκειται για να το ακούσεις, είτε για να το αναλύσεις. Κομμάτια διαχρονικά. Τρομερές ενορχηστρώσεις, υπέροχοι στίχοι και ερμηνεία. Μια μουσική ειλικρινής, αισθαντική, χωρίς φλυαρία και ανούσια πράγματα. Ο Χατζιδάκις μέσα από τη λιτότητα του είναι πολύ μεγάλος για άλλη μια φορά. Δίσκος που τον ακούς ολόκληρο και μονορούφι. Δίσκος που θες να μεταφέρεις στους άλλους τον ενθουσιασμό σου γι’αυτό που άκουσες, άλλα μόνο δίνοντας τον, να τον ακούσουν.Το 1993 το «Reflections» επανεκδόθηκε με ελληνικούς στίχους του Νίκου Γκάτσου και ερμηνεύτρια την Αλίκη Καγιαλόγλου.

Είναι από εκείνες τις φορές που λέμε πως για ένα θέμα το σύμπαν συνωμοτεί. Οι New York Rock And Roll Ensemble ηχογραφούν άλλους τέσσερις δίσκους μέχρι το 1972. Η μορφή του συγκροτήματος ,ο αξέχαστος Michael Camen, αργότερα έκανε πολλές και διάφορες συνεργασίες, Pink Floyd για παράδειγμα, μέχρι να γίνει μέγας κινηματογραφικός συνθέτης. Το Reflections κερδίζει κατά κράτος το χρόνο και παραμένει μεγάλο έργο όπως και επίκαιρο. Διαλέξτε. Ή Νew York Ρock Αnd Ρoll Εnsemble1969, ή Raining Pleasure 2005. Ο Μάνος Χατζιδάκις ένας. Πάντως ότι και να επιλέξετε χαμένοι δεν θα βγείτε. Δυο δίσκοι σε ένα που σκάει σαν βόμβα….

Track List:

1. Orpheus

2. The day

3. Love her

4. Dance of the dogs

5. Kemal

6. Dedication

7. The three answers

8. Street song

9. Bitter way

10. Noble dame

Advertisements
20
Απρ.
08

The Gutter Twins: Saturnalia (2008)

Το πολυαναμενόμενο πρώτο album των Gutter Twins, δηλαδή των Mark Lanegan (Screaming Trees, Queens of the stone age) και  Greg Dulli (The Afghan Wings, The Twilight Singers) είναι εδώ και λίγο καιρό γεγονός.

Το σχεδόν μυθικό δίδυμο έρχεται μέσα στην καρδιά της άνοιξης να ταράξει την μουσική μας νηφαλιότητα και να προσθέσει στην λίστα με τα favorites του 2008 ακόμα μία εξαιρετική δουλειά.

Το Saturnalia είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας δύο μουσικών που συγχώνευσαν τις διαφορετικές προσωπικότητές τους σε μία και το εκρηκτικό κοκτέιλ που δημιουργήθηκε είναι με λίγες λέξεις ένας μυστικιστικός, απρόβλεπτος, αριστουργηματικός δίσκος.

Μέσα στα 12  tracks μπορείς να ανακαλύψεις εκτός από την σφύζουσα ψυχεδέλεια, folk ρυθμούς, μεταλλικές γεμάτες συναίσθημα κιθάρες, φωνητικές αρμονίες, βιολιά, μαντολίνα και βιολεντσέλα, ότι πρέπει δηλαδή για να μπει ο εγκέφαλός σου στην διαδικασία της αργής καύσης και να εξαυλωθεί.

Μουσική γεμάτη καινοτομική και ακατέργαστη (φαινομενικά) ομορφιά, σαρκαστικά ύπουλη, αργόσυρτη, με λυτρωτικά ξεσπάσματα, ερωτική,  αισθησιακή, θυμωμένη πολλές φορές, διαβολικά έξυπνη σε βαθμό να θέλεις να γελάσεις δυνατά όταν και αν καταλάβεις το όργιο που εκτυλίσεται μπροστά στα αυτιά σου χωρίς ίχνος σεμνοτυφίας ή σοβαροφάνειας.

Δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο, πήρα ακριβώς ότι ήθελα από τους δύο γοητευτικότατους κυρίους και το μόνο που μπορώ να πω κλείνοντας είναι πως πρόκειται για μεγάλο δίσκο χωρίς καμία διάθεση υπερβολής από μέρους μου.  

Συστήνεται ανεπιφύλαχτα για νυχτερινές ακροάσεις στο ημίφως, με το ποτήρι (ή την φιάλη) του ουίσκυ ανά χείρας και διάθεση οργιαστική, ακριβώς σαν αυτή  των δημιουργών του.

(Εξ) αιρετικός…

 

Tracklist

1. The stations

2. God’s Children

3. All Misery/Flowers

4.The Body

5. Idle Hands

6. Circle the fingers

7. Whi will lead us

8.Seven stories underground

9. I was in love with you

10. Bete Noir

11. Front street

 

 

  

11
Απρ.
08

Vampire Weekend (2008)

Είναι χρόνια τώρα που η pop έχει αρχίσει να ξεφεύγει κανονικά, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη οποιαδήποτε προσπάθεια για κατηγοριοποίηση στα στενά standards του μουσικού τύπου. Ίσως και να καθοριστεί κάποτε ένα σύστημα ISO για ακριβές labeling των ήχων με απώτερο σκοπό το ακριβές tagging στις ηλεκτρονικές μουσικές βιβλιοθήκες. Αυτό όμως ελάχιστα μας αφορά όταν έχουμε να κάνουμε με φρέσκους ευρηματικούς ήχους και φοβερά δισκάκια όπως αυτό που διάλεξα για σήμερα.

Το ντεμπούτο των Νεοϋορκέζων Vampire Weekend έχει παρκάρει στο MP3 player μου για περίπου τρεις εβδομάδες και θα μείνει εκεί για πολύ ακόμα. Πρόκειται για ένα αμάλγαμα ευφυούς indie-pop και κλασσικής μουσικής με αφρο-κουβανέζικες πινελιές και όσο δύσκολο είναι να το κατατάξεις άλλο τόσο δύσκολο είναι να αναγνωρίσεις τις επιρροές που ίπτανται εδώ κι εκεί σε όλη τη διάρκεια του album.

Οι Vampire Weekend από το 2006 που σχηματίστηκαν (όταν τα μέλη τους ήταν φοιτητές όπως συνηθίζεται) και σάρωσαν τα πάρτυ και τα μπαράκια της περιοχής, γνώρισαν την επιτυχία καθώς ο μοναδικός τους ήχος, τους οδήγησε στην XL records και στο πρώτο τους επίσημο EP (Mansard Roof). Καθόλου περίεργο αν ακούσεις για πρώτη φορά το Oxford Comma. Μια πραγματικά γοητευτική σύνθεση, με ευρηματικούς στίχους και απίθανα φωνητικά που σε κερδίζει άμεσα.

Στη συνέχεια έχεις ακούσει όλο το album και χαμογελάς περιμένοντας το καλοκαίρι. Υπάρχει μια θετική αύρα σε όλα τα κομμάτια (χωρίς να είναι ξεδιάντροπα ή αποκλειστικά χορευτικά) η οποία υπερτονίζεται από την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ερμηνεία του τραγουδιστή Ezra Koenig, τις προσεκτικά δομημένες σονατινίστικες (sic) μελωδίες που διαχωρίζουν τα κουπλέ μεταξύ τους ή αντικαθιστούν τα ρεφραίν πολλές φορές, και την προσεκτική ενορχήστρωση. Εξαιρετικές οι γραμμές του μπάσου όπως και οι έθνικ πινελιές στα κρουστά και στους κιθαριστικούς ρυθμούς θυμίζουν πότε τις καλές εποχές του Paul Simon και πότε τα new Wave χοροπηδηχτά των 80s.

Λίγα indie ντεμπούτα πλέον είναι τόσο όμορφα και ολοκληρωμένα όσο το Vampire Weekend των Vampire Weekend. Και να μην το ψάξετε, είμαι σίγουρος ότι θα σας βρει εκείνο.

http://www.vampireweekend.com

Read also:

03
Απρ.
08

Noir Desir – Des visages des figures

noir-desir-2.jpg

Θυμάμαι πάρα πολύ καλά, πως γνώρισα τους Noir Desir. Συνήθως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να θυμάμαι δηλαδή, αλλά μου είχαν κάνει τρομερή εντύπωση. Συγκεκριμένα, δεν ξέρω αν θυμάστε το galatsi TV!! Πάθαινε κάτι κρίσεις 4 με 5 το μεσημέρι και έπαιζε διάφορα. Κάπου λοιπόν στο 1996, γυρνώντας από την τότε δουλειά μου έτρωγα υπό την εικόνα των Smashing Pumpkins και των Noir Desir.

Βέβαια μέχρι το 1996 που τους γνώρισα εγώ, είχαν ήδη σχεδόν μια δεκαετία ζωής και 6 δίσκους μέχρι εκείνη τη στιγμή. Συνολικά η δισκογραφία τους περιλαμβάνει δέκα. Δέκα δίσκοι που έπρεπε να περάσουν άλλα πέντε χρόνια μέχρι να πέσουν στα χέρια μου και έπρεπε να βρεθώ αυτοπροσώπως στο Παρίσι για να τους αγοράσω. Στην Ελλάδα τους γνωρίσαμε το 2003 περίπου. Στους στίχους και το τραγούδι είναι ο Bernard Cantat, στις κιθάρες ο Serge Teyssot, στα τύμπανα ο Dennis Barthe, και στην αρχή μπάσο παίζει ο Vincent Leriche, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Frederic Vidalenc για να καταλήξουν στην τελική τους σύνθεση. Ο ήχος τους κάτι μεταξύ punk και rock με αρκετά ψυχεδελικά σημεία. Η αλήθεια είναι πως δύσκολα καθορίζεις τι ακριβώς παίζουν. Λίγο απ’όλα. Να πω δε, ότι οι στίχοι του Cantat ποιητικοί και πολιτικοποιημένοι, έχουν ένα μελόδραμα και ένα πεσιμισμό (ζορίστηκα πολύ με τα Γαλλικά είναι η αλήθεια) υποβασταζόμενοι από τη μουσική των υπολοίπων.

des-visages-des-figures.jpgΤο Des visages des figures είναι ο προτελευταίος τους δίσκος και κυκλοφόρησε το 2001. Ο τελευταίος βγήκε το 2005 μετά τη διάλυση τους, από τα εναπομείναντα μέλη και είναι συλλογή. Το Des visages des figures είναι ο δίσκος που τους ώθησε να βγουν πέρα από την Γαλλία και να τους γνωρίσει και η υπόλοιπη Ευρώπη.

Νομίζω ο πιο ολοκληρωμένη δουλειά τους που δίκαια, (έστω και καθυστερημένα) τράβηξαν την προσοχή μας. Κιθάρες που σφυρηλατούν, μελαγχολικά σαξόφωνα και κλαρινέτα, σε μελωδίες και ήχους με αισθητική. Σαν ένα λουλούδι που ανθίζει και ευωδιάζει. Στίχοι που στάζουν θλίψη, ή που μπορεί και να εκφράσουν την ψεύτικη πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά. Φλογισμένα λόγια με εκρήξεις ήχων, μαύρα μονοπάτια εμπλουτισμένα με πλήκτρα και samples.

Το 2003 έμελλε να γραφτεί το τέλος των Noir Desir. Στη Λιθουανία ο Cantat δολοφονεί μεθυσμένος και μετά από ένα καυγά τη φίλη του Marie Trintignant. Αυτή τη στιγμή εκτίει την 8ετη ποινή του, κάπου στη Γαλλία. Καθίστε αναπαυτικά το ταξίδι ξεκινά από το πρώτο κιόλας κομμάτι……

Noir Desir – Des Armes

Noir Desir – L’Appartement

20
Μαρ.
08

The new pornographers – Challengers (2007)

i98398p1e9h.jpgΕκτός από εκπληκτικό όνομα η power-pop παρέα από το Βανκούβερ κατέθεσε (προ μηνών βέβαια) το τελευταίο της πόνημα, 7 χρόνια μετά το πρώτο τους υπέροχο LP Mass Romantic.

Πρόκειται για ένα δίσκο γεμάτο όμορφες μελωδίες, γλυκά εσωστρεφή αλλά και αρκετά up-beat πολλά σημεία. Η μελαγχολία είναι έκδηλη παντού, μα εμφανίζεται με διπλωματικά ύπουλο τρόπο κάτω από την επιφάνεια.

Τα κομμάτια στην πλειοψηφία τους είναι πολύ προσεκτικά δομημένα και ενορχηστρωμένα, ελαφρώς σοφιστικέ και τείνοντας προς το κάπως περίπλοκο.

Οι new pornographers είναι μια ολοκληρωμένη μπάντα. Αυτό φαίνεται από την αρχή του δίσκου ακόμα κι αν δεν τους έχετε ακούσει ξανά. Χωρίς ακρότητες, χωρίς το άγχος του πρωτάρη ή του supergroup, με τις συνθέσεις των Newman και Bejar να λάμπουν και τις φωνές των κοριτσιών του group χτίζουν ένα αληθινά αξιοπρεπή και ευχάριστο album το οποίο βρήκα ιδανικό για παρέα σε κάποιες (σπάνιες) μοναχικές στιγμές.

Highlights: Go places, Myriad harbour, My rights versus yours, All the old showstoppers, Challengers.

Gang: Spoon, The Shins, Sweet Apple pie, Peter Bjorn and John

See Also: http://metewritis.blogspot.com

13
Μαρ.
08

Nick Cave and the Bad Seeds – Dig Lazarus, Dig!!! (2008)

To 14o album της γνωστής σεσημασμένης παρέας μόλις γέμισε και επισήμως τα ράφια  των δισκοπωλείων θυμίζοντας δολοφόνο που ενστικτωδώς  επιστρέφει σχεδόν πάντα στην σκηνή του εγκλήματος.

Με  έντεκα  ολοκαίνουργια και οργιώδη tracks  να περιμένουν στη σειρά για να μας φανερώσουν κατά πόσο μια προσωπικότητα και ένα τόσο μεγάλο ταλέντο όπως αυτό του Nick Cave  μπορεί ακόμα να μας εκπλήσει με τις δουλειές του , το Dig Lazarus Dig! δείχνει για άλλη μία φορά την αστεία πλευρά αυτών των μουσικών, την σατυρική τους διάθεση, την μουσική τους δυναμική  και φυσικά καταρρίπτει ξανά τον μύθο πως η κύρια ασχολία ενός 50άρη είναι το ψάρεμα ή στην καλύτερη των περιπτώσεων η μπιρίμπα με  φιλικά ζευγάρια τα ανοιξιάτικα απογεύματα.

Ακολουθώντας το  garage – punk rock ύφος του Grinderman ο Cave φαίνεται να έχει ανασυντάξει και φέτος τα «στρατεύματά» του έτοιμος για έναν ακόμα «πόλεμο» γεμάτος όρεξη και ηλεκτρισμένη ενέργεια. Ενώ οι υπόλοιποι περιμένουν την έμπνευση να τους χτυπήσει την πόρτα εδώ έχουμε τον δημιουργό να βγαίνει προς αναζήτηση της μούσας του, κάτι που φαίνεται να πετυχαίνει αν αναλογιστεί κανείς  τον παραγωγικό οργασμό στον οποίο βρίσκεται τον τελευταίο καιρό.

Album φλύαρο, αφηγηματικό, όχι από τα πιο προσιτά, σε ανταμοίβει σε κάθε επανάληψη της ακρόασής του, με ένα εξαιρετικό μπάσο και πολλές κιθαριστικές εκρήξεις, όμορφες μπαλάντες,  περίεργους στίχους, σκιώδη ατμόσφαιρα και ικανό να επενδύσει οποιαδήποτε κινηματογραφική σκηνή, φανερά επηρεασμένο από τις δύο πολύ πετυχημένες απόπειρες του δημιουργού του  να συνθέσει μουσική για ταινίες. 

Ευτυχώς για εμάς, φέτος θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε και live   την νέα του δουλειά, 6/6 στην Θεσσαλονίκη και 7/6 στην Αθήνα και να δούμε από κοντά για άλλη μια φορά το μουσικό θαύμα που ακούει στο όνομα Cave να έχει αναστηθεί ξανά, κεφάτο και αναζωογονημένο όσο ποτέ.

 

 

Track list

1. Dig Lazarus Dig  2. Today’s Lesson 3. Moonland 4. Night Of The Lotus Eaters  5. Albert Goes West 6. We Call Upon The Author  7. Hold On To Yourself 8. Lie Down Here (And Be My Girl)    9. Jesus Of The Moon  10. Midnight Man  11. More News From Nowhere 

07
Φεβ.
08

The Shepherd’s Dog – Iron & Wine (2007)

Κατά την εκπνοή του 2007 βρέθηκα αντιμέτωπος με το album των Iron & Wine από την Sub-pop. Και μόνο η παρουσία του ιστορικού label ήταν ικανό να εξάψει την περιέργεια μου. Και χάρηκα που δεν έπεσα έξω.

Πίσω από το όνομα Iron & Wine υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος: Ο Samuel Beam από την Florida και η ιστορία του είναι μια από τις ιστορίες επιτυχίας που εξιτάρουν όλους τους νέους μουσικούς. Ξεκίνησε να φτιάχνει μόνος του demo tapes (πιθανώς στο σπίτι του) και να τις προωθεί δειλά σε έναν μικρό κύκλο ακροατών στο Miami, μέχρι που τράβηξε την προσοχή της Sub-pop. Αυτό ήταν όλο. Τον Σεπτέμβριο του 2002 κυκλοφόρησε το πρώτο album με τον τίτλο The Creek Drank the Cradle. Μα αρκετά με την ιστορία.

j05253gvo26.jpgΑκούγοντας το The Shepherd’s Dog είναι σα να βρίσκεσαι στην εξοχή με πίσσα σκοτάδι. Να ξαπλώνεις σε ένα δροσερό στρώμα από γρασίδι με τον χρόνο να έχει σταματήσει να κυλάει και να διαβάζεις τα πανέμορφα σχήματα που φτιάχνουν τα αστέρια.
Ο Samuel Beam μάζεψε έναν μεγάλο αριθμό μουσικών και μεγάλη γκάμα μουσικών οργάνων χρωματίζοντας με άπειρα ηχοχρώματα τα σιγανά (σχεδόν ψυθιριστά) φωνητικά του. Πανέμορφες ενορχηστρώσεις κεντημένες με προσεκτικούς κιθαριστικούς δακτυλισμούς συνθέτουν μια ακουστική γαλήνη, σε τέλεια αρμονία. Μα αυτό είναι μόνο το κέλυφος. Κάτω απ’ αυτό κυριαρχεί συναισθηματική ένταση που τόσο ύπουλα σκαρφαλώνει πάνω σου για όσο αποφασίζεις ότι θα κρατήσει αυτό το ταξίδι.
Υπάρχουν μερικά εξαιρετικά κομμάτια που σου κολλάνε στο μυαλό μια για πάντα όπως τα White tooth man, House by the sea και Wolves (Song of the Shepherd’s Dog) δίνοντας μια πρώτη αφορμή για να ξανακούσεις ολόκληρο το album.

Και το ξανακούω, και το ξανακούω…

Also on:




Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,634 hits