11
Μάι.
08

“Στυγνοί Δολοφόνοι….”

...Δεν είναι άλλοι από τις κιθάρες που συνοδεύουν τον εκάστοτε κιθαρίστα. Αυτόν που αφήνει τη σφραγίδα του είτε σε σόλο καριέρα, είτε σε κάποιο γκρουπ. Τί θα ήταν άλλωστε το ροκ και τα υποσύνολα του, χωρίς το διαφοροποιημένο ήχο και τα σόλα μιας κιθάρας ..?

Η λίστα με τις κιθάρες ατελείωτη, όπως και η λίστα αυτών που τις κατέστρεψαν στα χέρια τους. Αρχικά η Gibson GS175, ήταν το ατού που υπηρέτησε τη jazz, ως μια από της πρώτες ηλεκτρικές. Πραγματικό ρόλο στα 50’s, τα 60’s αλλά και τα blues, έπαιξε η επίσης Gibson ES335. Στην αντίπερα όχθη η Fender με τα δικά της όπλα Telecaster και Stratocaster. Η Telecaster πασίγνωστη στην αγκαλιά του Bruce Springsteen. H Stratocaster στα χέρια του Jimi Hendrix να φλέγεται στην κυριολεξία! Από αυτή την πολύ μικρή αναφορά δεν θα μπορούσε να λείψει η κιθάρα που μεγαλούργησε ο Jimmy Page, ο Keith Richards, και ο Eric Clapton και είναι η απάντηση της Gibson στη Fender Stratocaster, η Les Paul.

Στα 50’s ο Scotty Moore και ο Cliff Gallup, κιθαρίστες του Elvis και του Gene Vincent αντίστοιχα, χτίζουν το Rocknroll. Από τα 60’s και μετά τα πράγματα άρχισαν να εκτροχιάζονται και να διαφοροποιούνται σε στιλ και είδος. Αρχής γενομένης από την κιθάρα του Dick Dale και το σερφάρισμα του στο πεντάγραμμο. Ποιος δεν έχει ακούσει το Mr. Tambourine Man και τους Byrds και ποιος θα ξεχάσει την εναρκτήρια έκρηξη του Punk από την κιθάρα του Ron Ashton και των Stooges. Μπορεί κάποιος να παραβλέψει τον John Cipollina και τους Quicksilver Messenger Service, αν και λανθασμένα δεν θεωρήθηκαν πολύ ψυχεδελικοί !!? Γίνετε να μην παραδεχθείς τον Iron man Toni Iommi και τους Black Sabbath προπομπούς του Heavy Metal ή ότι ο Ritchie Blackmore και οι Deep Purple δεν θεμελίωσαν το Hard Rock. Από τις μέρες του In Rock ούτε καν από το Machine Head. Ξανακούστε το Speed King. Ο Jimmy Page είναι ο θεμέλιος λίθος για τους Led Zeppelin, ο θεϊκός κιθαρίστας που τους άφησε στην ιστορία ως hard rock, blues, folk, ανατολίτες. Λίγο απ’όλα τελοσπάντων και βέβαια πάντα με τέλειες ενορχηστρώσεις.

Τη δεκαετία του ’80 τη διαφορά έκαναν οι Smiths, γιατί πίσω από τη γλυκιά απόγνωση του Morissey υπήρχε ο John Marr, που μαζί αναδιοργάνωσαν τα 80’s . Ωστόσο όσο δεξιοτέχνης ήταν ο Thurston Moore άλλο τόσο σκληροτράχηλος μπορούσε να γίνει μαζί με τους Sonic Youth. Οι JesusMary Chain με τους αδερφούς Reid μετέφεραν και ταξίδεψαν τα 60’s στον ήχο και τη δεκαετία του’80. Τέλος η βρετανική Indie Pop γεννήθηκε μαζί με τα εκπληκτικά εξώφυλλα των Stone Roses.

Και εκεί που πιστεύαμε στη δεκαετία του’90 πως το Rock αρχίζει να αργοπεθαίνει, ήρθε ένας τύπος με θράσος που κακοποιούσε τις κιθάρες του κατ’επανάληψη για να ανοίξει το δρόμο και να ρίξει φως στη νέα δεκαετία. Ποιος? Ο Curt Cobain φυσικά με τους Nirvana. Παράλειψη θα ήταν να μην αναφέρω τους Radiohead από το πρώτο τους single, το Creep. Και τέλος οι Rage Against the Machine με το χαοτικό, εκρηκτικό κιθαριστικό Hip Hop που ανατίναξαν κάποτε το Next club.

Στο πέρασμα των χρόνων υπήρξαν γνώστες και δεξιοτέχνες, που ήξεραν να δουλεύουν τη κιθάρα και άλλοι, πιο πρωτόγονοι, αυτοδίδακτοι και λιγότερο δεξιοτέχνες που επέδειξαν όμως τον ίδιο ζήλο και την ίδια αγάπη. Η λίστα με τους κιθαρίστες και τις κιθάρες μεγάλη. Η έλλειψη χώρου όμως για να χωρέσουν όλοι εξίσου μεγάλη. Η λίστα εδώ μικρή και υποκειμενική. Οποίος θέλει μπορεί να συμπληρώσει την προτιμηση του.

Advertisements

4 Responses to ““Στυγνοί Δολοφόνοι….””


  1. Μαΐου 14, 2008 στο 11:48 πμ

    Καλημέρα! Πολύ ωραίο το post σου αλλά νομίζω ότι ξέχασες τους Beatles! Η εμφάνισή τους στο The Ed Sullivan Show το 1964 και η ταινία τους A Hard Day’s Night οδήγησαν μια ολόκληρη γενιά νεαρών ανθρώπων να ασχοληθούν με την κιθάρα ενώ οδήγησαν τον Roger McGuinn να αγοράσει μια 12χορδη ηλεκτρική κιθάρα και να μπει σε ένα νέο μουσικό μονοπάτι που οδήγησε στο country rock. Επίσης, ήταν αυτοί που οδήγησαν τον Dylan στον ηλεκτρισμό.

  2. 2 horexakias
    Μαΐου 14, 2008 στο 3:09 μμ

    Συμφωνω απολυτως.Οι beatles ηταν μια τρομερη παραλειψη. Προσπαθωντας
    να καλυψω μια τεραστια γκαμα, πολλα γκρουπ και κιθαριστες δεν αναφερθηκαν.
    Πρεπει να ομολογησω δε, οτι ξεκινωντας το ποστ ημουν αισιοδοξος για κατι καλο,
    στα μεσα αρχισα να παθαινω νευρικο κλονισμο και στο τελος επαθα παρακρουση,
    επειδη αδυνατουσα να αφησω καποιους απ’εξω.
    Ωστοσο αφαιρεσα το βαρος απο πανω μου με τη τελευταια παραγραφο.Ευχαριστω πολυ.

  3. Μαΐου 21, 2008 στο 1:14 μμ

    Πληρέστατο το κείμενο!

    Μόνο 2 (που σκέφτομαι τώρα) σημεία να συμπληρώσω…

    1. Mark Knopfler των Dire Straits και μόνος του φυσικά…

    2. Robert Buras των Madrugada. Ίσως ο κορυφαίος κιθαρίστας των τελευταίων ετών…

    Respect για όλους, αλλά πιο πολύ για Page και Iomi.

    Χαιρετώ…

  4. Μαΐου 21, 2008 στο 1:15 μμ

    Σόρυ, ένας ακόμα τρισμεγιστοπανίσχυρος:

    RORY GALLAGHER


Comments are currently closed.

Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,572 hits

Αρέσει σε %d bloggers: