08
Μάι.
07

Patti Smith – Twelve (2007)

By Χνούδι

Οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί της Patti Smith, γνωρίζουν πως οι καλύτερες δουλειές της κυκλοφόρησαν στην δεκαετία του ‘ 70 και ήταν το Radio Ethiopia και το εξαιρετικό Horses. Τότε είναι που ακούγονται οι περίφημες διασκευές της σε κομμάτια όπως το Generation του Pete Townshend και το Cold Turkey του John Lennon.

Tριάντα χρόνια μετά , ακόμα και για τα πρότυπα ενός καλλιτέχνη σαν την Patti Smith η κυκλοφορία αυτού του άλμπουμ μοιάζει παράξενη μα οικεία.Το Τwelve είναι μια συλλογή από μερικές πολύ πετυχημένες διασκευές των Stones, των Doors και των Nirvana και μερικές που σε βάζουν σε σκέψεις για το πως επιλέχτηκαν, όπως αυτές των Tears For Fears, του Gregg Allman, και του Stevie Wonder.

Παραμένοντας πιστή στο αρχικό πνεύμα των συνθέσεων, βάζει την προσωπική της σφραγίδα σε κάθε ένα από τα tracks αποδίδοντας τα με ένταση και σεβασμό, πράγμα που γίνεται εμφανές περισσότερο στο Smells like teen spirit όπου μετατρέπει τον ύμνο των ανά τον κόσμο ροκάδων σε folk ήχο με την προσθήκη του banjo και του βιολιού (το μόνο που θυμίζει την αρχική έκδοση είναι το εξαιρετικό μπάσο) προσθέτοντας και λίγη από την υπέροχη ποίηση του δικού της birdland δημιουργώντας έτσι μία εξαιρετική διασκευή και ίσως την πιο δυνατή στιγμή του album.

Πιο απλά διασκευασμένες αλλά και χαρακτηρισμένες ως ατυχείς επιλογές παρά την προσπάθεια για το αντίθετο, είναι τα Midnight Rider του Gregg Allman και το Everybody Wants To Rule The World των Tears For Fears.

Πιο κοντά στο ύφος των punk rock live εμφανίσεων της με την προσωπική της μπάντα, είναι η επιλογή και η απόδοση του Gimme Shelter των Rolling Stones όπου οι διαπεραστικές κραυγές και οι βρυχηθμοί δανείζουν στο αυθεντικό τραγούδι τη παθιασμένη της ένταση και το σκοτάδι της φωνής της.

Από το Soul Kitchen του Jim Morrison ξεπηδά ένας ζοφερός ήχος, στο White Rabbit των Jefferson Airplane η Patti προσθέτει έναν τόνο ψυχεδελικά χρωματισμένο, η ακουστική version του Changing Of The Guard του Βob Dylan επιτρέπει στους στίχους να αναδειχθούν με μια πιο λυρική μορφή από εκείνη στην ηλεκτρική οriginal έκδοση του τραγουδιού, το Are You Experienced οδηγείται με επιτυχία σε μια τελείως διαφορετική κατεύθνση, στο Helpless μοιάζει να θρηνεί, ενώ στο The Boy In The Bubble το επιπλέον staccato σου δίνει την αφορμή να θες να το ξανακούσεις.

Αν και τα cover albums για πολλούς θεωρούνται το καταφύγιο των “τελειωμένων” καλλιτεχνών, απαιτούν φαντασία και σίγουρα αρκετή δουλειά.

Υπάρχει όμως μια ζεστασιά, σχεδόν ένας σεβασμός σε αυτή τη συλλογή. Υπάρχει αληθινή αγάπη και μία προσωπική σύνδεση σε κάθε ένα από τα τραγούδια που επιλέχτηκαν, που την καθιστά ως ένα πολύ ενδιαφέρον και απροσδόκητο album.

Το Twelve το αγοράζεις, ακριβώς γι’αυτό που είναι. Η προσωπική ματιά ενός καλλιτέχνη σε δικά του, αγαπημένα τραγούδια. Οταν δε ο καλλιτέχνης είναι η art-punk ιέρεια Patti Smith είναι αρκετά δύσκολο να αντισταθείς στην αγορά του.

Track Listing:

01. Are You Experienced?
02. Everybody Wants To Rule The World?
03. Helpless
04. Gimme Shelter
05. Within You Without You
06. White Rabbit
07. Changing Of The Guard
08. The Boy In The Bubble
09. Soul Kitchen
10. Smells Like Teen Spirit
11.
Midnight Rider
12. Pastime
Paradise

Advertisements

7 Responses to “Patti Smith – Twelve (2007)”


  1. Μαΐου 8, 2007 στο 4:38 μμ

    Είναι αλήθεια αυτο. Πάντα βλέπουμε με καχυποψία τέτοιου είδους αλμπουμς. Δεν την είχα όμως ούτε μια στιγμή ακούγοντας το twelve.
    Η αναλοίωτη φωνή της, σίγουρη και σταθερή δίνει ένα απίστευτο κύρος σε όλα τα κομμάτια. Οι ενορχηστρώσεις -σχεδόν unplugged- είναι κάτι που προσωπικα καταευχαριστήθηκα.
    Όσο για τις αποτυχημένες επιλογές που λες, συμφωνώ για το Everybody wants to rule the world. Είναι άνευρη η εκτέλεση και μάλλον δεν προσφερεται το κομμάτι για τη φωνή της. Το ακούω ευχάριστα όμως παρ’όλα αυτά. Για το midnight rider θα διαφωνήσω. Λάτρεψα την υποβόσκουσα ένταση που δίνει η φωνή της (μα τι λέω;) ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

    Τελικά, μάλλον έλειπε ένας τόσο καλός δίσκος με διασκευές.
    (μαγεμένος)

  2. 2 xnoudi
    Μαΐου 8, 2007 στο 11:17 μμ

    Ναι σε όλα τα μουσικά όπως πάντα γιατρέ. Εξακολουθεί όμως να μην μου αρέσει το midnight rider. Αλλά υπάρχει τίποτα πιο υποκειμενικό από το γούστο;

    Χνούδι στις 2.16 μετά τα μεσάνυχτα.

  3. Μαΐου 9, 2007 στο 2:59 μμ

    Είμαι διασκευακιτζού ολέ ολέ. Επομένως ένας δίσκος με τέτοιες διασκευές είναι κρυμμένος θησαυρός ολόκληρος. Και βέβαια μέσα στον θησαυρό αυτό βρίσκεται η Patti Smith που βγάζει αυτό που πολλές πιτσιρίκες τραγουδιάρες θα όφειλαν να κρατάνε στα χέρια τους ως πολύτιμο φυλαχτό: έχει ωριμότητα, κάβλα για αυτό που τραγουδά και ακούγεται απόλυτα συμφιλιωμένη με την χροιά της που γερνάει υπέροχα.

  4. 4 horexakias
    Μαΐου 9, 2007 στο 3:48 μμ

    OΠΟΙΟΣ,ΛΕΩ ΟΠΟΙΟΣ δεν την εχει δει ζωντανα,να φροντισει γι’αυτο.Η γυναικα ειναι ποιητρια,απαιχτη και τι να λεμε τωρα.Την απαντηση,στην αποφαση της να κανει διασκευες σ’αυτο το αλμπουμ, την εδωσε μονη της σε μια συνετευξη και ειπε:for as long as…ωπ συγγνωμη.»Για οσο καιρο θα εχω κατι να πω,θα κανω δισκους.Τωρα που δεν εχω κατι να πω,διασκευαζω αυτους που καποτε ειχαν κατι να πουν».Εμενα μου αρεσε ολος,απο την αρχη μεχρι το τελος.Επελεξε να διασκευασει κομματια παλαιοτερα,νεοτερα και με διαφορετικο στυλ.Μου επιτρεπεται βεβαια να προτιμησω το gimme shelter.Αντε γεια σας τωρα.

  5. Μαΐου 9, 2007 στο 9:15 μμ

    Αν και θα το έλεγα έως και ασέβεια να κριτικάρουμε τέτοιου διαμετρήματος καλλιτέχνες ,τίποτα δεν είναι θέσφατο και μπορώ να πω ότι ο δίσκος με απογοήτευσε πολύ. Το ίδιο και το Dylanesque του Brian Ferry που είναι ακόμα χειρότερο. Αυτή η φάμπρικα με τις διασκευές έχει γίνει κουραστική. (και μιλάμε ότι γενικά γουστάρω τις διασκευές αλλά να γράφουμε και κανα τραγουδάκι που και που)

  6. 6 violet
    Σεπτεμβρίου 23, 2007 στο 5:51 μμ

    ΑΠΛΑ ΘΕΑ…ΤΗΝ ΕΙΔΑ 22/9….ΘΕΑ…ΑΘΑΝΑΤΗ!ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ PATTI SMITH….!


Comments are currently closed.

Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,572 hits

Αρέσει σε %d bloggers: