Αρχείο για Φεβρουαρίου 2008

25
Φεβ.
08

Madrugada – Madrugada (2008)

Συναισθηματική φόρτιση στο ζενίθ,  μία μεταλλική γεύση στην καρδιά και ένα από τα συγκλονιστικότερα  κομμάτια που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Αυτά μου άφησε η συνεχόμενη εδώ και μέρες ακρόαση του «Μadrugada» . 

 Όταν δε συνειδητοποίησα ότι  στο τελευταίο track του album “Our time won’t live that long” ο ίδιος ο Robert Buras  (παρών / απών  σε κάθε δευτερόλεπτο ) τραγουδά παρέα με μια ακουστική κιθάρα  «Don’t know when they put me in their ground, i don’t know if i will live too long»,  δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να συνεχίσω  την συγγραφή του κειμένου.  

Πρόκειται για ένα πολύ  μελαγχολικό album, ακριβώς όπως μελαγχολικός υπήρξε και ο τελευταίος χρόνος για το συγκρότημα, γεμάτο λυρισμό και έμπνευση .

Ακόμα κι αν εδώ και χρόνια έχω εντρυφήσει στο εθιστικότατο και αγαπημένο σκοτάδι τους , κάθε φορά το βρίσκω όλο και γοητευτικότερο, ίσως γιατί  δεν είναι συμπαγές. Είναι σκοτάδι διάφανο,  σκοτάδι που πνίγει κάθε προσωπικό δαίμονα και δεν τον αφήνει να αναδυθεί στην επιφάνεια , σκοτάδι καταπραυντικό,  με αποχρώσεις. 

Eκτός από το απερίγραπτο αριστούργημα «Ηighway of light» που άκουσα και έπεσε  σαν “ρομφαία κατερχόμενη εξ’ουρανού” στο κεφάλι μου , για όλο το υπόλοιπο album  επίσης, αδυνατώ  να σχολιάσω κάτι, αδυνατώ  να ξεχωρίσω κάτι , δεν θέλω να το βάλω στο μικροσκόπιο μιας ερασιτεχνικής κριτικής, να δείξω με το δάχτυλο τις όποιες αδυναμίες του, μα  ούτε και να γράψω για  κιθαριστικές τεχνικές, αντιστίξεις,  τονικές ακολουθίες και  συγχορδίες .

Δεν έχουν καμία σημασία για τις δικές μου προσδοκίες από τους Madrugada οι οποίες ικανοποιούνται επαρκέστατα  όταν με διαβεβαιώνουν ότι  «οι προβολείς διαπερνουν τον τοίχο» με την συγκεκριμένη γεμάτη απόγνωση χροιά στην φωνή του Sivert Hoyem , όταν  ακούω το υπέροχο και επαναλαμβανόμενο πιανιστικό θέμα στο «New Woman/New Man»,  το ανεπανάληπτο παράπονο του  «Honey bee»,  όταν αφουγκράζομαι στο «Valley of  Deception»  την έννοια της εξαπάτησης   και όταν στις  4 το πρωί, ανακαλύπτω μονάχη πώς  μπορεί να είναι η δική μου ώρα του λύκου στο «The Hour of the Wolf».

Κάθε κομμάτι ξεχωριστά και όλα μαζί φτιάχνουν ένα album που μιλά για την αιωνιότητα ,  λυρικό, ηλεκτρικό, ποιητικό, υπέροχο, γεμάτο μινόρε στιγμές, γεμάτο απουσίες και αντίο, γεμάτο τελικά με τα χρώματα της δύσης. Εκείνης της δύσης που ξέρεις πως μετά το τέλος της, τα ξημερώματα που είδες έχουν περάσει  ανεπιστρεπτί και κανένα  από όσα θα έρθουν δεν θα είναι το ίδιο πια, θα σηματοδοτούν όμως ασταμάτητα  ενάρξεις και ολοκαίνουργιες ανατολές.

Headlights penetrate the wall και ευτυχώς…

Τracklist  

1. Whatever Happened To You 2. The Hour of the Wolf 3. Look Away Lucifer 4. Honey Bee 5. New Woman/New Man 6. What’s On Your Mind? 7. Highway of Light 8. Valley of Deception 9. Our Time Won’t Live That Long    

 

Εδώ, σε παρελθόντα χρόνο, το πολύ καλό κείμενο του Horexakia.  

Advertisements
23
Φεβ.
08

Tim Buckley

tim-buckley1.jpgΊσως από τους λιγότερο γνωστούς καλλιτέχνες. Ήταν ένας μεγάλος folk rock τραγουδιστής ευλογημένος με μια καταπληκτική φωνή, που όμως όπως γίνετε συνήθως μας άφησε νωρίς. Πατέρας του Jeff Buckley, ο οποίος πέθανε και αυτός το 1997.

Ο Timothy Charles Buckley γεννήθηκε το 1947 και έζησε στην καλιφόρνια. Μεγαλωμένος σε μια οικογένεια που άκουγε Billie Holiday, Bessie Smith και Sinatra. Έμαθε να παίζει μπάντζο. Του άρεσε να τραγουδάει, να μιμείται τον ήχο της τρομπέτας και να παίζει με τη φωνή του. Ξεκίνησε να τραγουδάει country, όμως καλλιτέχνες όπως ο Miles Davis και ο John Coltrane, του έδωσαν τη σφραγίδα που αργότερα τον ακολούθησε, ως folk-rock. Σχηματίζει 2 μπάντες, τους Top 40 και τους Harlequin 3. Με τους Harlequin 3, μπερδεύει τη μουσική με την ποίηση.

Δεν θα μπορούσε βέβαια να περάσει απαρατήρητος, και έτσι ο ντράμερ των Mothers Of Invention Jimmy Black τον συστήνει στον μάνατζερ Herb Cohen. Ο ίδιος θα πει αργότερα, ότι ήταν το είδος του μουσικού, που ήταν νεαρός στην ηλικία εύπλαστος με προδιαγραφές εξέλιξης. Στα 19 του λοιπόν βγάζει τον πρώτο ομώνυμο δίσκο του. Ήταν αφελής, νέος, αθώος με τρεμουλιαστή φωνή, το εισιτήριο όμως για την αγορά είχε εκδοθεί. Το 1967 βγαίνει ο δεύτερος δίσκος του Goodbye & Hello. Η γοητευτική φωνή του Tim Buckley ακμάζει,ξεπερνώντας τη σχολική προέλευση του πρώτου δίσκου, δίνοντας τη θέση τους στις μπαλάντες του πόνου. Τρώει, πίνει και αναπνέει μουσική.

Την ίδια χρονιά παντρεύεται την πιανίστα Mary Guibert και κάνουν ένα παιδί, τον Jeff. Ο γάμος αυτός ήταν καταστροφή βέβαια γιατί κανένας δεν ήταν έτοιμος,και γιατί ήταν δυο ίσοι ταλαντούχοι μουσικοί με μια απέραντη καριέρα μπροστά τους. Πέρα απ’αυτό έχει και τον πατέρα του, που βασανιζόταν από ένα τραύμα από το Β’ παγκόσμιο πόλεμο, και που χτυπούσε τον Tim και τον έλεγε χαζό. Η μητέρα από την άλλη δεν βοήθησε ιδιαίτερα, λέγοντας του ότι δεν θα τα καταφέρει ποτέ. Όλα αυτά τον κατέστησαν έναν άνθρωπο με βαθιά κατάθλιψη. Ένας φίλος του αργότερα θα πει πως πολύ λίγα κομμάτια του δεν περιέχουν τη λέξη σπίτι, που φάνταζε σαν να είναι άστεγος. Βέβαια χωρίζει και ξαναπαντρεύεται το 1970 τη Judy Brejot. Μ’αυτά και μ’αυτά ηχογραφεί το ’69 το Happy Sad, δίσκος ο οποίος απομακρύνεται από την underground κουλτούρα. Έχει κάνει στροφή σε σχέση με τον προηγούμενο δίσκο, συσσωρεύοντας φιλοδοξία με μια μοναδική ένταση. Όλα ακούγονται σαν να συμβαίνουν για πρώτη φορά. Προμήνυμα ενός αναπόφευκτου χειμώνα.

tim-buckley2.jpgΤο 1970 έχει την τιμητική του με τρεις δίσκους. Blue afternoon, Lorca και Starsailor. Στο Starsailor συμμετέχουν φωνές από όπερα, όπως και οι Buzz και Buck Gardner από τους Mothers Of Invention, θέτοντας νέα στάνταρ, που εμπνέουν τον ανήσυχο Tim. Σκληρά όμορφο, είναι ένα μοναδικό αριστούργημα πέρα από το song to the siren που χιλιοδιασκευάστηκε, είναι η επιτομή του δύσκολου ακούσματος, είναι όμως και η κατάθεση της καρδιάς και της ψυχής ενός ανθρώπου. Το ακροατήριο βέβαια δεν είναι μαθημένο σε τέτοια ακούσματα και έτσι πάτωσε. Ο Buckley πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη και άρχισε να μπερδεύει βαρβιτουρικά με ηρωίνη. Το τέλος δεν έχει έρθει, αντ’αυτού όμως έρχεται το 1972 το νέο του lp,Greetings from LA. Το Greetings from LA είναι ένας από τους καλύτερους rock δίσκους. Sefronia και Look at the fool, είναι άλλα δυο LP το ’73 και ’75 αντίστοιχα.

Ωστόσο είναι ένας άνθρωπος που έπαιζε με τις πιθανότητες και τη ζωή του. Θα οδηγούσε τη ζωή του όπως ένας μανιακός, διακινδυνεύοντας τα ατυχήματα. Για αρκετά χρόνια έπινε, έπαιρνε βαρβιτουρικά, ηρωίνη που σχεδόν τον είχαν σκοτώσει. Κατάφερνε όμως πάντα να δραπετεύει. Κατόπιν η τύχη του άλλαξε,και όταν παίζεις με τη φωτιά, κάποτε καίγεσαι. Βέβαια και τα είδωλα του, ο Fred Neil και ο Miles Davis, ήταν τοξικομανείς. Μεταχειρίστηκε τα ναρκωτικά ως εργαλεία για να αισθανθεί ή να εξετάσει λεπτομερώς τα πράγματα με τους εντονότερους τρόπους. Στα μέσα του 1975, και μετά από ένα live, το συγκρότημα σταμάτησε στο σπίτι ενός φίλου να το γιορτάσουν. Κάποιος τον προκάλεσε να σνιφάρει ηρωίνη. Βέβαια για τον Tim Buckley μια τέτοια πρόκληση ήταν, σνιφάρω όλες τις γραμμές της εθνικής οδού από Αθήνα μέχρι Θεσσαλονίκη. Επόμενο ήταν να καταρρεύσει. Τον πήγαν σπίτι του όπου η γυναίκα του Judy, θεώρησε ότι απλώς ήταν μεθυσμένος και τον έβαλε να ξαπλώσει. Λίγο πριν κοιμηθεί πήγε να δει αν ήταν κάλα. Δυστυχώς όμως ήταν πολύ αργά.

Συμβίβασε εσκεμμένα τα άγρια καλλιτεχνικά ιδανικά του με συναίσθημα. Ένας μεγάλος τραγουδιστής που έβγαλε τη νεανική του σύγχυση, που επέκτεινε το μουσικό του πεδίο. Μουσικά ποιήματα από ένα σπουδαίο καλλιτέχνη. Τα πολλά λόγια όμως είναι περιττά, τα τραγούδια του συγκλονιστικά.

Listen: 

12
Φεβ.
08

R.E.M Supernatural Superserious cd single (2008)

 Supernatural Superserious – R.E.M

Αlbum: Accelerate

Ι must say i’m pretty excited και σαν κάτι να θυμίζει  τις παλιές καλές εποχές του ’86. Το νέο cd single είναι γεγονός και πρώτο πιάτο πριν το κυρίως μενού που κυκλοφορεί την 1η Απριλίου, πολλά υποσχόμενο και τέσσερα χρόνια μετά το  «Around the sun».

O Michael Stipe  λέει χαρακτηριστικά  «We have a great fucking record in the bag. It’s a big change» και λόγω του λευκού μουσικού μητρώου του και του προτέρου εντίμου βίου του, λέω  να τον εμπιστευτώ, τουλάχιστον μέχρι την ολοκληρωμένη ακρόαση της δουλειάς τους.

07
Φεβ.
08

The Shepherd’s Dog – Iron & Wine (2007)

Κατά την εκπνοή του 2007 βρέθηκα αντιμέτωπος με το album των Iron & Wine από την Sub-pop. Και μόνο η παρουσία του ιστορικού label ήταν ικανό να εξάψει την περιέργεια μου. Και χάρηκα που δεν έπεσα έξω.

Πίσω από το όνομα Iron & Wine υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος: Ο Samuel Beam από την Florida και η ιστορία του είναι μια από τις ιστορίες επιτυχίας που εξιτάρουν όλους τους νέους μουσικούς. Ξεκίνησε να φτιάχνει μόνος του demo tapes (πιθανώς στο σπίτι του) και να τις προωθεί δειλά σε έναν μικρό κύκλο ακροατών στο Miami, μέχρι που τράβηξε την προσοχή της Sub-pop. Αυτό ήταν όλο. Τον Σεπτέμβριο του 2002 κυκλοφόρησε το πρώτο album με τον τίτλο The Creek Drank the Cradle. Μα αρκετά με την ιστορία.

j05253gvo26.jpgΑκούγοντας το The Shepherd’s Dog είναι σα να βρίσκεσαι στην εξοχή με πίσσα σκοτάδι. Να ξαπλώνεις σε ένα δροσερό στρώμα από γρασίδι με τον χρόνο να έχει σταματήσει να κυλάει και να διαβάζεις τα πανέμορφα σχήματα που φτιάχνουν τα αστέρια.
Ο Samuel Beam μάζεψε έναν μεγάλο αριθμό μουσικών και μεγάλη γκάμα μουσικών οργάνων χρωματίζοντας με άπειρα ηχοχρώματα τα σιγανά (σχεδόν ψυθιριστά) φωνητικά του. Πανέμορφες ενορχηστρώσεις κεντημένες με προσεκτικούς κιθαριστικούς δακτυλισμούς συνθέτουν μια ακουστική γαλήνη, σε τέλεια αρμονία. Μα αυτό είναι μόνο το κέλυφος. Κάτω απ’ αυτό κυριαρχεί συναισθηματική ένταση που τόσο ύπουλα σκαρφαλώνει πάνω σου για όσο αποφασίζεις ότι θα κρατήσει αυτό το ταξίδι.
Υπάρχουν μερικά εξαιρετικά κομμάτια που σου κολλάνε στο μυαλό μια για πάντα όπως τα White tooth man, House by the sea και Wolves (Song of the Shepherd’s Dog) δίνοντας μια πρώτη αφορμή για να ξανακούσεις ολόκληρο το album.

Και το ξανακούω, και το ξανακούω…

Also on:




Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,711 hits