02
Ιον.
07

House of the Rising Sun

by horexakias

animals0003.jpg

«There is a house in new Orleans they call the rising sun.
It’s been the ruin of many a poor boy, and God I know I’m one.»

Αποδείχθηκε ο πιο διάσημος στίχος τους, που έμελλε να τους φτάσει στη κορυφή. Ένα ταξίδι το οποίο ξεκίνησε ένα πρωινό, που οι Animals ηχογράφησαν το house of the rising sun, και που θα τους έκανε διάσημους μέχρι τη νύχτα.

To 1962 o Chas Chandler προσκαλεί τον Hilton Valentine, ο οποίος έπαιζε περιστασιακά κιθάρα σε διάφορες μπάντες, να παίξει στο συγκρότημα που είχε μαζί με τον Alan Price, τους Alan Price Trio. Ο Eric Burdon και John Steel ήταν φίλοι και συμφοιτητές, με τα ίδια ακούσματα, οι οποίοι σκέφτονταν από καιρό τη δημιουργία ενός συγκροτήματος.

animals0005.jpgΟ Chas Chandler ήταν γεννημένος το 1938 και μπασίστας των Animals. Σαν μπασίστας δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο. Του οφείλουμε όμως πολλά, γιατί έφερε στην επιφάνεια και μανατζάρισε τον Jimi Hendrix. Ο Price ήταν γεννημένος το 1942 και έπαιζε πλήκτρα.. Από της χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του συγκροτήματος. Ποιος θα ξεχάσει, ή ποιος δεν έχει ακούσει την εισαγωγή του house of the rising sun, από τον Hilton Valentine(1943). Όπως έλεγε και ο Burdon «είχαμε ακούσει για ένα τύπο στην ακτή, που έπαιζε ροκ κιθάρα, είχε δικό του ενισχυτή και μια συσκευή έκο». Τρελλά προσόντα!! Με την άφιξη των Burdon και Steel μετονομάζονται σε Animals το 1962, και αυτή είναι η γνήσια σύνθεση τους.

Ο ήχος τους rhythm and blues με επιρροές από διάφορους μπλουζίστες όπως ο Robert Johnson, Muddy Waters, BB King, Blind Willie Johnson, κ.α. Στα 1964 κυκλοφορεί το πρώτο τους σινγκλάκι Baby Let Me Take You Home. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και το House of the rising sun. Πιστεύω ότι τα συγκροτήματα που είχαν διαφοροποιήσει τον ήχο και το στιλ τους, τελικά ήταν και αυτοί που ξεκόλλησαν,και έκαναν τη διαφορά, δίσκους και πορεία σε σχέση με άλλες μπάντες που έφτιαξαν ένα 45αρι και εξαφανίστηκαν. Εξυπακούεται ότι και η τύχη ήταν με το μέρος τους βέβαια. Οι Animals στους 3 δίσκους τους τα είχαν όλα. Κανένα τραγούδι τους δεν έμοιαζε με το προηγούμενο. Άλλο ροκ, άλλο ατμοσφαιρικό, άλλο μπαλάντα. Ξεχνιέται η διασκευή στο Don’t let me be misunderstood; Ξεχνιέται η ένταση και η σκληρότητα που βγάζει το house of the rising sun τελειώνοντας; Όχι βέβαια.

Η δισκογραφία τους είναι κάπως περίεργη, αφού κάποια άλμπουμ κυκλοφόρησαν στην Αγγλία και κάποια άλλα στην Αμερική, με άλλο εξώφυλλο και με άλλα κομμάτια. Η αρχική τους σύνθεση περιλαμβάνει 3 δίσκους στη Μ. Βρετανία. Το the Animals(1964), το Αnimal Tracks(1965), και το Animalisms(1966). Στις ΗΠΑ κυκλοφορούν τα ίδια συν το Αnimalization (δισκάρα 1966), στον οποίο δίσκο συμβαίνει το εξής. Στο οπισθόφυλλο εμφανίζεται ο ντράμερ John Steel και μπροστά ο Barry Jenkins ο νέος ντράμερ. Ποιος πραγματικά έχει παίξει τύμπανα, δεν το γνωρίζω.

animals0007.jpg

Το 1966 είναι η χρονιά που διαλύονται γιατί έκαστο μέλος αποφασίζει να κάνει τα δικά του. Τώρα πως είναι δυνατόν, στο Έβερεστ της καριέρας σου να τα τινάζεις, μόνο οι ίδιοι ξέρουν την απάντηση.

Ο Chas Chandler αποφασίζει να συνεχίσει να ασχολείται με τη μουσική, αλλά από άλλο πόστο. Αυτό του μάνατζερ. Ποιον μανατζάρει? Μα βέβαια τον Jimi Hendrix, αφού πρώτα έχει βρει μουσικούς για να φτιάξει τους Jimi Hendrix Experience. Πεθαίνει το 1996 από καρδιά.

Ο Hilton Valentine αποχωρεί και αυτός την ίδια χρόνια, για να κάνει σόλο καριέρα. Ένας δίσκος, που πήγε άκλαυτος. Στη πορεία συμμετείχε σε διάφορες φάσεις επανασύνδεσης και ζωντανών εμφανίσεων των Animals. Τώρα απολαμβάνει τη ζωή του συνταξιούχου.

Ο κολλητός του Eric Burdon, John Steel τα βρόντηξε όλα και έγινε ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν συμμετέχει στα live και τις επανασυνδέσεις όπως και ο Valentine.

Ο οργανίστας Alan Price, τη κοπάνησε νωρίτερα απ’ όλους το 1965.Δεν είχε και τις καλύτερες σχέσεις με τον Burdon. Φτιάχνει τους Alan Price Set. Είναι μέτριοι αλλά ωστόσο μια κάποια πορεία την έχουν. Βέβαια προσπαθεί να ξανασμίξει τους Animals ανεπιτυχώς. Στη πορεία φτιάχνει μουσική για ταινίες και θέατρο.

Ο Eric Burdon ως γνήσιος Animal, συνεχίζει από εκεί που τον παράτησαν οι άλλοι. Βρίσκει νέα μέλη και ονομάζονται The New Animals. Κάπου στις αρχές του ’70 διαλύονται και αυτοί. Ο αγαπητός Eric δεν το βάζει κάτω. Φτιάχνει τους War και παίζουν funk. Το μέλλον τους πολύ μικρό, αφού ένα χρόνο μετά διαλύονται. Από κει και πέρα ακολουθεί σόλο καριέρα μέχρι και σήμερα παρακαλώ.

Well, there is a house in New Orleans they call the Rising Sun
And it’s been the ruin of many a poor boy and God I know I’m one…..O στίχος που τους έκανε διάσημους από το πρωί μέχρι το βράδυ, δυστυχώς για εμάς, χωρίς διάρκεια. Αν πραγματικά βρέθηκε αυτό το σπίτι δεν το ξέρω. Ο Burdon λέει πως το βρήκε. Τρεις δίσκοι διαμάντια χωρίς να νιώθεις καν την επιθυμία να προσπεράσεις κάποιο τραγούδι.

When I was young

Good times

 

Advertisements

10 Responses to “House of the Rising Sun”


  1. Ιουνίου 2, 2007 στο 11:52 πμ

    Ωραίο ξύπνημα, ηλιόλουστο σαββατιάτικο και όξω στον ουρανό και μέσα από αυτό το κείμενο Ηorexakia. Θυμήθηκα χρόνια πίσω στο γυμνάσιο και τα βλακώδη μούτρα μας όταν καταφέρναμε να παίξουμε με έξι χέρια το the house of the rising sun. Ένα πιάνο χέρια, σαν αχτίδες ήλιου ένα πράγμα. Κι όντως είναι αυτό που λες, η εναλλαγή στο ύφος των τραγουδιών τους, είχε το αποτέλεσμα να τους γουστάρει ένας σκασμός κόσμος. Όσο για την Νέα Ορλεάνη, αυτοί μπορεί να το βρήκανε, τώρα όμως πιθανώς αυτό το σπίτι να κατοικείται από μουχλιασμένα νερά και σιωπή.
    * τεχνικής φύσεως σχόλιο: τα τραγουδάκια στους players, παίζουνε και τα δύο το good times. Είναι που η unplugged band δεν γερνά ποτέ; (εδώ -και καλά- γελάτε).

  2. 2 horexakias
    Ιουνίου 2, 2007 στο 1:59 μμ

    Το τεχνικης φυσεως λαθος, σκεφτηκες οτι μπορει να εγινε επειδη ειχαμε κραιπαλιασει την προηγουμενη μερα????. Αλλωστε εμεις δε γερναμε. Ωριμαζουμε σαν τα malt.
    Ωστοσο ζητουμε συγγνωμη και ελπιζουμε να αποκαταστησουμε συντομα τη βλαβη.Ευχαριστουμε πολυ.

  3. Ιουνίου 2, 2007 στο 3:47 μμ

    Με τέτοιο φως που είχε το φεγγάρι χθες που έμοιαζε με ήλιο δίχιως ακτίνες, όλα συγχωρούνται, πόσο δε κάτι ταπεινά τεχνικά λαθάκια. «Την νύχτα μονάχα ζει, με όργια και κραιπάλη και κάθε είδους μέθη και λαγνεία» που είχε γράψει κι ο Καβάφης. Aνταπόκριση από την lalaland over, πίσω στην unpluggedland και τους Αnimals.

  4. 4 xnoudi
    Ιουνίου 3, 2007 στο 12:26 μμ

    Ίσως ο καλύτερος λευκός R&B ήχος ….Όμορφο κείμενο αγαπητέ.

    (Εμμέσως πλην σαφώς μας λέει κάποιος πουρά; Για να ξέρω… :Ρ)

  5. Ιουνίου 3, 2007 στο 6:58 μμ

    Άψογο κειμενάκι. Είναι δύσκολο όταν έχεις να κάνεις με ένα μεγαθήριο σαν τον κύριο Burdon. Και βέβαια θα διαλύονταν γρήγορα. Έτσι δε γίνεται συνήθως με τις ιδιοφυίες;

    Αντε καλά, πάω να αποκαταστήσω το λάθος…

  6. 6 horexakias
    Ιουνίου 3, 2007 στο 9:07 μμ

    xnoudi : Mη δινεις και πολυ βαρυτητα που μας αποκαλουν πουρα.Ετσι και αλλιως οπως προειπα, εμεις ωριμαζουμε δε μεγαλωνουμε πρωτον και δευτερον το θεμα ειναι πως αισθανεσαι. Μπορει να εισαι 20 και αισθανεσαι γερος.Ή να εισαι 95 και να παιρνεις πτυχιο στην ιστορια, οπως μια κυρια στην Αμερικη.

    druqbar :Συνηνως οταν εχουμε πολλες ιδιοφυιες σε ενα συγκροτημα,παιρνουμε ενα το πολυ δυο εξαιρετους δισκους που τους ακους μονορουφι. Οι Animals με ολες τις συνθεσεις τους μας προσφεραν τουλαχιστον εξι.

  7. Ιουνίου 4, 2007 στο 3:07 πμ

    Mια πλάκα πήγα να κάνω…

    Τεσπα, εύχομαι ένα όμορφο rising of the sun.

  8. 8 horexakias
    Ιουνίου 4, 2007 στο 6:51 μμ

    Σαφως και η μετα ’67 animals εποχη εχει δισκαρες οπως το winds of change. Προσωπικη επιλογη ειναι το San Franciscan nights.Οσον αφορα το βιντεακι,δεν το ειχα ξαναδει και για να ειμαι ειλικρινεις δεν ηξερα καν οτι εχουν διασκευασει stones.Tωρα για το αν μου αρεσε,δεν μπορω να πω οτι περασε και απαρατηρητο,θα ελεγα οτι μου αρεσε και πολυ μαλιστα. Παιγμενο αλα animals & Eric Bourdon.

  9. Ιουνίου 4, 2007 στο 7:16 μμ

    Στον δίσκο είναι πολύ καλύτερο. Αν μπορείς ακουσε τον και ακόμα καλύτερα πάρτον.


Comments are currently closed.

Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,572 hits

Αρέσει σε %d bloggers: