05
Ιον.
07

The Clash

 By Χνούδι

 

Τι ήταν, τι είναι και τι θα είναι; Μία από τις  εκρηκτικότερες και συναρπαστικότερες μπάντες και αυτή που διαδραμάτισε τον σημαντικότερο ρόλο στην δημιουργία και τον καθορισμό του Punk  κινήματος . Αν οι Sex Pistols ήταν μηδενιστές, οι Clash εξέφραζαν την εμπαθή πολιτική συνείδηση ως γνήσιοι επαναστάτες με αιτία και εναντιώθηκαν με επιχειρήματα ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις, στον τότε Θατσερισμό και στην όποια μορφή εργατικής καταπίεσης και βίας.

Μετά από την διάλυση των Sex Pistols τον Ιανουάριο του 1978 οι Clash έγιναν η κύρια φωνή της Punk και  έμειναν στην πρώτη γραμμή της μουσικής επανάστασης για τουλάχιστον μία πενταετία, πιάνοντας με αλάνθαστο ένστικτο τα προβλήματα της εποχής και έχοντας μεταξύ τους μία μη προσδιορίσιμη χημεία που τους εκτίναξε στα ύψη της δημοτικότητας.

Το συγκρότημα  σχηματίστηκε τον Ιούνιο του 1976 όταν ο Strummer άφησε την pub-rock μπάντα του για να ενωθεί με τους Jones & Paul Simmonon, τον κιθαρίστα Keith Levene  και τον drumer Terry Chimes. Tην εποχή εκείνη ο Strummer ζούσε ως καταληψίας σε ένα κοινοτικό σπίτι και ο Jones μοιραζόταν το ίδιο διαμέρισμα με την γιαγιά του. Οι συνθήκες δεν θα μπορούσαν να είναι καταλληλότερες και έτσι άρχισαν να γράφουν στίχους γεμάτους έχθρα, ένδεια και πικρία για το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Το όνομά τους κατοχυρώθηκε μετά από την ανάγνωση μίας εφημερίδας η οποία ανέφερε την συγκεκριμένη λέξη πάνω από 30 φορές σε ένα μόνο φύλο της και τα υπόλοιπα γεγονότα μέχρι την έκδοση του πρώτου τους album  που ηχογραφήθηκε μέσα σε τρία Σαββατοκύριακα, αποτελούν πια μέρος της μουσικής ιστορίας.

Το «Τhe Clash» κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 1977 στην Μ.Βρεττανία περιλαμβάνοντας ύμνους όπως τα «White Riot» και «I’m so bored with U.S.A» ενώ με το «Police and Thieves» επισημαίνει μια πρόωρη αναγνώριση του κοινού εδάφους μεταξύ της Punk  και της Reggae.

Στο δεύτερο album «Give ‘Em Enough Rope» που κυκλοφόρησε το 1978 το συγκρότημα βρίσκει πλέον τον ήχο εκείνο που το οδηγεί σε πεμπτουσιακές διαδρομές σαν το «Safe European Home» και το «Stay Free«, ενώ τον Δεκέμβριο του 1979 κυκλοφορεί το «London Calling» που έμελλε να είναι όχι μόνο το σημείο αναφοράς των Clash αλλά και όλης της δεκαετίας που ακολούθησε. Το LP είναι διπλό αλλά πωλείται στην τιμή του ενός, ως τρανό δείγμα της ιδεολογίας του group να μην αποσκοπεί σε οικονομικά οφέλη, αλλά να προσπαθεί να δώσει στους θαυμαστές του όσο το δυνατόν περισσότερη και δωρεάν μουσική.

 

Το εξώφυλλό του ψηφίζεται  ως η καλύτερη Rock φωτογραφία όλων των εποχών,  ενώ  η φωτογράφος Pennie Smith αρχικά αρνείται να χρησιμοποιηθεί για αυτό το σκοπό λέγοντας ότι δεν έχει καλή εστίαση. Το 2006 το περιοδικό ΤΙΜΕ το συμπεριλαμβάνει στα 100 καλύτερα albums που κυκλοφόρησαν ποτέ και στην συνείδησή μας μένει μέχρι και σήμερα στα κορυφαία του είδους.

Ακολουθούν τα «Sandinista!» με τα κλασικά πλέον «The Magnificent Seven», «The Call Up”, «Police on My Back», «Washington Bullets» και το  «Combat Rock» με τα μοναδικά hits που έκανε το συγκρότημα, το «Rock the Casbah»  και το «Should I Stay or Should I Go».

«Ως μείγμα από τελείως διαφορετικές προσωπικότητες» γράφει ο συγγραφέας Lenny Kaye «οι Clash ήταν η τέλεια μπάντα, που όλος ο πολιτικός ζήλος και ο απτόητος ιδεαλισμός της εξερράγησαν μέσω της μουσικής έκφρασης τους»  ενώ ο ίδιος ο Joe Strummer, ένα μόλις μήνα πριν τον θανατό του το 2002, είχε δηλώσει για τις συναυλίες τους και για την κοινή τους πορεία ότι «ήταν κάτι σαν επίδειξη πυροτεχνημάτων. Κάτι σαν ψυχεδελικό χτύπημα από κεραυνό, κάτι σαν απροσδιόριστο χρώμα»

Kάτι σαν αυτό το απερίγραπτο που όσα χρόνια κι αν περάσουν σε καθηλώνει και σε συναρπάζει, σαν να είναι η πρώτη φορά που τρέχεις να προλάβεις το «Train in vain» στο σταθμό του, για να σε ταξιδέψει στις τότε εποχές που η μουσική δεν ήταν μαζική παραγωγή αλλά μαζική επανάσταση.  

Advertisements

5 Responses to “The Clash”


  1. 1 horexakias
    Ιουνίου 5, 2007 στο 7:21 μμ

    Yπολογισιμη δυναμη. Τι να πω? Καμμια φορα τα λογια ειναι περιττα. Θα προσθεσω μονο πως και το lp τους, το Sandinista(1980) που ηταν τριπλο πωληθηκε και αυτο ως μονο επισης.

  2. Ιουνίου 5, 2007 στο 8:10 μμ

    Πάντα όταν ακούω Clash, έχω μια αίσθηση περίεργη. Τα «παιδιά» που μας λένε τόσα πράγματα. Έτσι όπως τα λένε. Οι φτωχογειτονιές τους σάμπως δεν είχαν ομοιότητες με τις δικές μας, ή μήπως η φωνή τους δεν μας συντρόφευσε ΠΑΝΤΟΥ και θα μας συντροφεύει όσο ζούμε…

    Με συγκινούν οι Clash για πάντα. Όπως και αυτή η φωτογραφία.
    Πολύ όμορφο κείμενο indeed!

  3. Ιουνίου 7, 2007 στο 3:02 πμ

    Γκραν γκραν κιθάρα και το όλο μουσικό σχήμα να παίζει τα κέρατά τους. Φυσικά και δεν θυμόμουν το όνομα του σχήματος, να είναι καλά οι μουσικοί φάκελοι στον υπολογιστή. Should i stay or should i go? Μα καλά τι παίζουνε, πάει ξαγρύπνημα ολέ!

  4. 4 xnoudi
    Ιουνίου 7, 2007 στο 10:31 πμ

    Horexakia
    Δεν το ήξερα καθόλου ότι και στο Sandinista που μάλιστα είναι τριπλό, έπραξαν το ίδιο (Όλα τα των Clash τα έχω από συλλογή που μου χαρίστηκε). Δεν ξέρω. Θεωρώ πως ένας πραγματικός μουσικός πρέπει να είναι υπεράνω στο θέμα των οικονομικών συμφερόντων (εν προκειμένω η δόξα φέρνει χρήμα φυσικά, αλλά το να μπορείς να πουλήσεις άνετα εκατομμύρια άλμπουμς σε όποια τιμή κι εσύ να επιλλέγεις στην ουσία να χαρίζεις τα μισά, είναι κάτι που λίγοι το πράττουν).

    Γιατρέ
    Το εξώφυλλο. Τραβάω μέγα ζόρι με το εξώφυλλο. Όσες φορές κι αν το βρω μπροστά μου, νιώθω πάντα το ίδιο κι εγώ. Συγκίνηση και μια ενέργεια ικανή να με δονεί ασταμάτητα.
    Clash. Άρρηκτα συνδεδεμένοι με όμορφες, οργισμένες, χαοτικές στιγμές μου.

    Global
    Tις κάλτσες τους παίζουν που λέει και ένας φίλος μου. Ελπίζω να τους έχεις στους φακέλλους που δεν θα πάρουν πόδι από το πι-σι μετά την εκκαθάριση 🙂

  5. 5 horexakias
    Ιουνίου 11, 2007 στο 8:39 μμ

    Αυτααααα!!!!!!!!!Τι αλλα?
    Ολα καλα? Να ψησουμε κανα ποστακι?


Comments are currently closed.

Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,572 hits

Αρέσει σε %d bloggers: