26
Απρ.
07

Leonard Cohen: “I’m just a famous nobody”

by xnoudi

leonardcohen_0012.jpg

Γεννημένος στις 21 Σεπτεμβρίου 1934 στο Μόντρεαλ του Καναδά, ζει τα παιδικά του χρόνια ως μέλος μιας ευκατάστατης εβραικής οικογένειας. Mε αφορμή τη μεγάλη του επιθυμία να εντυπωσιάσει τις έφηβες συμμαθήτριές του, ξεκινά να ασχολείται με την εκμάθηση κιθάρας για να συνειδητοποιήσει κάπου γύρω στα 16 του, το μεγάλο στιχουργικό ταλέντο και την ικανότητά του να συνθέτει όμορφες μελωδίες και ήχους. Κάπου εκεί δημιουργεί την πρώτη Country – Folk μπάντα του, με το όνομα Τhe Buckskin Boys.

Οι λογοτεχνικές του φιλοδοξίες υπερισχύουν των μουσικών του και έτσι στρέφεται στην συγγραφή και έκδοση ποιητικών συλλογών οι οποίες εκδίδονται στον Καναδά όπου και γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία στους λογοτεχνικούς κύκλους της χώρας.

Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια για να στραφεί και πάλι στις μουσικές του ανησυχίες και έτσι το 1967 τον βρίσκει στις Η.Π.Α, να ξεκινά την μουσική του καριέρα. Από την εποχή του «Suzanne» και του «Bird on a Wire,» η ετικέτα του folk τραγουδιστή που κάποιοι βιαστικά «κόλλησαν» στις πρώτες δουλειές του, ξεθώριασε από τις επόμενες, όπως το «Tower of Song» , το «Everybody Knows» το «First We Take Manhattan» και το «Democracy». Χαρακτηρισμοί σαν αυτούς του «αισθησιακού προφήτη» και του «υπερρεαλιστή cabaret μουσικού» μοιάζουν να ταιριάζουν καλύτερα στην ιδιοσυγκρασία και στην δουλειά του.

Θεματικά, οι στίχοι του κινούνται μεταξύ θρησκείας, έρωτα και μοναξίας, χωρίς ωστόσο να λείπουν και οι τοποθετήσεις σε κοινωνικοπολιτικά θέματα όπως ο πόλεμος και οι εκτρώσεις.

Mε το «I’m your man» που κυκλοφόρησε το 1987 συντελείται η μεγάλη αλλαγή στην μουσική του. Τα synths έχουν τον πρώτο λόγο, τα κοινωνικά σχόλια και το σκοτεινό χιούμορ του είναι στο ζενίθ τους και η εμπορική επιτυχία χτυπά την πόρτα του, με το ομώνυμο τραγούδι και το «First We Take Manhattan» να θεωρούνται πλέον από τα πιο δημοφιλή του.

Ο middle 60’s χαρακτήρας των συνθέσεών του αποτελεί πια παρελθόν και μία νέα καριέρα ξεκινά κανοντάς τον δημοφιλή και πολύ αγαπητό και στις νεαρές ηλικίες που στο έργο του βρήκαν έναν εξαιρετικό συνδιασμό ποίησης, συναισθηματισμού, λυρισμού και κοινωνικού προβληματισμού.

Με δεκατέσσερα albums , τρεις συλλογές, έντεκα βιβλία (πεζά και ποιήματα ) εικοσιέξι τραγούδια του να ντύνουν ηχητικά αντίστοιχο αριθμό ταινιών, τουλάχιστον είκοσι συνθέσεις του να έχουν ερμηνευτεί από πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες (Nick Cave and The Bad Seeds, Marianne Faithfull, Johnny Cash, Joe Cocker, Judy Collins) και με δύο ταινίες στο ενεργητικό του (Τhe favourite game βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του και I’m your man που γυρίστηκε με αφορμή την συναυλία που δόθηκε προς τιμήν του στο Sydney Opera House το 2005) περισσότερο όμως λόγω της ομιχλώδους, μυσταγωγικής και ευγενικής του προσωπικότητας, ο Leonard Cohen δικαίως χαρακτηρίζεται ως ένας από τους πιο επιτυχημένους τραγουδιστές – τραγουδοποιούς στο είδος που εδώ και τέσσερις δεκαετίες αντιπροσωπεύει.

O κύριος Cohen είναι η περίπτωση του καλλιτέχνη εκείνου που χαρακτηρίζεται από ένα γερά δεμένο σύνολο πολλών χαρισμάτων, που θα μιλήσει και θα συνθέσει μόνο όταν θα υπάρχει ουσιαστικός λόγος. Είναι ο καλλιτέχνης που από το μπαλκόνι του σπιτιού του στην Ύδρα, μέχρι το Mount Baldy Zen Center όπου για μία πενταετία απομονώθηκε μελετώντας την βουδιστική φιλοσοφία , δεν έπαψε ποτέ να υπηρετεί την μουσική μέσα από το πρίσμα του ανθρώπου που στα 73 του χρόνια ακόμα αναρωτιέται για το νόημα της ζωής, της προσωπικής ευτυχίας της πλήρωσης μέσα από την αγάπη, της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης.

Και όπως ο ίδιος λέει, «success is in the silence, though fame is in the song»

Τori Amos covers Leonard Cohen – Famous blue raincoat

Advertisements

8 Responses to “Leonard Cohen: “I’m just a famous nobody””


  1. Απρίλιος 26, 2007 στο 5:34 μμ

    Στεναχωριέμαι που στην εφηβεία μου δεν τον ήξερα.
    Όταν τον ανακάλυψα (γύρω στο 97) πέρασα μερικές ώρες κοιτάζοντας μια λάμπα βυθιζόμενος στις νότες του.
    Τόσο αφοπλιστικά απλός και συνάμα ευφυής, με τη βαθειά φωνή που ανέκαθεν συμπαθούσα στους ερμηνευτές λέει πάντα αυτά που θα ήθελες να πεις μα δεν μπορούσες.
    Ωραίο το άρθρο και περιεκτικό στο σύνολο του.
    Ευχαριστώ που μου τον θύμησες!

  2. 2 horexakias
    Απρίλιος 27, 2007 στο 6:22 μμ

    Γιατρε με εκπλησεις!Ο αγαπητος Cohen τρομερος απο
    οποια πλευρα και αν το κοιταξεις.

    Χαιρομαι παρα πολυ που γραψατε αυτο το ποστ.Μαθαμε και κανα δυο πραγματακια, που υπο αλλες συνθηκες εγω προσωπικα δεν θα μαθαινα.
    Σας προτεινω να βρειτε και να ακουσετε το Avalanche.Ειναι στο δισκο, songs for love & hate.

  3. 3 xnoudi
    Απρίλιος 27, 2007 στο 7:37 μμ

    Πολύ πονεμένη ιστορρία η λέξη «περιεκτικό» γιατρέ. Οπως και στους DCD με παίδεψε πολύ να κάνω τις 3 σελίδες μία.
    Ξεκίνα να κατεβάζεις δισκογραφία και κάπου εκεί, δώσε προσοχή και σε αυτό που ο αγαπητός Horexakias ( ψιτ, καλησπέρες πολλές) επισημαίνει.
    Κωδικό όνομα : Avalanche
    Αντε φιλιά και στους δυό σας…

  4. Απρίλιος 28, 2007 στο 12:58 πμ

    Λες για αυτό Μελίνα να κολλούσε τόσο η μουσική του στις ποδηλατάδες τις απογευματινές ή τις νωρίς το ξημέρωμα στην πόλη εκείνη του Καναδά; Λες για αυτό να κατανόησα γυρίζοντας από εκεί πια τη δύναμη και την σαν χιονοστιβάδα σκέψεις του που κατέληγαν σ΄αυτό το ξέσπασμα στίχων; Λες; Αλλά κι αν δεν λες, αν δεν λέτε, εγώ σας το λέω, πως ναι.

  5. Απρίλιος 30, 2007 στο 5:42 πμ

    Είναι αλήθεια πως μένεις άφωνος αν κάτσεις και ασχοληθείς με τους στίχους διαβάζοντας τους έναν προς έναν. Ακόμα και η τελεία που αυτός ο άνθρωπος χρησιμοποιεί, νόημα βγάζει.
    Τα τραγούδια του είναι ιστορίες ολόκληρες που σου αφήνουν γλυκόπικρη γεύση στο στόμα…
    Στην ταινία του, έλεγε πως οι στίχοι του είναι η αυτοβιογραφία του.

  6. Απρίλιος 30, 2007 στο 8:38 πμ

    Ήταν και εξαιρετικός ο τρόπος που χειρίστηκε την δημοσιότητα, όταν μετά την επιτυχία του First We Take Manhattan παρολίγον να γίνει mainstream. Έδειξε με την στάση του ποιοι είναι καλλιτέχνες και ποιοι το κάνουν για το χρήμα.
    (Θα φανεί σαν γλείψιμο, αλλά μπράβο και πάλι για την παρουσίαση)
    🙂

  7. Απρίλιος 30, 2007 στο 2:51 μμ

    Ευχαριστώ για τις συμβουλές, αλλά όχι να μην ξέρουμε το Avalanche!
    (Για μια δεκαετία μιλάμε) 😉

  8. 8 xnoudi
    Μαΐου 2, 2007 στο 6:01 πμ

    Indictos
    Πολύ σημαντικός παράγοντας η διαχείρηση της δημοσιότητας. Δεν τα πήγε ποτέ καλά με αυτή, πράγμα που αυτόματα τον ανεβάζει στην κλίμακα της εκτίμησής μου. Η μουσική δεν χρειάζεται κράχτες. Η ίδια από μόνη της όταν είναι καλή, αποτελεί διαφήμιση.
    (Ως φιλοφρόνηση μου ακούγεται το μπράβο σου και όχι σαν γλύψιμο. Ευχαριστώ) 🙂

    Γιατρέ είσαι στο Ντοκτορά λέμε. Μια δεκαετία είναι αρκετή (για να είμαστε ειλικρινείς, όλοι κάπου εκεί τον μάθαμε τον Cohen) Συνεχίζουμε όμως, όσο συνεχίζει και αυτός 🙂


Comments are currently closed.

Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,572 hits

Αρέσει σε %d bloggers: