Αρχείο για Μαΐου 2007

30
Μάι.
07

Nina Simone

by global

nina_simone_by_sadidas.jpg

by ~sadidas

Αν σου έλεγα να διαλέξεις μια σταγόνα από την μαγιάτικη βροχή ποια θα διάλεγες; Kάθε μία νότα από τα τραγούδια που ερμήνευσε η Nina Simone είναι κάπως έτσι, σταγόνες που δεν ξέρω ποια να πρωτοαγγίξω. Από αυτές τις σταγόνες που μπορούν να μεταμορφωθούν σε αυτό που έχεις ανάγκη ανά πάσα στιγμή. Σταγόνα μαργαριτάρι, χάδι, φυλαχτό, παρελθόν που πόνεσε, παρόν που μουδιάζει και μέλλον που φοβισμένα σε γοητεύει το απρόσμενό του.

Εσωτερικός τσαμπουκάς πασπαλισμένος με ευρηματικότατο ερωτικό αισθησιασμό έχει η χροιά, η ερμηνεία κι η παρουσία της που έγινε πια απουσία για εμάς τους άτυχους θνητούς του τώρα. Παρόλα αυτά είμαστε απροσδόκητα τυχεροί που αυτές οι σταγόνες δεν χωράνε μόνο σε μια βροχή που ο καιρός αποφασίζει για το πότε και κυρίως για πόσο θα πέσουνε οι σταγόνες της πάνω στα κεφάλια μας. Είναι εκεί, άλλοτε κρυμμένες πίσω από το σύννεφο της σκέψης μας κι άλλοτε φανερά θρασείς στρογγυλοκάθονται σε διάφορα σημεία της καρδιάς μας.

Λέω να κάτσεις οκλαδόν με γυμνά τα πόδια και να σε αφήσεις να σε αγγίξουν μία προς μία οι μουσικές σταγόνες της Nina Simone. Όση ώρα γράφω ετούτα τα λιγοστά λόγια είναι σαν να περνάω μέσα από λεπτεπίλεπτες κλωστές αυτά τα τραγούδια, που μεταμορφώνονται επειδή έτσι μου βγαίνει, σε κρυσταλλάκια. Αυτά, που ανάλογα το φως, τον καιρό, τη στιγμή και την ανάγκη μου αλλάζουνε άπειρα χρώματα και κουβαλάνε μέσα, γύρω, δίπλα κι ανάμεσά τους την συγκλονιστική Nina Simone.

Εσύ με ποιες σταγόνες ντύνεις αυτή σου τη στιγμή;

Νina Simone – Drops by global

26
Μάι.
07

Arctic Monkeys – Favourite Worst Nightmare (2007)

by drUqbar

i63018zhy8t.jpgΗ καλύτερη νέα μπάντα του 2006 επιστρέφει. Αυτή τη φορά θέλουν να κάνουν κάτι παραπάνω. Ναι. Κι εγώ δεν το πίστευα. Βλέπετε, τα αποτυχημένα albums πολλά υποσχόμενων νέων συγκροτημάτων είναι πολλά περισσότερα από τα επιτυχημένα.
Κι όμως! Οι πιτσιρικάδες έβαλαν σκοπό να αναστήσουν το rock’n’roll!
Γράφοντας πυρετωδώς ακόμα και κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους, χάνοντας και αντικαθιστώντας τον μπασίστα τους, κυκλοφόρησαν το νέο τους πόνημα στις 24 Απριλίου.
Θα μπορούσαν απλώς να ξαπλώσουν στο παχύ στρώμα από δάφνες που μαζεύτηκαν στο κασέ τους και να κυκλοφορήσουν ένα lp όπως τα περισσότερα που έχουμε συνηθίσει ως τώρα. Κάνα δυο σούπερ singles και τα υπόλοιπα γεμίσματα για να φτάσουνε στα 10 tracks. Δεν το έκαναν όμως.
Στον ήχο του album μπαίνεις για τα καλά από το πρώτο κομμάτι. Brianstorm. Δύναμη, ρυθμός, έξυπνα γυρίσματα και παντού ένα patchwork από ριφάκια τόσο κολλητικά, όσο και τα ορθά-κοφτά και ειρωνικά στιχάκια τους.
Φτάνεις στο track 5-6 και ω τι έκπληξη! Υπάρχουν και απαλά πραγματάκια. Σπαραξικάρδιοι στίχοι. Ξενίζουν στην αρχή αυτά. Ο ρυθμός πέφτει λίγο απότομα και ίσως να είναι μία από τις ενστάσεις μου. Αλλά εδώ που τα λέμε δε θα ήταν και πολύ καλύτερο αν θάβονταν όλα στο τέλος του album. Μετά ο ρυθμός επανέρχεται με το Do me a favour και τον πρωτότυπο ρυθμό του. Αρχίζεις και κουνιέσαι και πάλι. This house is a circus berserk as fuck και πιάνουμε και πάλι τα κόκκινα για να προσγειωθούμε στο τελευταίο track που ξαναρίχνει τους ρυθμούς.
Σαν συγκρότημα φαίνεται να απορροφούν και να φτάνουν στα όρια τις επιρροές τους. Ακριβές rhythm section, πανέξυπνες ιδέες, διαστημικές μελωδίες και κυκλικές φράσεις μαζί με το πολυβόλο στόμα του τραγουδιστή Alex Turner συνθέτουν έναν κινητικό δίσκο με ήχο τόσο φρέσκο, που μάλλον θα τον ακούμε για καιρό ακόμα.

tracklist. Brianstorm, Teddy pickers, D is for dangerous, Balaclava, Fluorescent Adolescent, Only ones who know, Do me a favour, This house is a circus, If you were there beware, The bad thing, Old yellow bricks, 505.

22
Μάι.
07

Bjork – Volta (2007)

by Χνούδι

To καλύτερο μέρος της ακρόασης ενός νέου άλμπουμ της Bjork είναι όταν βγάζεις την ζελατίνα του cd και πραγματικά δεν ξέρεις ποτέ τι σε περιμένει.

Το ξωτικό από την Ισλανδία ξαναχτυπά με ένα δίσκο πολλυσυλλεκτικό, χαρούμενο και αυθάδη, λεγοντάς σου με το χαρακτηριστικότατο «I don’t mind» ύφος της, πως αν δεν σου αρέσει μπορείς κάλλιστα να το χρησιμοποιήσεις για σουβέρ στο τραπέζι του σαλονιού σου ή να το δώσεις στο πιτσιρίκι σου για φρίσμπι.

Τα μεγαλειώδη πνευστά, το kora (παρόμοιο με άρπα αλλά με οξύτερο ήχο), το κινέζικο pipa , αλλά περισσότερο από όλα οι ίδιες της οι κραυγές που είχαμε να ακούσουμε από την εποχή του «Play dead», συνθέτουν ένα πολύχρωμο μουσικό χαλί πάνω στο οποίο κάνουν τα βηματά τους οι στίχοι, ανταμοίβοντας με συνέπεια τις επαναλλαμβανόμενες ακροάσεις που χρειάζονται για να μπεις λίγο βαθύτερα και να μην μείνεις απλά στην γυαλιστερή επίστρωση του δίσκου

To Volta ξεκινά δυνατά με την ιδιαίτερη αίσθηση του χαρούμενου ρυθμού που αφήνει στον αέρα το «Earth Intruders» το οποίο είναι το πιο «εύκολο» και το πιο «straight» track της συλλογής με φρενήρεις τυμπανοκρουσίες και υπερνεργητικά riffs και synths.

Ο ίδιος ήχος συνεχίζει στα «Hope» και «Innocence» από τα οποία το πρώτο σου τραβά περισσότερο την προσοχή λόγω του αφρικάνικου Kora που δίνει στο τραγούδι έναν αρχαίο αέρα και το κάνει να ξεχωρίζει. Μεγάλη επίσης δυναμική έχουν και οι στίχοι εδώ, ασχολούμενοι με την ζωή και τον θάνατο μίας εγκύου βομβίστριας «Whats the lesser of two evils?/If she kills them, or dies in vain?»

Το «Wonderlust» μου θύμισε το «Idioteque» των Radiohead και από την τρίτη ακρόαση το ανακύρηξα ως το αγαπημένο μου.

Η περίπτωση του «Dull flame of desire» (μαζί με το «My Juvenile» τα δύο ντουέτα του δίσκου) είναι εκείνη που δύο εξωγήινα όντα εκφράζουν τον μεγάλο τους έρωτα. Bjork και Anthony σε ένα από τα καλύτερα tracks του δίσκου, τραγουδούν ένα ποιήμα του 19ου αιώνα, θωπεύουν ο ένας τoν άλλο, αναπηδούν μακριά και εκστασιάζονται από την δύναμη της επιθυμίας και της δημιουργικότητας τους.

Η φωνή της Bjork πετά στα ύψη, φαλτσάρει τόσο επίτηδες που χαμογελάς, βγάζει κοριτσίστικους βρυχηθμούς και σε κάνει να αισθάνεσαι σαν να τρέχεις μέσα σε ναρκοπέδιο την ώρα πολλαπλών εκρήξεων. Η ιδιοφυία της την καθιστά ξεχωριστή στο μουσικό στερέωμα την ώρα που πολλοί καλλιτέχνες αναρωτιούνται μπροστά στον καθρέφτη τους «πως να αλλάξω χωρίς να αλλάξω», οι φημισμένες ενορχηστρώσεις της είναι πάντα το σήμα κατατεθέν της και οι συνεργασίες της επιλεγμένες αυστηρότατα

Αν μου ζητούσαν να ζωγραφίσω το μυαλό της θα έφτιαχνα ένα roller coaster την ώρα που κατεβαίνοντας τις ράγες, πιάνει την μέγιστη ταχύτητα. Κι από ένα τέτοιο μυαλό μόνο δίσκοι σαν το «Volta» μπορούν να παραχθούν.

Track List

1. Earth Intruders

2. Wanderlust

3. Dull Flame Of Desire

4. Innocence

5. I See Who You Are

6. Vertebrae By Vertebrae

7. Pneumonia

8. Hope

9. Declare Independence

10. My Juvenile

20
Μάι.
07

Tori Amos. Big Wheel

Η αγαπημένη μας κοκκινομάλλα σε νέες περιπέτειες με album 23 τεμαχίων την 1η Μαϊου 2007. Με τέτοια περιπλοκότητα, αν καταφέρουμε review θαύμα θα είναι!

Το εν λόγω video δεν είναι το επίσημο γιατί ακόμα περιμένουν τις συμμετοχές για τον διαγωνισμό που έχουν στήσει στο  http://toriamos.com/bigwheel/
Να δηλώσουμε συμμετοχη; Naah

i67201d4337.jpg
American doll posse

15
Μάι.
07

Your Mother’s Jacuzzi: Μάρκος Δεληβοριάς (2007)

by global

markos-delivorias_your-mothers-jacuzzi_front.jpg

Συχνά ψάχνω μουσικές που να έχουν στίχο αλλά που να μην παλεύω με αγωνία να με βρω μέσα τους. Ένα cd ολόκληρο που να ντύνει τον εαυτό μου μέσα στο λεωφορείο, από εκεί στο μετρό, ανάμεσα στους βιαστικούς της πόλης ανθρώπους, που να κινείται η μουσική πιο αργά από τον δικό τους γρήγορο ρυθμό. Τραγούδια που να φέρνουν κάτι γνώριμο αλλά που να μην αγγίζουν πολύ τις ευαίσθητες χορδές. Ο δίσκος του Μάρκου Δεληβοριά κάνει μια τέτοια διαδρομή. Διαδρομή μουσική παράλληλα με την δική μου διαδρομή για την εξόφληση λογαριασμών, στο super market μασουλώντας κριτσίνια με σουσάμι, ενώ μουρμουρίζω κρατσανιστά μια μελωδία του δίσκου αυτού. Τραγούδια όπου balladoφέρνουν αλλά δεν μπαλαντζάρουν μεταξύ ισορροπίας κι ανισορροπίας μιας και είναι απολύτως ισορροπημένα.

Οι φωτογραφίες του “your mother’s jacuzzi” σ’ αφήνουν να διασχίσεις το λειβάδι μπροστά από το σπίτι για ν’ ανοίξεις το ξύλινο γραμματοκιβώτιο. Ύστερα αφού κάνεις ένα απολαυστικό μπάνιο, να τυλιχτείς σε μοσχομύριστες πετσέτες κι ανάβοντας το πορτατίφ να αφεθείς στην ησυχία του ήχου της μουσικής του. Οι μουσικοί σ΄ετούτο τον δίσκο νομίζω πρώτοι αφέθηκαν σ΄αυτήν την αίσθηση που τολμώ να περιγράψω μιας και δεν εξηγείται αλλιώς αυτή η ηρεμία και το δέσιμο που βγάζουν τα δάχτυλά τους παίζοντας τα μουσικά τους όργανα. Παρέα μαζί τους το φάντασμα του Elliot Smith όπου κάθεται πάνω σε αρκετά από ετούτα τα τραγούδια του Μάρκου Δεληβοριά.

delivorias-inside-photos.jpg

Για αυτή τη βδομάδα ας ντύνει τις στιγμές των μετακινήσεών μου το «Your Mother’s Jacuzzi». ‘Αλλωστε ποτέ δεν γούσταρα το αληθινό jacuzzi, το έβρισκα μια εύκολη πολυτέλεια. Το ηχητικό jacuzzi του Μάρκου Δεληβοριά όμως, εύηχο και λιτό, ας μπουρμπουλέψει τ΄αυτιά μου. Ωχ, άκου: “let me be near you like a satellite, may the warmth from your body bring birth to life”, μια μπουρμπουλήθρα στίχου ξεκίνησε να σπάει από το jacuzzi.

1. Your Mother’s Jacuzzi
2. Sweet Lorelei
3. Ticket to heaven
4. New Year’s Eve
5. Stories to tell
6. English trees
7. The four musketeers
8. Yellow leaves
9. Detail
10. Summer love
11. Like Elliot Smith
12. A long way to go

13
Μάι.
07

The Last Drive – Live

by horexakias

last-drive-teliko.jpg

 

Θα μπορούσα να γράψω απίστευτα πολλά πράγματα για τους Last Drive και για τη συναυλία τους στις 11/5 στο Gagarin. Θα αρκεστώ όμως στα άκρως απαραίτητα.

Η ιστορία για τους Last Drive αρχίζει να γράφει το 1983, όταν ο Αλέξης Καλοφωλιάς μπάσο-φωνή, ο Nick Pop Mind κιθάρα και ο Χρηστός Μιχαλάτος φτιάχνουν ένα συγκρότημα με το όνομα του αγαπημένου τους κοκτέιλ. Το 1984 προστίθεται και Γιώργος Καρανικόλας κιθάρα επίσης. Είναι από την Αθήνα και παίζουν γκαράζ και rock and roll διασκευές,σε επιτυχίες του ’60. Το Midnite Hop είναι ο πρώτος τους 7″ δίσκος. Παίζουν σαν support δίπλα σε μεγάλα ονόματα όπως οι Creeps, Dead Moon, Dream Syndicate. To 1985 αντικρίζει τον κόσμο το πρώτο τους lp Underworld shakedown από τη music maniac. Γνήσιος γκαράζ δίσκος με διασκευές και δικά τους κομμάτια. Παρόλα αυτά περιοδεύουν σε Γερμανία, Γαλλία και Ολλανδία, και το 1988 το δεύτερο δισκάκι τους εμφανίζεται με τον τίτλο Heatwave.

Το γκαράζ θεωρώ ότι είναι δύσκολο ως είδος μουσικής, ή το ακούς μανιωδώς ή δεν το ακούς καθόλου. Συντηρητικό και πεισματικά μη εξελίξιμο. Για παράδειγμα οι Fuzztones είναι ίδιοι και απαράλλαχτοι σε κάθε δίσκο τους. Κάπου εκεί στα 1990 οι Last Drive όμως κάνουν στροφή σε πιο ροκ ήχους, με τους γκαραζοροκαμπιλάδες, να απογοητεύονται λίγο. Με τη στροφή αυτή που έκανε το συγκρότημα δεν σημαίνει ότι έχασε κάτι από τη γοητεία του, ή το δυναμισμό του. Αντίθετα φτιάχνει ακόμα ένα δίσκο το 1992 το F*Head Entropy. Το lp Subliminal είναι το κύκνειο άσμα τους το 1994. Το 1995 ο Καλοφωλιάς αποχωρεί. Τα υπόλοιπα μέλη ψάχνουν για αντικαταστάτη, τελικά όμως έρχεται η διάλυση αντί του αντικαταστάτη, λίγο καιρό μετά. Να προσθέσω δε, ότι σχεδόν όλοι οι δίσκοι τους έχουν κυκλοφορήσει και στο εξωτερικό……..

……Φτάνοντας στο Gagarin,η μισή Λιοσίων είναι κλειστή από το κόσμο. Το κοκόρι, η αλυσίδα, το ρεβέρ, το καρό πουκάμισο, το all star είναι εκεί παρόν σε όλο του το μεγαλείο. Γύρω στις 10 βγήκαν οι Ducky Boyz, να ζεστάνουν λίγο την ατμόσφαιρα και εκεί συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να φέρω τη μπύρα στο στόμα μου από το κόσμο. Οι τριμελείς Ducky Boyz παίζουν σκληρό και γρήγορο psychobilly, όμως ο ήχος στο Gagarin δεν τους βοήθησε σχεδόν καθόλου. Στις έντεκα και κάτι βγήκαν οι Last Drive, με τα μοναδικά ίσως λόγια που ακούστηκαν από το Καλοφωλιά, «Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα» και οι πρώτες νότες του midnite hop άρχισαν να αιωρούνται. Δεν θα σταθώ σε κανένα κομμάτι ξεχωριστά πέρα από κάποιες διασκευές. Τα τραγούδια τους δυναμίτες, παίχτηκαν όλα, ένα προς ένα, σε εκρηκτικούς ρυθμούς, πανέτοιμους να ανατινάξουν το Gagarin στον αέρα. Οι κιθάρες του B George Bop και του Nick Pop Mind ήταν σαν πριόνια έτοιμα να κόψουν στο πέρασμα τους τα πάντα. Ο Alex όργωσε σπιθαμή προς σπιθαμή με το μπάσο του τη σκήνη, και ο Chris BI κράταγε σταθερά τους ρυθμούς με τα τύμπανα του. Ο κόσμος τραγουδούσε και χόρευε,(τελικά χτυπήθηκα μέχρι τελικής πτώσεως) σε μια φρενήρη κατάσταση που ούτε και οι ίδιοι οι Drive δεν πίστευαν. Το κομμάτι των Human Expression, every night, ένα νωχελικό κομμάτι γεμάτο ένταση, που παίχτηκε απίστευτα. Δεν θα μπορούσαν παραλείψουν τη Misirlou, του Ρουμπάνη και του Πατρινού που παίχτηκε για πρώτη φορά το 1927 και διασκευάστηκε αρχικά από τον σερφά Dick Dale. Άραγε o Tarantino να ήξερε για τη διασκευή των Last Drive? Τέλος θα ήθελα να ήμουν από μια μεριά να δω τους Rogers & Hart να ακούν το Blue Moon από το Καλοφωλιά και τη παρέα του. Τραγούδι τους που προοριζόταν για μπαλάντα!! Κάπου εκεί όλα τελειώνουν. Έχουν περάσει δυο ώρες. Οριστικά όμως η συναυλία τελειώνει μετά από μια ώρα επιπλέον και δυο ολιγόλεπτα encore. Η συσσωρευμένη ενέργεια των Drive σε μια δεκαετή απουσία, για όσους βρέθηκαν εκείνο το βράδυ στο Gagarin, σε καλό τους βγήκε. Το γκαράζ σε όλο του το μεγαλείο. Κάθε καλή συναυλία βέβαια σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Γλυκιά γιατί πέρασες ωραία, πικρή γιατί τελείωσε.

Για τους φίλους μου στη Θεσ/νίκη οι Last Drive θα παίξουν στις 19/5. Απίστευτη συναυλία. Τα παλιά βινίλια να σκαρφαλώσουν στα πικάπ και οι βελόνες να αρχίσουν να κολυμπάνε μέσα στα αυλάκια. Rock and Roll Psychosis and Garage disease!!!

Ευχαριστώ πολύ την Candyblue για το κολάζ. Αφιερώνω το ποστ στον Β.

Night of the phantom
(και μια παλαιότερη εμφάνιση στην ΕΤ.2 στα videos. Devil may care από το Heatwave)

12
Μάι.
07

Art Brut – Good weekend

Είναι φορές που ένα βίντεο μπορεί να πει πολλά περισσότερα από ένα απλό review δίσκου. Γι αυτό ιδρύεται η κατηγορία videos.

To εν λόγω lp των Art Brut (Bank bank rock’n’roll) κυκλοφόρησε το 2005. Δεν υπήρχε περίπτωση να τους συνδέσω εύκολα με μια δισκοκριτική. Βρήκα αυτό το βίντεο το οποίο πιστεύω ότι ξεχειλίζει από βρετανικό φλέγμα και λοιπές αρετές που μας έλειψαν.
Δικό σας (με μια κάποια επιφύλαξη για τις κυρίες…)


info@allmusic

 




Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,595 hits