01
Μάι.
07

I’m Black & I’m Proud

by horexakias

jamesbrown.jpg

Στις 25 Δεκεμβρίου είπαμε το μεγάλο αντίο, στον 73χρονο νονό της soul, τον άνθρωπο που πολέμησε και τραγούδησε (I’m Black and I’m Proud) για τους μαύρους. Φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι κανένας άλλος από τον James Βrown. Μια από της μεγαλύτερες φιγούρες του 20ου αιώνα με επιρροές σε διάφορα είδη μουσικής όπως r&b, funk, gospel και βέβαια soul.

O James Joseph Brown γεννήθηκε στη Ν. Καρολίνα το 1933. Μεγαλωμένος από χωρισμένους γονείς, μεγάλωσε με τη θεια του. Ζωηρός, ατίθασος και σκληρός από μικρός έκανε διάφορες δουλειές αφού σταμάτησε το σχολείο. Αυτό βέβαια δεν τον εμπόδισε να γυαλίσει παπούτσια, να πλύνει πιάτα και να κάνει ένοπλες ληστείες. Στα 16 του λοιπόν, κάνει και φυλακή. Αποφασίζει να ασχοληθεί επαγγελματικά με την πυγμαχία. Όποια φιλοδοξία και αν είχε διακόπηκε μετά από ένα τραυματισμό.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 γνωρίζει στη φυλακή τον πιανίστα Bobby Byrd. Μετά την αποφυλάκιση τους, παίζουν μαζί σε διάφορα club. Το 1955 ο μάνατζερ του Little Richard τους κλείνει συμβόλαιο. Ωστόσο το πρωί δουλεύει σε μια εταιρία και τα απογεύματα ως ντράμερ. Στο σχήμα προστίθεται και ο Bill Johnson και ονομάζονται Three Swanee, μετά Swanee Quintet και τέλος The Swanee’s. Το 1956 όμως τα πράγματα αλλάζουν και πάλι. Μετονομάζονται σε Famous Flames. Αλλάζει όλη η σύνθεση και ο καθένας παίζει τουλάχιστον από δυο όργανα. Johnny Terry και Nashpendle Knox (φωνητικά), Wilbert Smith και Ray Felder (σαξόφωνο), Clarence Mack (μπάσο) και Edison Gore (τύμπανα).

Στα μέσα του 1956 κλείνουν συμβόλαιο με την King Records και φτιάχνουν το πρώτο τους σίνγκλ Please, Please, Please το οποίο μπήκε στην πρώτη δεκάδα των R&B. Η εταιρία τους απειλεί ότι αν ο επόμενος δίσκος δεν πάει καλύτερα ,θα διακόψουν το συμβόλαιο. Έτσι το 1958 φτιάχνεται το Try Me το οποίο φτάνει στο #58 στην Αμερική και #1 στα R&B. Αυτή είναι η αρχή της καταπληκτικής πορείας και καριέρας του τρελλιάρη κ. James Brown.

james.jpgΣτη δεκαετία του’60 πλέον κάνει το γνωστό live στο Apollo και έχει μια σειρά από επιτυχημένα κομμάτια τα οποία σκαρφάλωσαν σε Αμερική και Αγγλία όπως για παράδειγμα, Papa’s Got A Brand New Bag #6, I Got You (I Feel Good) #1, It’s a Man’s World #3, Cold Sweat #4, I Got The Feelin’ #5, Say It Loud – I’m Black and Proud #9. Το Papa’s Got A Brand New Bag βραβεύεται και με Grammy. Η επιτυχία του είναι τεραστία και δικαιολογημένα θεωρείται ως ο Νονός Της Soul.

Η αρχή της δεκαετίας του ’70 είναι το ίδιο επιτυχημένη. Στα μέσα όμως τα πράγματα αλλάζουν και η εικόνα του αμαυρώνεται. Πρέπει να πληρώσει κάμποσα εκατομμύρια στην εφορία για φοροδιαφυγή, εμπλέκεται σε ένα σκάνδαλο με δωροδοκία, χωρίζει με τη γυναίκα του και πεθαίνει ο γιος του Teddy Brown σε τροχαίο. Για να πληρώσει τους φόρους του, πρέπει να πουλήσει το ραδιοφωνικό του σταθμό, το αεροπλάνο του και να περιοδεύσει σε Ιαπωνία και Αφρική.

Η δεκαετία του ’80 θα τον βρει σε μια παρακμή, με μοναδική καλή στιγμή την παρουσία του στην ταινία Blues Brothers και το 1985 στην ταινία Rocky. Μέσα από την ταινία γίνετε επιτυχία το Living in America το οποίο του προσφέρει ακόμα ένα Grammy. Το1987 ξανασυλαμβανεται για κατοχή και χρήση ναρκωτικών. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν επιτίθεται στη γυναίκα του και αντιστέκεται να τον συλλάβουν. Το 1988 καταδικάζεται για απόπειρα δολοφονίας της γυναίκας του, και φυλακίζεται για έξι χρόνια. Σε 15 μήνες όμως βγαίνει με αναστολή και κάνει εθελοντικά ενημέρωση μέσω ραδιοφώνου και τηλεόρασης,για τα ……ναρκωτικά και το ποτό. Το 1991 επιστρέφει δυναμικά και κάνει ένα live στο Los Angeles, με μια 12μελη μπάντα, μεταξύ των οποίων ο Mick Jagger και ο Quincy Jones. Το Sex Machine επανακυκλοφορεί για τέταρτη φορά. Το 1993 κερδίζει για ακόμη μια φορά Grammy, όχι για τραγούδι ή δίσκο, αλλά για την πολυτάραχη ζωή του. Το 1998 γεννιέται ο δίσκος I’m Back.

Από εκεί και πέρα ο Νονός αρχίζει να μεγαλώνει. Όχι όσον άφορα τη μουσική του, γιατί δόξα το Θεό και περιοδείες κάνει, και συναυλίες κάνει και δίσκους φτιάχνει. Μεγαλώνει και γίνετε ευαίσθητος στις ασθένειες. Το 2004 προσβάλλεται από καρκίνο του προστάτη, εμπόδιο τεράστιο που όμως προσπερνάει. Δε γίνετε όμως το ίδιο και τα Χριστούγεννα του 2006 όπου τελικά αφήνει και την τελευταία του πνοή από πνευμονία. Ο νονός της soul λοιπόν, μπορεί φωνητικά ως soul man να μην συγκρίνεται τόσο με τον Marvin Gaye, ωστόσο όμως επί σκηνής διασκεδάζει το κόσμο του είναι μοναδικός και στη τελική για μας δεν παύει να είναι ο Νονός για όλα και σε όλα. Είναι ένας ιδιαίτερος καλλιτέχνης και φάνηκε μέσα από τη πορεία του και το πέρασμα τόσων χρόνων στη μουσική φτάνοντας μέχρι και σήμερα…..

I’m a soulman

Advertisements

3 Responses to “I’m Black & I’m Proud”


  1. 1 xnoudi
    Μαΐου 2, 2007 στο 6:10 πμ

    Ακόμα τον θυμάμαι στα 80’s να βάζει φωτιά στις πίστες των Ντίσκο και τα «καμάκια» της εποχής να προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με τις χορευτικές τους φιγούρες, ξεπατικωμένες με κάθε λεπτομέρεια από τα πολύ cult video που είχαν γυριστεί.
    Στις προτιμήσεις μου; Oxι. Ποτέ όμως δεν αμφισβητώ καλλιτέχνες που με την δουλειά τους γράφουν μουσική ιστορία. Και ο James Brown στην πολυτάραχη πορεία του, το έκανε σίγουρα.

    Καλημέρα

  2. Μαΐου 2, 2007 στο 10:59 μμ

    Είναι φορές που τον αντέχω κι άλλες που εκνευρίζομαι αφάνταστα.

    Και κάτι ακόμα, από την Ελευθεροτυπία και τον Μιχαηλίδη που θυμήθηκα αφού διάβασα τη μουσική αναδρομή που έγραψες Horexakia.

    Ο ΤΖΕΪΜΣ ΜΠΡΑΟΥΝ, ο «μύθος της σόουλ μουσικής», έστω και προσωρινά, βρήκε μέρος για να «ησυχάσει», 11 εβδομάδες μετά τον θάνατό του. Η σορός του, που από τις 25 Δεκεμβρίου του 2006, κειτόταν σ’ έναν ολόχρυσο, αεροστεγές φέρετρο που φυλασσόταν σε μυστική διεύθυνση, ετάφη προσωρινώς στην αυλή του σπιτιού μιας εκ των θυγατέρων του στη νότια Καρολάινα. Η καθυστέρηση οφειλόταν σε δικαστικούς λόγους, καθ’ ότι οι κληρονόμοι του διεκδικούν όχι μόνο την όχι ασήμαντη περιουσία που άφησε, αλλά και το ίδιο του το πτώμα. Το τελευταίο, δηλαδή, το πτώμα, απεδόθη τελικώς στην κόρη του, η οποία και δεσμεύτηκε χθες, λίγο μετά την τελετή ταφής, ότι θα κτιστεί σύντομα, κάπου σε δημόσιο χώρο, ένα μεγάλο μαυσωλείο, στο οποίο, λέει, ο πατέρας της θα αναπαυθεί οριστικώς και «ο κόσμος θα μπορέσει να έρχεται να τον βλέπει», αφού το χρυσό φέρετρο θα είναι ανοικτό, πίσω από ένα τεράστιο γυαλί. Είναι, πάντως, παράξενο πως, μερικοί από τους σπουδαιότερους ανθρώπους, και ο Μπράουν στη μουσική του ήταν σίγουρα τέτοιος, δεν φροντίζουν όσο ζουν τα «μετέπειτά τους», ώστε να μην τους εξευτελίζουν μετά οι κληρονόμοι.

  3. Μαΐου 3, 2007 στο 4:45 μμ

    Ακούραστος, ταλαντούχος, τελειομανής, ακραίος. Δεν τον λένε νονό τυχαία.
    «Έφτιαξε» πολλά. Όχι μόνο τη soul. Καμιά φορά νομίζω ότι όλα τα χορευτικά beat του κόσμου ,από hip-hop μέχρι jungle, φέρουν στη ρίζα τους τη σφραγίδα του.
    Όσο γραφική κι αν έγινε η προσωπική ζωή του τα τελευταία χρόνια, ο μύθος θα ζει για πάντα.

    Θα ευχόμουν μόνο να σταματούσαν για μερικά χρόνια οι χολυγουντιανές κωμωδίες να φέρουν το «I got you (I feel good)» στα soundtracks τους. Χάνεται κάθε νόημα έτσι…

    Κατά τα άλλα, εξαιρετική δουλειά mr horexakias!


Comments are currently closed.

Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,632 hits

Αρέσει σε %d bloggers: