Αρχείο για Νοέμβριος 2007

28
Νοέ.
07

Puressence – Don’t forget to remember (2007)

Δεν ξέρω πως ξεκινάει κάποιος να γράψει μια περιορισμένης έστω έκτασης κριτική για ένα από τα αγαπημένα του groups, ξέρω όμως ότι σίγουρα το «Don’t forget to remember»  είναι μια πολύ καλή συνέχεια του  «Planet Helpless», του προηγούμενου δηλαδή album των Puressence και επίσης ξέρω πως τουλάχιστον 3 από τα tracks του θα μου κρατάνε συντροφία για αρκετό καιρό από τώρα.

Και μιλάω για τα «Don’t Forget To Remember», «Palisades» και  «Drop Down To Earth» το οποίο κυκλοφόρησε και σε single.

Δεμένη δουλειά, με τις κλασικές κιθαριστικές απόπειρες να δηλώνουν δυνατά την παρουσία τους  και το χαρακτηριστικό βιμπράτο του J.Mudriczki να είναι πανταχού παρών «ζωγραφίζοντας» υπέροχες φθινοπωρινές  μελωδίες.

Έντονα συναισθηματικά τραγούδια, που συνδυάζουν  το λυρικό με το επικό στοιχείο και όπως πάντα, μερικοί  από τους πιο ευαίσθητους και φορτισμένους στίχους της βρετανικής pop-rock είναι και πάλι εδώ, ενώ οι διθυραμβικές κριτικές που απέσπασαν για το πρώτο και ομώνυμο «Puressence» album τους είναι απούσες από τότε, απλά και μόνο γιατί οι περισσότεροι δεν μπόρεσαν να προχωρήσουν μπροστά μαζί με το group, παραμένοντας  κολλημένοι στο ομολογουμένως αριστουργηματικό ντεπούτο τους.

Θα παραδεχτώ ότι τα “Don’t Know Any Better” και “Bitter Pill” με έκαναν να πλήξω αφόρητα. Και λοιπόν; Μήπως τεράστιες μπάντες δεν έχουν συμπεριλάβει στα tracks τους ήχους τέτοιους που να σε κάνουν να αναρωτιέσαι, τι δουλειά έχουν δίπλα σέ τραγούδια ύμνους;

Το Don’t forget to remember αφήνει την αίσθηση ενός ισορροπημένου αποτελέσματος. Στους άλλους. Εμένα  κάνει  το πίσω μέρος του λαιμού μου να ανατριχιάζει όπως την πρώτη φορά που τους άκουσα και έψαχνα μανιωδώς να μάθω ποιοί είναι οι κύριοι αυτοί, ώστε να μην ξεχνάω να τους θυμάμαι…

 Tracklist

1. Moonbeam
2. Don’t Forget To Remember
3. Drop Down To Earth
4. Don’t Know Any Better
5. Life Comes Down Hard
6. Bitter Pill
7. Brainwaves
8. Palisades
9. Sold Unseen
10. Burns Inside

21
Νοέ.
07

Interpol – Our love to admire (2007)

ipol Μέχρι χτες δεν πίστευα ότι έπρεπε να γράψω κάτι για το τελευταίο album των Interpol.
Δεν άντεχε τη σύγκριση με κάποια όμορφα πράγματα που κυκλοφόρησαν το καλοκαίρι και για να είμαι ειλικρινής στο πρώτο άκουσμα κόντεψα να αποκοιμηθώ.
Τον τελευταίο καιρό λόγω υποχρεώσεων το μυαλό μου καθάρισε από μουσικές και καινούρια ακούσματα. Ένα track των καινούργιων Interpol που έτυχε στο random με έκανε να αναθεωρήσω και να το ξανακούσω, τέσσερις μήνες μετά και έσταξε σαν βάλσαμο στα αυτάκια μου θυμίζοντας μου τον λόγο που αγαπάμε τελικά αυτό το συγκρότημα.

Οι Interpol έθεσαν ψηλά τον πήχη από την πρώτη κιόλας κυκλοφορία τους. Το εκπληκτικό Turn on the bright lights (2002) τους απογείωσε και το επίσης εξαιρετικό Antics (2004) τους καθιέρωσε.
Φέτος με το πρώτο album σε πολυεθνική έκαναν πολλούς ορκισμένους οπαδούς τους να στραβομουτσουνιάσουν αφήνοντας τις παλιές εποχές πίσω, στα αρχεία της Matador.
Και με το δίκιο τους στραβομουτσούνιασαν, μιας και το αποτέλεσμα είναι η σύμπτυξη όλων των συστατικών που έφτιαξαν τους Interpol γαρνιρισμένα με λίγο σκότος, λίγα synths και μαύρα δερμάτινα μπουφάν. Φανερή η προσπάθεια διεύρυνσης του κοινού τους. Οι πολυεθνικές δεν κάνουν τίποτα τυχαία!

Για να ακούσεις πραγματικά αυτόν το δίσκο, πρέπει να βάλεις στην άκρη τις δοξασμένες μέρες. Αν το κάνεις αυτό, θα δεις ότι μπορεί να σταθεί με αξιοπρέπεια στη λίστα των κυκλοφοριών του έτους.
Τουλάχιστον τα μισά κομμάτια είναι εξαιρετικά. Υπάρχουν κι εδώ οι υπνωτιστικές κιθάρες, ένα πολύ συνεπές rythm section και η κοφτερή φωνή του Paul Julian Banks που κρατιέται στην γνώριμη της εσωστρέφεια χωρίς ακροβασίες.
Υπάρχει όμως και αμηχανία. Η χρήση των synths δημιουργεί προβλήματα. Δεν είναι ανεπιθύμητοι οι ήχοι τους, είναι απλά λανθασμένη η επιλογή τους. Και βέβαια τα μείον δεν σταματούν εκεί αλλά διαπερνούν ολόκληρο το album με μικρές και μεγάλες ακίδες εδώ κι εκεί.

Άξια μνείας είναι τα «κακά» τραγούδια «Νο I in threesome» (link via Culture Bully) και «My chemistry» που ξεσήκωσαν μια μικρή θύελλα και ξαναφέρνουν το σεξ και τα ναρκωτικά στο clean-cut rock’n’roll της εποχής. Παρ’ όλα αυτά δε σταματούν μόνο στους προκλητικούς τους τίτλους.
Γενικότερα ως σύνολο ο δίσκος στέκεται ως η προσωρινή μετεξέλιξη του αγέρωχου ήχου των Ιnterpol που παρά αυτήν τη μικρή «αστοχία» θα συνεχίσουμε να αγαπάμε αν και θα αναρωτιόμαστε για την επόμενη τους κυκλοφορία.

Read Also :

03
Νοέ.
07

Les savy fav – Let’s stay friends (2007)

j05077nrk9vΕκτός από ένα ακόμα παράξενο όνομα συγκροτήματος για τη συλλογή μας όταν κάνουμε τους έξυπνους οι Les savy fav κυκλοφόρησαν έναν πολύ καλό δίσκο μετά από έξι χρόνια (ναι, υπάρχουν από το 1999).

Ωραίες κιθαριές, μια χαρά φωνητικά φαλτσέτα με την pop να κρύβεται πολύ επιμελώς σε μερικές μελωδίες και τους Pixies και τους Fugazi πίσω από τις κουρτίνες.

Μπορεί να μην είναι η αποκάλυψη της χρονιάς, μα πρόκειται για έναν δίσκο με προσωπικότητα και δύναμη.

 

Αφιερωμένο, το μόνο επίσημο video clip του: Patty Lee (ψάξτε την ατραξιόν του γκρούπ, το φαλακρό στρουμπουλούλη κύριο με το μούσι)




Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,546 hits