16
Απρ.
07

Dead Could Dance, Can Dance and Will dance forever

 by Χνούδι

 

 

«we make records because we still have a lot of demons to exorcise: we enjoy the therapeutic nature of making music and through that enjoyment we want to express that joy and pass it on to people. It is our greatest source of therapy, and our greatest means of expression.»  

1980 είναι το έτος που η  Lisa Gerrard και ο Brendan Perry συναντήθηκαν στη Μελβούρνη.  Αγγλοϊρλανδικής καταγωγής και οι δύο,  μοιράστηκαν αμέσως το μεγάλο τους  ενδιαφέρον για τη μουσική των προγόνων τους και  ένα όραμα διαφορετικό από αυτό του  κόσμου που τους περιέβαλλε. Με κοινή εκτίμηση  για μερικές πολύ καθορισμένες λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές μορφές έκφρασης διαμόρφωσαν μεταξύ τους μια περίεργη προσωπική σχέση και ένα χρόνο μετά, δημιούργησαν τους Dead can dance.

Έμενε  μόνο να βρουν μια δισκογραφική  που θα τολμούσε να  καταστήσει την ιδιαίτερη τέχνη τους διαθέσιμη στο ακροατήριο. Για αυτόν τον λόγο, το 1982 πήγαν στο Λονδίνο και το 1983 υπέγραψαν με την  4AD. Το πρώτο album , που βαφτίστηκε με το όνομα της μπάντας, ήταν γεγονός.  

Εάν κάποιος μου ζητήσει να περιγράψω την μουσική των DCD νοιώθω πως είναι αδύνατον να το κάνω. Ακριβώς την ίδια ανικανότητα νοιώθω ότι έχω, στο να κατατάξω τις ουράνιες μελωδίες τους σε μία συγκεκριμένη κατηγορία. 

Πέρασαν χρόνια και άπειρες ακροάσεις από τα αυτιά  στην ψυχή μου και τούμπαλιν, για να μπορέσω να καταλήξω στο ότι για να κατανοήσεις το έργο των DCD  και να ξεκινήσεις να ακούς τα άλμπουμ τους, πρέπει πρώτα έννοιες και   φράσεις  να μελετηθούν μία προς μία και όλες οι  ενορχηστρώσεις  τους  να «διαμελιστούν» νότα νότα.  

Αρχαίοι υπνωτιστικοί ρυθμοί, ήχοι που προέρχονται από την φύση και την σύγχρονη ακουστική επιστήμη,  μουσικές γοτθικές, μεσαιωνικά σκοτεινές, παγκόσμιες, που προκαλούν  τον διορατικό ακροατή και που η η αρμονία των θεϊκών φωνών που τις ντύνουν , των κελτικών ασμάτων, των βαθιών λυρικών ποιημάτων,  αγγίζει όλες τις αισθήσεις του.  

Κιθάρες, τύμπανα, σάμπλερς και περίεργα όργανα όπως το κινέζικο Yang Ch’in μαζί με την  πλούσια βαρύτονη  φωνή του Brendan Perry και το  επιτηδευμένo φωνητικό ύφος της  Lisa  Gerrard προσδίδουν στα κομμάτια  μυστικιστικό, πρωτόγονο και πάντα δραματικό ύφος και ο  ήχος τους, που  είναι συγχρόνως «spooky»  και κλασσικός, αρπάζει   τον ακροατή και τον σέρνει οικειοθελώς  σε έναν άλλο κόσμο ανατριχιαστικά όμορφο και  σκοτεινά φωτεινό.  

Από το 2005,  ο Brendan Perry και Lisa Gerrard συνεχίζουν χωριστά να εξερευνούν τα σύνορα της παγκόσμιας μουσικής και να επινοούν νέες ιδέες .

Και επειδή  «Η καρδιά είναι το τελειότερο όργανο αντίληψης», ακούστε τους  με αυτή και τότε σίγουρα θα καταλάβετε…

Δισκογραφία 

1984 Dead can dance
1985 Spleen and ideal
1987 Within the realm of a dying sun
1988 The serpent’s egg
1990 Aion
1991 A passage in time
1993 Into the labyrinth
1994 Toward the within
1996 Spiritchaser

·                           

Advertisements

6 Responses to “Dead Could Dance, Can Dance and Will dance forever”


  1. Απρίλιος 16, 2007 στο 4:57 μμ

    Η μαγική αυτή εταιρεία, η 4AD που τόσες καρδιακές προσβολές μας έχει χαρίσει, είναι πάντα μέσα στην καρδιά μου. Όσο για το εν λόγω δίδυμο, που ανακάλυψα όταν ήμουν μικρός και παράξενος έχω να πω τόσα πολλά και τόσο λίγα συγχρόνως.

    Το μόνο που θα μου μείνει είναι τα βουνά της Θήβας μέσα από το ΚΤΕΛ για το στρατόπεδο, κάθε φορά που επέστρεφα από άδεια. Walkman και κασσέτα. Ευτυχώς δεν είχα ξυράφι.

    Πιο εσωτερικη μουσική δεν πρόκειται να ακούσουμε όσο κι αν ψάχνουμε στα ethnic και world sections στα δισκάδικα.

  2. 2 horexakias
    Απρίλιος 16, 2007 στο 5:23 μμ

    Γιατρε ευτυχως που δεν ειχες ξυραφι.Θα προτιμουσα να σου εχει μεινει το walkman,θα ηταν και συλλεκτικο.
    Η τρομερη συμπτωση ειναι οτι την προηγουμενη εβδομαδα εκανα το μεταφορεα ολης τις δισκογραφιας τους,απο ενα φιλο σε μια φιλη.
    Τα σχολια για τους dead can Dance περιττα,και ανευ σχολιων.Ευγε Χνουδι παιδι μου.Η

  3. Απρίλιος 16, 2007 στο 6:37 μμ

    Και μόνο που έχω τη δυνατότητα να παίζω «πάνω» από την ηχογραφημένη τους μουσική, με κάνει ευτυχισμένη. Ψιτ, παίδες, έχω walkman, ποιος θα γράψει την κασσέτα; Oι dead can Dance, ανοίγουν περάσματα στο χρόνο, σε τόπους, σε προσδοκίες που θα ΄ρθουν για να ξαναφύγουν. Απρόσμενο το πέρασμα κι ετούτο, Χνούδι.

  4. Απρίλιος 17, 2007 στο 4:43 πμ

    globalίτσα τα έχω σε LP… έχεις στέρεο;

  5. 5 DCD
    Απρίλιος 17, 2007 στο 1:12 μμ

    Φαντάζεσαι να διαφωνούσα? 🙂

  6. 6 xnoudi
    Απρίλιος 19, 2007 στο 5:58 πμ

    «Πιο εσωτερικη μουσική δεν πρόκειται να ακούσουμε όσο κι αν ψάχνουμε στα ethnic και world sections στα δισκάδικα».

    Με κάτι τέτοια δυσκολεύομαι πολύ γιατρέ. Να φανταστείς ότι ξεκίνησα να γράφω και έφτασα τις 3 σελίδες (προσπάθεια ανάλυσης κάθε δίσκου ξεχωριστά ήταν αυτό).

    Και μία λέξη να έγραφα βέβαια, πάλι μέσα θα ήμουν.

    ΤΕΧΝΗ

    Ηorexakia
    Ευχαριστώ δάσκαλε :Ρ

    Global
    Που να ακούσεις βιολί πάνω τους να περνά. Θεικοί ήχοι…
    Ψάξτους κι άλλο. Αξίζει το ταξίδι…

    Καλέ λύκε
    Λέμε και κανένα γειά ε?

    DCD
    Με τέτοιο nick δύσκολο μου φαίνεται 😉


Comments are currently closed.

Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,572 hits

Αρέσει σε %d bloggers: