Archive for the 'Νέες Κυκλοφορίες' Category

20
Απρ.
08

The Gutter Twins: Saturnalia (2008)

Το πολυαναμενόμενο πρώτο album των Gutter Twins, δηλαδή των Mark Lanegan (Screaming Trees, Queens of the stone age) και  Greg Dulli (The Afghan Wings, The Twilight Singers) είναι εδώ και λίγο καιρό γεγονός.

Το σχεδόν μυθικό δίδυμο έρχεται μέσα στην καρδιά της άνοιξης να ταράξει την μουσική μας νηφαλιότητα και να προσθέσει στην λίστα με τα favorites του 2008 ακόμα μία εξαιρετική δουλειά.

Το Saturnalia είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας δύο μουσικών που συγχώνευσαν τις διαφορετικές προσωπικότητές τους σε μία και το εκρηκτικό κοκτέιλ που δημιουργήθηκε είναι με λίγες λέξεις ένας μυστικιστικός, απρόβλεπτος, αριστουργηματικός δίσκος.

Μέσα στα 12  tracks μπορείς να ανακαλύψεις εκτός από την σφύζουσα ψυχεδέλεια, folk ρυθμούς, μεταλλικές γεμάτες συναίσθημα κιθάρες, φωνητικές αρμονίες, βιολιά, μαντολίνα και βιολεντσέλα, ότι πρέπει δηλαδή για να μπει ο εγκέφαλός σου στην διαδικασία της αργής καύσης και να εξαυλωθεί.

Μουσική γεμάτη καινοτομική και ακατέργαστη (φαινομενικά) ομορφιά, σαρκαστικά ύπουλη, αργόσυρτη, με λυτρωτικά ξεσπάσματα, ερωτική,  αισθησιακή, θυμωμένη πολλές φορές, διαβολικά έξυπνη σε βαθμό να θέλεις να γελάσεις δυνατά όταν και αν καταλάβεις το όργιο που εκτυλίσεται μπροστά στα αυτιά σου χωρίς ίχνος σεμνοτυφίας ή σοβαροφάνειας.

Δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο, πήρα ακριβώς ότι ήθελα από τους δύο γοητευτικότατους κυρίους και το μόνο που μπορώ να πω κλείνοντας είναι πως πρόκειται για μεγάλο δίσκο χωρίς καμία διάθεση υπερβολής από μέρους μου.  

Συστήνεται ανεπιφύλαχτα για νυχτερινές ακροάσεις στο ημίφως, με το ποτήρι (ή την φιάλη) του ουίσκυ ανά χείρας και διάθεση οργιαστική, ακριβώς σαν αυτή  των δημιουργών του.

(Εξ) αιρετικός…

 

Tracklist

1. The stations

2. God’s Children

3. All Misery/Flowers

4.The Body

5. Idle Hands

6. Circle the fingers

7. Whi will lead us

8.Seven stories underground

9. I was in love with you

10. Bete Noir

11. Front street

 

 

  

Advertisements
11
Απρ.
08

Vampire Weekend (2008)

Είναι χρόνια τώρα που η pop έχει αρχίσει να ξεφεύγει κανονικά, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη οποιαδήποτε προσπάθεια για κατηγοριοποίηση στα στενά standards του μουσικού τύπου. Ίσως και να καθοριστεί κάποτε ένα σύστημα ISO για ακριβές labeling των ήχων με απώτερο σκοπό το ακριβές tagging στις ηλεκτρονικές μουσικές βιβλιοθήκες. Αυτό όμως ελάχιστα μας αφορά όταν έχουμε να κάνουμε με φρέσκους ευρηματικούς ήχους και φοβερά δισκάκια όπως αυτό που διάλεξα για σήμερα.

Το ντεμπούτο των Νεοϋορκέζων Vampire Weekend έχει παρκάρει στο MP3 player μου για περίπου τρεις εβδομάδες και θα μείνει εκεί για πολύ ακόμα. Πρόκειται για ένα αμάλγαμα ευφυούς indie-pop και κλασσικής μουσικής με αφρο-κουβανέζικες πινελιές και όσο δύσκολο είναι να το κατατάξεις άλλο τόσο δύσκολο είναι να αναγνωρίσεις τις επιρροές που ίπτανται εδώ κι εκεί σε όλη τη διάρκεια του album.

Οι Vampire Weekend από το 2006 που σχηματίστηκαν (όταν τα μέλη τους ήταν φοιτητές όπως συνηθίζεται) και σάρωσαν τα πάρτυ και τα μπαράκια της περιοχής, γνώρισαν την επιτυχία καθώς ο μοναδικός τους ήχος, τους οδήγησε στην XL records και στο πρώτο τους επίσημο EP (Mansard Roof). Καθόλου περίεργο αν ακούσεις για πρώτη φορά το Oxford Comma. Μια πραγματικά γοητευτική σύνθεση, με ευρηματικούς στίχους και απίθανα φωνητικά που σε κερδίζει άμεσα.

Στη συνέχεια έχεις ακούσει όλο το album και χαμογελάς περιμένοντας το καλοκαίρι. Υπάρχει μια θετική αύρα σε όλα τα κομμάτια (χωρίς να είναι ξεδιάντροπα ή αποκλειστικά χορευτικά) η οποία υπερτονίζεται από την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ερμηνεία του τραγουδιστή Ezra Koenig, τις προσεκτικά δομημένες σονατινίστικες (sic) μελωδίες που διαχωρίζουν τα κουπλέ μεταξύ τους ή αντικαθιστούν τα ρεφραίν πολλές φορές, και την προσεκτική ενορχήστρωση. Εξαιρετικές οι γραμμές του μπάσου όπως και οι έθνικ πινελιές στα κρουστά και στους κιθαριστικούς ρυθμούς θυμίζουν πότε τις καλές εποχές του Paul Simon και πότε τα new Wave χοροπηδηχτά των 80s.

Λίγα indie ντεμπούτα πλέον είναι τόσο όμορφα και ολοκληρωμένα όσο το Vampire Weekend των Vampire Weekend. Και να μην το ψάξετε, είμαι σίγουρος ότι θα σας βρει εκείνο.

http://www.vampireweekend.com

Read also:

13
Μαρ.
08

Nick Cave and the Bad Seeds – Dig Lazarus, Dig!!! (2008)

To 14o album της γνωστής σεσημασμένης παρέας μόλις γέμισε και επισήμως τα ράφια  των δισκοπωλείων θυμίζοντας δολοφόνο που ενστικτωδώς  επιστρέφει σχεδόν πάντα στην σκηνή του εγκλήματος.

Με  έντεκα  ολοκαίνουργια και οργιώδη tracks  να περιμένουν στη σειρά για να μας φανερώσουν κατά πόσο μια προσωπικότητα και ένα τόσο μεγάλο ταλέντο όπως αυτό του Nick Cave  μπορεί ακόμα να μας εκπλήσει με τις δουλειές του , το Dig Lazarus Dig! δείχνει για άλλη μία φορά την αστεία πλευρά αυτών των μουσικών, την σατυρική τους διάθεση, την μουσική τους δυναμική  και φυσικά καταρρίπτει ξανά τον μύθο πως η κύρια ασχολία ενός 50άρη είναι το ψάρεμα ή στην καλύτερη των περιπτώσεων η μπιρίμπα με  φιλικά ζευγάρια τα ανοιξιάτικα απογεύματα.

Ακολουθώντας το  garage – punk rock ύφος του Grinderman ο Cave φαίνεται να έχει ανασυντάξει και φέτος τα «στρατεύματά» του έτοιμος για έναν ακόμα «πόλεμο» γεμάτος όρεξη και ηλεκτρισμένη ενέργεια. Ενώ οι υπόλοιποι περιμένουν την έμπνευση να τους χτυπήσει την πόρτα εδώ έχουμε τον δημιουργό να βγαίνει προς αναζήτηση της μούσας του, κάτι που φαίνεται να πετυχαίνει αν αναλογιστεί κανείς  τον παραγωγικό οργασμό στον οποίο βρίσκεται τον τελευταίο καιρό.

Album φλύαρο, αφηγηματικό, όχι από τα πιο προσιτά, σε ανταμοίβει σε κάθε επανάληψη της ακρόασής του, με ένα εξαιρετικό μπάσο και πολλές κιθαριστικές εκρήξεις, όμορφες μπαλάντες,  περίεργους στίχους, σκιώδη ατμόσφαιρα και ικανό να επενδύσει οποιαδήποτε κινηματογραφική σκηνή, φανερά επηρεασμένο από τις δύο πολύ πετυχημένες απόπειρες του δημιουργού του  να συνθέσει μουσική για ταινίες. 

Ευτυχώς για εμάς, φέτος θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε και live   την νέα του δουλειά, 6/6 στην Θεσσαλονίκη και 7/6 στην Αθήνα και να δούμε από κοντά για άλλη μια φορά το μουσικό θαύμα που ακούει στο όνομα Cave να έχει αναστηθεί ξανά, κεφάτο και αναζωογονημένο όσο ποτέ.

 

 

Track list

1. Dig Lazarus Dig  2. Today’s Lesson 3. Moonland 4. Night Of The Lotus Eaters  5. Albert Goes West 6. We Call Upon The Author  7. Hold On To Yourself 8. Lie Down Here (And Be My Girl)    9. Jesus Of The Moon  10. Midnight Man  11. More News From Nowhere 

25
Φεβ.
08

Madrugada – Madrugada (2008)

Συναισθηματική φόρτιση στο ζενίθ,  μία μεταλλική γεύση στην καρδιά και ένα από τα συγκλονιστικότερα  κομμάτια που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Αυτά μου άφησε η συνεχόμενη εδώ και μέρες ακρόαση του «Μadrugada» . 

 Όταν δε συνειδητοποίησα ότι  στο τελευταίο track του album “Our time won’t live that long” ο ίδιος ο Robert Buras  (παρών / απών  σε κάθε δευτερόλεπτο ) τραγουδά παρέα με μια ακουστική κιθάρα  «Don’t know when they put me in their ground, i don’t know if i will live too long»,  δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να συνεχίσω  την συγγραφή του κειμένου.  

Πρόκειται για ένα πολύ  μελαγχολικό album, ακριβώς όπως μελαγχολικός υπήρξε και ο τελευταίος χρόνος για το συγκρότημα, γεμάτο λυρισμό και έμπνευση .

Ακόμα κι αν εδώ και χρόνια έχω εντρυφήσει στο εθιστικότατο και αγαπημένο σκοτάδι τους , κάθε φορά το βρίσκω όλο και γοητευτικότερο, ίσως γιατί  δεν είναι συμπαγές. Είναι σκοτάδι διάφανο,  σκοτάδι που πνίγει κάθε προσωπικό δαίμονα και δεν τον αφήνει να αναδυθεί στην επιφάνεια , σκοτάδι καταπραυντικό,  με αποχρώσεις. 

Eκτός από το απερίγραπτο αριστούργημα «Ηighway of light» που άκουσα και έπεσε  σαν “ρομφαία κατερχόμενη εξ’ουρανού” στο κεφάλι μου , για όλο το υπόλοιπο album  επίσης, αδυνατώ  να σχολιάσω κάτι, αδυνατώ  να ξεχωρίσω κάτι , δεν θέλω να το βάλω στο μικροσκόπιο μιας ερασιτεχνικής κριτικής, να δείξω με το δάχτυλο τις όποιες αδυναμίες του, μα  ούτε και να γράψω για  κιθαριστικές τεχνικές, αντιστίξεις,  τονικές ακολουθίες και  συγχορδίες .

Δεν έχουν καμία σημασία για τις δικές μου προσδοκίες από τους Madrugada οι οποίες ικανοποιούνται επαρκέστατα  όταν με διαβεβαιώνουν ότι  «οι προβολείς διαπερνουν τον τοίχο» με την συγκεκριμένη γεμάτη απόγνωση χροιά στην φωνή του Sivert Hoyem , όταν  ακούω το υπέροχο και επαναλαμβανόμενο πιανιστικό θέμα στο «New Woman/New Man»,  το ανεπανάληπτο παράπονο του  «Honey bee»,  όταν αφουγκράζομαι στο «Valley of  Deception»  την έννοια της εξαπάτησης   και όταν στις  4 το πρωί, ανακαλύπτω μονάχη πώς  μπορεί να είναι η δική μου ώρα του λύκου στο «The Hour of the Wolf».

Κάθε κομμάτι ξεχωριστά και όλα μαζί φτιάχνουν ένα album που μιλά για την αιωνιότητα ,  λυρικό, ηλεκτρικό, ποιητικό, υπέροχο, γεμάτο μινόρε στιγμές, γεμάτο απουσίες και αντίο, γεμάτο τελικά με τα χρώματα της δύσης. Εκείνης της δύσης που ξέρεις πως μετά το τέλος της, τα ξημερώματα που είδες έχουν περάσει  ανεπιστρεπτί και κανένα  από όσα θα έρθουν δεν θα είναι το ίδιο πια, θα σηματοδοτούν όμως ασταμάτητα  ενάρξεις και ολοκαίνουργιες ανατολές.

Headlights penetrate the wall και ευτυχώς…

Τracklist  

1. Whatever Happened To You 2. The Hour of the Wolf 3. Look Away Lucifer 4. Honey Bee 5. New Woman/New Man 6. What’s On Your Mind? 7. Highway of Light 8. Valley of Deception 9. Our Time Won’t Live That Long    

 

Εδώ, σε παρελθόντα χρόνο, το πολύ καλό κείμενο του Horexakia.  

12
Φεβ.
08

R.E.M Supernatural Superserious cd single (2008)

 Supernatural Superserious – R.E.M

Αlbum: Accelerate

Ι must say i’m pretty excited και σαν κάτι να θυμίζει  τις παλιές καλές εποχές του ’86. Το νέο cd single είναι γεγονός και πρώτο πιάτο πριν το κυρίως μενού που κυκλοφορεί την 1η Απριλίου, πολλά υποσχόμενο και τέσσερα χρόνια μετά το  «Around the sun».

O Michael Stipe  λέει χαρακτηριστικά  «We have a great fucking record in the bag. It’s a big change» και λόγω του λευκού μουσικού μητρώου του και του προτέρου εντίμου βίου του, λέω  να τον εμπιστευτώ, τουλάχιστον μέχρι την ολοκληρωμένη ακρόαση της δουλειάς τους.

18
Δεκ.
07

Jens Lekman – Night Falls Over Kortedala (2007)

j08176qz9oa

Αρχικά, κοιτάς το εξώφυλλο του δίσκου με μια κάποια περιέργεια. Κάποιος που μάλλον να κουρέυεται από παραδεισένια χέρια που ξεπηδούν από ένα αφράτο σύννεφο. Αυτός είναι ο Jens. Έχει μια έκφραση απέραντης παιδικής γαλήνης και προφανώς ρεμβάζει απορροφημένος στις νοσταλγικές του σκέψεις.
Δε χρειάζεται περισσότερη σκέψη. Περνάμε στο κυρίως μενού του σουηδού φίλου μας και διαπιστώνουμε ότι πρόκειται περί ποπ ευφυίας, οπότε και συνεχίζουμε την ακρόαση.

Ένα πράγμα πρέπει να ξεπεράσει ο αστικός pop-rock ακροατής για να απολαύσει το όραμα του Lekman και δεν είναι τίποτε άλλο από τις γνωστές μουσικές ετικέττες. Διότι θα βρεθεί αντιμέτωπος με, σειρές πνευστών και ολόκληρες ορχήστρες, παλιούς ήχους και ιδιώματα, arrangements τύπου αριστοκρατικής disco και πρώιμων τηλεοπτικών σειρών σε πλήρη αρμονία με τα σύγχρονα μουσικά ιδιώματα. Παρά όμως αυτό το εύρος των μουσικών επιρροών ο Lekman (ο οποίος για την ιστορία είναι γεννημένος το 1981) φαίνεται να στέκεται αξιοπρεπής, με την post-crooner φωνή του, στο ύψος των περιστάσεων σαν πραγματικός τεχνίτης των ήχων.
Οι στίχοι είναι απλοικοί, συχνά σαχλοί μα ειλικρινείς, δομημένοι ώστε να ταιριάζουν απόλυτα σ’ αυτόν τον παράξενο αισθητικά κόσμο, φτιαγμένο θαρρείς από κομμάτια έντονων χρωμάτων που αποφεύγεις ως κραυγαλέα κι ας σου θυμίζουν τόσα…

Είναι όμορφο, πλήρες, χαρούμενο, σκανδαλιστικά παιδιάστικό, και όλως παραδόξως, η ακρόαση του απαιτεί ωριμότητα.

Kanske ar jag kar I dig

Read also:

28
Νοέ.
07

Puressence – Don’t forget to remember (2007)

Δεν ξέρω πως ξεκινάει κάποιος να γράψει μια περιορισμένης έστω έκτασης κριτική για ένα από τα αγαπημένα του groups, ξέρω όμως ότι σίγουρα το «Don’t forget to remember»  είναι μια πολύ καλή συνέχεια του  «Planet Helpless», του προηγούμενου δηλαδή album των Puressence και επίσης ξέρω πως τουλάχιστον 3 από τα tracks του θα μου κρατάνε συντροφία για αρκετό καιρό από τώρα.

Και μιλάω για τα «Don’t Forget To Remember», «Palisades» και  «Drop Down To Earth» το οποίο κυκλοφόρησε και σε single.

Δεμένη δουλειά, με τις κλασικές κιθαριστικές απόπειρες να δηλώνουν δυνατά την παρουσία τους  και το χαρακτηριστικό βιμπράτο του J.Mudriczki να είναι πανταχού παρών «ζωγραφίζοντας» υπέροχες φθινοπωρινές  μελωδίες.

Έντονα συναισθηματικά τραγούδια, που συνδυάζουν  το λυρικό με το επικό στοιχείο και όπως πάντα, μερικοί  από τους πιο ευαίσθητους και φορτισμένους στίχους της βρετανικής pop-rock είναι και πάλι εδώ, ενώ οι διθυραμβικές κριτικές που απέσπασαν για το πρώτο και ομώνυμο «Puressence» album τους είναι απούσες από τότε, απλά και μόνο γιατί οι περισσότεροι δεν μπόρεσαν να προχωρήσουν μπροστά μαζί με το group, παραμένοντας  κολλημένοι στο ομολογουμένως αριστουργηματικό ντεπούτο τους.

Θα παραδεχτώ ότι τα “Don’t Know Any Better” και “Bitter Pill” με έκαναν να πλήξω αφόρητα. Και λοιπόν; Μήπως τεράστιες μπάντες δεν έχουν συμπεριλάβει στα tracks τους ήχους τέτοιους που να σε κάνουν να αναρωτιέσαι, τι δουλειά έχουν δίπλα σέ τραγούδια ύμνους;

Το Don’t forget to remember αφήνει την αίσθηση ενός ισορροπημένου αποτελέσματος. Στους άλλους. Εμένα  κάνει  το πίσω μέρος του λαιμού μου να ανατριχιάζει όπως την πρώτη φορά που τους άκουσα και έψαχνα μανιωδώς να μάθω ποιοί είναι οι κύριοι αυτοί, ώστε να μην ξεχνάω να τους θυμάμαι…

 Tracklist

1. Moonbeam
2. Don’t Forget To Remember
3. Drop Down To Earth
4. Don’t Know Any Better
5. Life Comes Down Hard
6. Bitter Pill
7. Brainwaves
8. Palisades
9. Sold Unseen
10. Burns Inside




Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,711 hits