Αρχείο για Ιουνίου 2007

28
Ιον.
07

White Stripes –Icky Thump (2007)

by horexakias

ickythump-cover.jpg Τους θυμάστε τους White Stripes? O αγαπητός κύριος Jack και η δεσποινίς Μeg White μετά την καταπληκτική δισκογραφία που μας πρόσφεραν, και συγκεκριμένα μετά το τελευταίο τους lp Get Behind Me Satan το 2005, δυο χρόνια μετά επιστρέφουν το ίδιο σκληροί, ροκάροντας με το Icky Thump.
Από το 1997 που πρωτοσχηματίστηκαν και από το πρώτο τους δίσκο το 1999, παραμένουν αυθεντικοί και γνήσιοι, χωρίς ίχνος ωριμότητας στον ήχο τους. Δε νομίζω ότι θεωρούνται αναβίωση του garage, άλλα ένα γνήσιο rock συγκρότημα με τρελές blues καταβολές. Το Icky Thump είναι ίδιο και απαράλλαχτο με όλους τους προηγούμενους. Μια κιθάρα και τύμπανα. Όσοι τους γούσταραν, είμαι σίγουρος ότι θα τους αρέσει και η καινούργια τους δουλειά.

 

Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου μόλις το ακούσεις καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για white stripes. Η ιδιαιτερότητα του είναι τα πλήκτρα που έχουν προστεθεί, και νομίζεις πως ακούς Deep Purple και John Lord. Το You Don’t Know What Love Is, είναι μια rock κoμματάρα που το έχεις τραβήξει από τη λήθη. Πέρα από το ότι μου θύμισε Raconteurs, μου έφερε στο μυαλό και τις εποχές των Black Crows. Το 300 MPH Torrential Outpoor Blues όπως λέει και ο τίτλος είναι ένα μπλουζορόκ κομμάτι και εκεί που χαλαρώνεις με τις μαράκες, ξάφνου ξυπνάς από τα τρελά ακόρντα και ξανά χαλαρώνεις.(έχει κάτι σαλάκια, μούρλια). Το #4, δηλαδή το Conquest κατά τη γνώμη μου είναι όλα τα λεφτά. Η Ισπανική υποχώρηση αλά Κοστουρίτσα παιγμένη από τους white stripes. Θεατρικότατο. Κλασσικό κομμάτι τους, είναι το Bone Broke, που θα σας αναστατώσει βέβαια, αλλά θα μπορούσε να έχει συμπεριληφθεί σε προηγούμενο δίσκο. Στο Prickly Thorn, But Sweetly Worn έχουμε πετάξει τις τρομπέτες και έχουμε πιάσει, βιολιά, μπάντζο, γκάιντες. Και στο επόμενο κομμάτι το St. Andrew (This Battle Is in the Air) οι γκάιντες καλά κρατούν, (μάλλον έβλεπαν Braveheart πριν). Εδώ φωνητικά κάνει η δεσποινίς Megan, και πρόκειται για ένα παρανοϊκό τραγούδι. Στο Little Cream Soda επανερχόμαστε σε ρυθμούς white stripes.

 

Όπως το 300 MPH, έτσι και το Rag and Bone είναι κατά βάση και αυτό ένα blues τραγούδι παιγμένο εξ ολοκλήρου με ηλεκτρική ( α ρε και να τους άκουγε ο Muddy Waters). Στο Catch Hell Blues μάλιστα ο Jack White χρησιμοποιεί και slide. Μπλουζιά, παραμόρφωση και slide. Στο Effect and Cause είναι σα να ακούμε Dylan. Από όλο το δίσκο, ξεχώρισα το A Martyr for My Love for You. Το αφήνω ασχολίαστο και στη κρίση σας.

 

Μια ευχάριστη έκπληξη το Icky Thump. Μετά τους Raconteurs δεν περίμενα τους stripes να έχουν μέλλον, παρ’όλο που έλεγαν από το χειμώνα ότι μπαίνουν για δίσκο. Δεκατρείς πύραυλοι που θα σας εκτοξεύσουν. Στην Ιαπωνική έκδοση έχει και bonus track. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 18 Ιούνιου. Πάρτε μια γεύση και καλή ακρόαση.

 

Track list:

 

1. Icky Thump
2. You Don’t Know What Love Is (You Just Do as You’re Told)
3. 300 MPH Torrential Outpour Blues
4. Conquest
5. Bone Broke
6. Prickly Thorn, But Sweetly Worn
7. St. Andrew (This Battle Is in the Air)
8. Little Cream Soda
9. Rag and Bone
10. I’m Slowly Turning into You
11. A Martyr for My Love for You
12. Catch Hell Blues
13, Effect and Cause

21
Ιον.
07

Coleman Hawkins Encounters Ben Webster

By Χνούδι

 

Όταν ο Coleman Hawkins βιρτουόζος σαξοφωνίστας με καθοριστική συμβολή στην καθιέρωση του οργάνου στη Jazz μουσική και ο Ben Webster ένας από τους σημαντικότερους «swing tenors»  αποφασίζουν να συμπράξουν στο ίδιο album, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι ένα διαχρονικό αριστούργημα σταθμός στο είδος του, που αποκαλύπτει  ακριβώς όπως ένας πίνακας ζωγραφικής το βαθύ συναίσθημα και τις εμπειρίες ζωής των δημιουργών του.

Με τον μεγάλο Oscar Peterson στο πιάνο και την άρτια για την εποχή ηχογράφηση (1957) , στα αφτιά του ακροατή φτάνει ένα σμήνος αστρικών μουσικών και μία σπαραξικάρδικη καταγραφή λέξεων που δεν ακούγονται παρά μόνο μέσα από τις νότες , αφήνωντάς τον στο τέλος της ακρόασης συναισθηματικά ζαλισμένο και με την αίσθηση πως μόλις άκουσε ότι καλύτερο έδωσε ποτέ η Jazz μουσική στους λάτρεις της και όχι μόνο.

Το επίπεδο είναι τόσο υψηλό ώστε άνετα μιλάμε για την συνάντηση δύο γιγάντων που ικανοποιεί όχι μόνο τους οπαδούς του swing ή του mainstream στυλ αλλά και αυτούς της μοντέρνας Jazz που οι δύο σαξοφωνίστες εκπροσώπησαν, πριν καν αυτή γεννηθεί. Στην πραγματικότητα εδώ,  Coleman και Hawkins αναπτύσσουν ένα είδος συνομιλητικής αλληλεπίδρασης συμπληρώνοντας με συνέπεια που αγγίζει την τελειότητα, ο ένας το παιχνίδι του άλλου και αναδεικνύοντας το ταλέντο και των δύο μουσικών σε όλο του το μεγαλείο.

Γαλήνιοι, αρμονικοί, εκφραστικοί ήχοι, όαση  μέσα στην βάρβαρη πραγματικότητα και τον χαοτικό τρόπο ζωής του σήμερα.

Με δύο λέξεις κλασικός και απαραίτητος  για  κάθε συλλογή που σέβεται τον εαυτό της.

 

Track list

Blues For Yolande – (stereo)

It Never Entered My Mind

La Rosita

You’d Be So Nice To Come Home To

Prisoner Of Love

Tangerine

Shine On Harvest Moon

Blues For Yolande (mono)

Blues For Yolande  (previously unreleased, preliminary takes)

 

Aφιερωμένο στον Αείποτε που ήταν η αφορμή να ξεθάψω από τα άδυτα αυτό το μουσικό θαύμα.

17
Ιον.
07

Expert Medicine / Swimming Lessons

by horexakias

 

expert-medicine.jpg

Ήταν κάπου στα 1997 όταν εγώ, η Άννα και η Όλγα, ακολουθούσαμε το γκρουπ κάποιων φίλων. Κοινώς είχαμε γίνει γκρούπις. Από την Ελευσίνα, στο Άργος και από εκεί στο Pique στη Κυψέλη. Τα χρόνια όμως περάσανε (κάνουν και αυτά τη δουλειά τους) περάσαμε όμορφα, και όλα τα όμορφα κάποτε τελειώνουν. Το γκρουπ διαλύθηκε για διάφορους λόγους, ή τελοσπάντων για τους λόγους που διαλύονται τα συγκροτήματα.

Δέκα χρόνια μετά είχα την ευκαιρία να δω τους Expert Medicine. Ελληνικό συγκρότημα με αγγλικό στίχο. Η αλήθεια είναι και το παραδέχομαι άλλωστε, πως μουσικά κολλάω δύσκολα. Πρόσφατα ήμουν παρών σε μια συναυλία των Expert Medicine.Εκτός του ότι συγκινήθηκα ιδιαίτερα για προσωπικούς λόγους, οφείλω να πω πως ενθουσιάστηκα ή να το πω λίγο πιο λαϊκά και με το χέρι στη καρδιά, μου σηκώθηκαν οι τρίχες απ’ το κεφάλι.

Τα πράγματα και η ιστορία για τους Expert Medicine ξεκινούν το 1997 (άντε πάλι), από τον Αλέξη Ζαμπάρα (κιθάρα) και τον Μπάμπη Κουρτάρα (μπάσο). Μέχρι το 2001 συμμετέχουν σε κάποια live αλλά και στη συλλογή Electric Youth Experimental Vol 1. Ωστόσο, σταδιακά στο σχήμα προστίθενται ο Ανδρέας Σιουρούνης στα τύμπανα , η Τζένη Καπάδαη στα φωνητικά και το 2004 ο DJ Everlast των FFC.

Ο ήχος τους ποικιλόμορφος και επηρεασμένος από jazz, hip hop, funk, pop και συμπληρώνεται με samplers, decks καθώς επίσης χρησιμοποιούν loops από κινηματογραφικά soundtracks και μουσικές του’60 και ’70. Η trip hop σκηνή του Bristol δανείζει το συναίσθημα, οι Expert Medicine όμως διατηρούν πιο έντονη dance αντίληψη.

Το 2006 τους βρίσκει με τον δίσκο Swimming Lessons. Υπεύθυνη για την παραγωγή είναι η DNA Lab (πάλι κάλα, εδώ στην Ελλάδα έχουμε και τη νοοτροπία του, κάντο μόνος σου). Έντεκα κομμάτια τα οποία θα σας ανεβάσουν τη διάθεση. Δεν υπάρχει λόγος να τα αναλύσω ξεχωριστά. Το συναίσθημα και αυτό που σου βγάζουν αιωρείται σε όλα τα κομμάτια χωρίς καμιά απολύτως εξαίρεση. Δίσκος με σφραγίδα και προσωπικότητα, πέρα από τα κοινά ελληνικά γκρουπ. Έχει γεύση με μπόλικη ένταση. Σου προσφέρει ποικίλη ενέργεια. Από το να χορέψεις, μέχρι να χτυπηθείς. Μια υποβόσκουσα βοή που κάποια στιγμή κάνει την έκρηξη. Εξάλλου η μουσική είναι ένα είδος επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, και οι Expert Medicine επικοινωνούν και απευθύνονται σε όλους μας.

Το εντυπωσιακό γι’αυτά τα παιδιά είναι ότι αποφασίζουν να κινηθούν πέρα από τα τετριμμένα. Η ηλεκτρονική μουσική εξάλλου νομίζω είναι ένα μοναχικό άθλημα. Στις μέρες μας πάλι απαιτείται μια ομάδα που να ενώνει την ένταση και την ενέργεια χωρίς να χάνεται η προσωπικότητα και το ταλέντο του κάθε μουσικού, και οι τύποι αυτοί τα καταφέρνουν μια χαρά. Ξέρω ότι αυτός που αποφασίζει να ασχοληθεί με τη μουσική εγκαταλείπει και αφήνει πράγματα πίσω και τίποτα δεν είναι εύκολο ή όλα είναι πολύ δύσκολα, ειδικά στη χώρα που ζούμε….

Κάπου στο 2007 εγώ η Άννα ίσως και η Όλγα (στα γεράματα) θα ξαναγίνουμε γκρούπις.

Expert Medicine. Μπορείτε να τους δείτε ζωντανά στις 22 Ιουνίου στη πλατεία Κοτζιά. Τα λέμε εκεί λοιπόν….

 

Αφιερωμένο στον Α.

 

Expert Medicine – Joy to dance 

11
Ιον.
07

Black Rebel Motorcycle Club – Baby 81 (2007)

by dr.Uqbar

Οι B.R.M.C. έγιναν ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα με τον πρώτο τους self-titled δίσκο ο οποίος ήταν πραγματικά ένα breakthrough για το 2000. Τα είχαν όλα. Σκοτεινές κιθάρες, όμορφες μελωδίες, δυνατά «ζεπελινικά» τύμπανα και cool στυλάκι. Μέχρι και το 3ο τους album Howl στο οποίο άρχισαν να ασχολούνται με τις ρίζες των blues και αφού άλλαξαν εταιρεία και έχασαν τον ντράμερ τους οι κριτικοί τους λάτρευαν.

Όχι φέτος όμως.

Ο ήχος τους επέστρεψε στο παλιό καλό τους στυλάκι, μα το πρόβλημα προέκυψε στις ιδέες τους. Δεν υπάρχουν και πολλά καινούρια πράγματα για να δεις εδώ. Ένας δίσκος που αρχικά θα τον χαρακτήριζα από μέτριο έως αξιοπρεπή. Αυτό.
Ίσως και να το προσπάθησαν πολύ. Ίσως και κάποιες φαινομενικά ανόητες ακολουθίες στίχων (suicide is easy, what happened to the revolution) φαντάζουν αρκετά επιτηδευμένες και κάποια ρεφραινάκια πιασάρικά, μα όχι τόσο για να τα θυμάσαι εύκολα μετά το πέρας της ακροάσεως.

Μέτρια πράγματα δηλαδή.

Ένα περίεργο πράγμα όμως… Συνέχισα να τον ακούω. Υπήρχε κάτι που με τραβούσε σε όλο αυτό το set τραγουδιών. Το 666 conducer, το Cold wind, το weapon of choice. Ακούγοντας αυτόν τον τοίχο ήχου (η παραγωγή είναι πολύ καλή) που έχω πια συνηθίσει και νομίζω ότι με ψηλώνει καθώς περπατώ… Δεν ξέρω.
Ίσως η βαρεμένη άρθρωση του τραγουδιστή και τα μπουκλάκια του μπασίστα, ή οι γεμάτες κιθάρες και τα απλούστατα σολάκια…

Τον δέχτηκα λίγάκι δύσκολα. Μα ακόμα τον ακούω.
Κύριοι του μαύρου επαναστατικού μηχανοκίνητου συλλόγου, υποθέτω πως μόνο εσείς θα καταφέρνατε κάτι τέτοιο. Μα όλα τα reviews είναι υποκειμενικά. Όχι;

Αφιερωμένο: Berlin

05
Ιον.
07

The Clash

 By Χνούδι

 

Τι ήταν, τι είναι και τι θα είναι; Μία από τις  εκρηκτικότερες και συναρπαστικότερες μπάντες και αυτή που διαδραμάτισε τον σημαντικότερο ρόλο στην δημιουργία και τον καθορισμό του Punk  κινήματος . Αν οι Sex Pistols ήταν μηδενιστές, οι Clash εξέφραζαν την εμπαθή πολιτική συνείδηση ως γνήσιοι επαναστάτες με αιτία και εναντιώθηκαν με επιχειρήματα ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις, στον τότε Θατσερισμό και στην όποια μορφή εργατικής καταπίεσης και βίας.

Μετά από την διάλυση των Sex Pistols τον Ιανουάριο του 1978 οι Clash έγιναν η κύρια φωνή της Punk και  έμειναν στην πρώτη γραμμή της μουσικής επανάστασης για τουλάχιστον μία πενταετία, πιάνοντας με αλάνθαστο ένστικτο τα προβλήματα της εποχής και έχοντας μεταξύ τους μία μη προσδιορίσιμη χημεία που τους εκτίναξε στα ύψη της δημοτικότητας.

Το συγκρότημα  σχηματίστηκε τον Ιούνιο του 1976 όταν ο Strummer άφησε την pub-rock μπάντα του για να ενωθεί με τους Jones & Paul Simmonon, τον κιθαρίστα Keith Levene  και τον drumer Terry Chimes. Tην εποχή εκείνη ο Strummer ζούσε ως καταληψίας σε ένα κοινοτικό σπίτι και ο Jones μοιραζόταν το ίδιο διαμέρισμα με την γιαγιά του. Οι συνθήκες δεν θα μπορούσαν να είναι καταλληλότερες και έτσι άρχισαν να γράφουν στίχους γεμάτους έχθρα, ένδεια και πικρία για το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Το όνομά τους κατοχυρώθηκε μετά από την ανάγνωση μίας εφημερίδας η οποία ανέφερε την συγκεκριμένη λέξη πάνω από 30 φορές σε ένα μόνο φύλο της και τα υπόλοιπα γεγονότα μέχρι την έκδοση του πρώτου τους album  που ηχογραφήθηκε μέσα σε τρία Σαββατοκύριακα, αποτελούν πια μέρος της μουσικής ιστορίας.

Το «Τhe Clash» κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 1977 στην Μ.Βρεττανία περιλαμβάνοντας ύμνους όπως τα «White Riot» και «I’m so bored with U.S.A» ενώ με το «Police and Thieves» επισημαίνει μια πρόωρη αναγνώριση του κοινού εδάφους μεταξύ της Punk  και της Reggae.

Στο δεύτερο album «Give ‘Em Enough Rope» που κυκλοφόρησε το 1978 το συγκρότημα βρίσκει πλέον τον ήχο εκείνο που το οδηγεί σε πεμπτουσιακές διαδρομές σαν το «Safe European Home» και το «Stay Free«, ενώ τον Δεκέμβριο του 1979 κυκλοφορεί το «London Calling» που έμελλε να είναι όχι μόνο το σημείο αναφοράς των Clash αλλά και όλης της δεκαετίας που ακολούθησε. Το LP είναι διπλό αλλά πωλείται στην τιμή του ενός, ως τρανό δείγμα της ιδεολογίας του group να μην αποσκοπεί σε οικονομικά οφέλη, αλλά να προσπαθεί να δώσει στους θαυμαστές του όσο το δυνατόν περισσότερη και δωρεάν μουσική.

 

Το εξώφυλλό του ψηφίζεται  ως η καλύτερη Rock φωτογραφία όλων των εποχών,  ενώ  η φωτογράφος Pennie Smith αρχικά αρνείται να χρησιμοποιηθεί για αυτό το σκοπό λέγοντας ότι δεν έχει καλή εστίαση. Το 2006 το περιοδικό ΤΙΜΕ το συμπεριλαμβάνει στα 100 καλύτερα albums που κυκλοφόρησαν ποτέ και στην συνείδησή μας μένει μέχρι και σήμερα στα κορυφαία του είδους.

Ακολουθούν τα «Sandinista!» με τα κλασικά πλέον «The Magnificent Seven», «The Call Up”, «Police on My Back», «Washington Bullets» και το  «Combat Rock» με τα μοναδικά hits που έκανε το συγκρότημα, το «Rock the Casbah»  και το «Should I Stay or Should I Go».

«Ως μείγμα από τελείως διαφορετικές προσωπικότητες» γράφει ο συγγραφέας Lenny Kaye «οι Clash ήταν η τέλεια μπάντα, που όλος ο πολιτικός ζήλος και ο απτόητος ιδεαλισμός της εξερράγησαν μέσω της μουσικής έκφρασης τους»  ενώ ο ίδιος ο Joe Strummer, ένα μόλις μήνα πριν τον θανατό του το 2002, είχε δηλώσει για τις συναυλίες τους και για την κοινή τους πορεία ότι «ήταν κάτι σαν επίδειξη πυροτεχνημάτων. Κάτι σαν ψυχεδελικό χτύπημα από κεραυνό, κάτι σαν απροσδιόριστο χρώμα»

Kάτι σαν αυτό το απερίγραπτο που όσα χρόνια κι αν περάσουν σε καθηλώνει και σε συναρπάζει, σαν να είναι η πρώτη φορά που τρέχεις να προλάβεις το «Train in vain» στο σταθμό του, για να σε ταξιδέψει στις τότε εποχές που η μουσική δεν ήταν μαζική παραγωγή αλλά μαζική επανάσταση.  

02
Ιον.
07

House of the Rising Sun

by horexakias

animals0003.jpg

«There is a house in new Orleans they call the rising sun.
It’s been the ruin of many a poor boy, and God I know I’m one.»

Αποδείχθηκε ο πιο διάσημος στίχος τους, που έμελλε να τους φτάσει στη κορυφή. Ένα ταξίδι το οποίο ξεκίνησε ένα πρωινό, που οι Animals ηχογράφησαν το house of the rising sun, και που θα τους έκανε διάσημους μέχρι τη νύχτα.

To 1962 o Chas Chandler προσκαλεί τον Hilton Valentine, ο οποίος έπαιζε περιστασιακά κιθάρα σε διάφορες μπάντες, να παίξει στο συγκρότημα που είχε μαζί με τον Alan Price, τους Alan Price Trio. Ο Eric Burdon και John Steel ήταν φίλοι και συμφοιτητές, με τα ίδια ακούσματα, οι οποίοι σκέφτονταν από καιρό τη δημιουργία ενός συγκροτήματος.

animals0005.jpgΟ Chas Chandler ήταν γεννημένος το 1938 και μπασίστας των Animals. Σαν μπασίστας δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο. Του οφείλουμε όμως πολλά, γιατί έφερε στην επιφάνεια και μανατζάρισε τον Jimi Hendrix. Ο Price ήταν γεννημένος το 1942 και έπαιζε πλήκτρα.. Από της χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του συγκροτήματος. Ποιος θα ξεχάσει, ή ποιος δεν έχει ακούσει την εισαγωγή του house of the rising sun, από τον Hilton Valentine(1943). Όπως έλεγε και ο Burdon «είχαμε ακούσει για ένα τύπο στην ακτή, που έπαιζε ροκ κιθάρα, είχε δικό του ενισχυτή και μια συσκευή έκο». Τρελλά προσόντα!! Με την άφιξη των Burdon και Steel μετονομάζονται σε Animals το 1962, και αυτή είναι η γνήσια σύνθεση τους.

Ο ήχος τους rhythm and blues με επιρροές από διάφορους μπλουζίστες όπως ο Robert Johnson, Muddy Waters, BB King, Blind Willie Johnson, κ.α. Στα 1964 κυκλοφορεί το πρώτο τους σινγκλάκι Baby Let Me Take You Home. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και το House of the rising sun. Πιστεύω ότι τα συγκροτήματα που είχαν διαφοροποιήσει τον ήχο και το στιλ τους, τελικά ήταν και αυτοί που ξεκόλλησαν,και έκαναν τη διαφορά, δίσκους και πορεία σε σχέση με άλλες μπάντες που έφτιαξαν ένα 45αρι και εξαφανίστηκαν. Εξυπακούεται ότι και η τύχη ήταν με το μέρος τους βέβαια. Οι Animals στους 3 δίσκους τους τα είχαν όλα. Κανένα τραγούδι τους δεν έμοιαζε με το προηγούμενο. Άλλο ροκ, άλλο ατμοσφαιρικό, άλλο μπαλάντα. Ξεχνιέται η διασκευή στο Don’t let me be misunderstood; Ξεχνιέται η ένταση και η σκληρότητα που βγάζει το house of the rising sun τελειώνοντας; Όχι βέβαια.

Η δισκογραφία τους είναι κάπως περίεργη, αφού κάποια άλμπουμ κυκλοφόρησαν στην Αγγλία και κάποια άλλα στην Αμερική, με άλλο εξώφυλλο και με άλλα κομμάτια. Η αρχική τους σύνθεση περιλαμβάνει 3 δίσκους στη Μ. Βρετανία. Το the Animals(1964), το Αnimal Tracks(1965), και το Animalisms(1966). Στις ΗΠΑ κυκλοφορούν τα ίδια συν το Αnimalization (δισκάρα 1966), στον οποίο δίσκο συμβαίνει το εξής. Στο οπισθόφυλλο εμφανίζεται ο ντράμερ John Steel και μπροστά ο Barry Jenkins ο νέος ντράμερ. Ποιος πραγματικά έχει παίξει τύμπανα, δεν το γνωρίζω.

animals0007.jpg

Το 1966 είναι η χρονιά που διαλύονται γιατί έκαστο μέλος αποφασίζει να κάνει τα δικά του. Τώρα πως είναι δυνατόν, στο Έβερεστ της καριέρας σου να τα τινάζεις, μόνο οι ίδιοι ξέρουν την απάντηση.

Ο Chas Chandler αποφασίζει να συνεχίσει να ασχολείται με τη μουσική, αλλά από άλλο πόστο. Αυτό του μάνατζερ. Ποιον μανατζάρει? Μα βέβαια τον Jimi Hendrix, αφού πρώτα έχει βρει μουσικούς για να φτιάξει τους Jimi Hendrix Experience. Πεθαίνει το 1996 από καρδιά.

Ο Hilton Valentine αποχωρεί και αυτός την ίδια χρόνια, για να κάνει σόλο καριέρα. Ένας δίσκος, που πήγε άκλαυτος. Στη πορεία συμμετείχε σε διάφορες φάσεις επανασύνδεσης και ζωντανών εμφανίσεων των Animals. Τώρα απολαμβάνει τη ζωή του συνταξιούχου.

Ο κολλητός του Eric Burdon, John Steel τα βρόντηξε όλα και έγινε ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν συμμετέχει στα live και τις επανασυνδέσεις όπως και ο Valentine.

Ο οργανίστας Alan Price, τη κοπάνησε νωρίτερα απ’ όλους το 1965.Δεν είχε και τις καλύτερες σχέσεις με τον Burdon. Φτιάχνει τους Alan Price Set. Είναι μέτριοι αλλά ωστόσο μια κάποια πορεία την έχουν. Βέβαια προσπαθεί να ξανασμίξει τους Animals ανεπιτυχώς. Στη πορεία φτιάχνει μουσική για ταινίες και θέατρο.

Ο Eric Burdon ως γνήσιος Animal, συνεχίζει από εκεί που τον παράτησαν οι άλλοι. Βρίσκει νέα μέλη και ονομάζονται The New Animals. Κάπου στις αρχές του ’70 διαλύονται και αυτοί. Ο αγαπητός Eric δεν το βάζει κάτω. Φτιάχνει τους War και παίζουν funk. Το μέλλον τους πολύ μικρό, αφού ένα χρόνο μετά διαλύονται. Από κει και πέρα ακολουθεί σόλο καριέρα μέχρι και σήμερα παρακαλώ.

Well, there is a house in New Orleans they call the Rising Sun
And it’s been the ruin of many a poor boy and God I know I’m one…..O στίχος που τους έκανε διάσημους από το πρωί μέχρι το βράδυ, δυστυχώς για εμάς, χωρίς διάρκεια. Αν πραγματικά βρέθηκε αυτό το σπίτι δεν το ξέρω. Ο Burdon λέει πως το βρήκε. Τρεις δίσκοι διαμάντια χωρίς να νιώθεις καν την επιθυμία να προσπεράσεις κάποιο τραγούδι.

When I was young

Good times

 




Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,595 hits