Αρχείο για Απρίλιος 2007

26
Απρ.
07

Leonard Cohen: “I’m just a famous nobody”

by xnoudi

leonardcohen_0012.jpg

Γεννημένος στις 21 Σεπτεμβρίου 1934 στο Μόντρεαλ του Καναδά, ζει τα παιδικά του χρόνια ως μέλος μιας ευκατάστατης εβραικής οικογένειας. Mε αφορμή τη μεγάλη του επιθυμία να εντυπωσιάσει τις έφηβες συμμαθήτριές του, ξεκινά να ασχολείται με την εκμάθηση κιθάρας για να συνειδητοποιήσει κάπου γύρω στα 16 του, το μεγάλο στιχουργικό ταλέντο και την ικανότητά του να συνθέτει όμορφες μελωδίες και ήχους. Κάπου εκεί δημιουργεί την πρώτη Country – Folk μπάντα του, με το όνομα Τhe Buckskin Boys.

Οι λογοτεχνικές του φιλοδοξίες υπερισχύουν των μουσικών του και έτσι στρέφεται στην συγγραφή και έκδοση ποιητικών συλλογών οι οποίες εκδίδονται στον Καναδά όπου και γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία στους λογοτεχνικούς κύκλους της χώρας.

Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια για να στραφεί και πάλι στις μουσικές του ανησυχίες και έτσι το 1967 τον βρίσκει στις Η.Π.Α, να ξεκινά την μουσική του καριέρα. Από την εποχή του «Suzanne» και του «Bird on a Wire,» η ετικέτα του folk τραγουδιστή που κάποιοι βιαστικά «κόλλησαν» στις πρώτες δουλειές του, ξεθώριασε από τις επόμενες, όπως το «Tower of Song» , το «Everybody Knows» το «First We Take Manhattan» και το «Democracy». Χαρακτηρισμοί σαν αυτούς του «αισθησιακού προφήτη» και του «υπερρεαλιστή cabaret μουσικού» μοιάζουν να ταιριάζουν καλύτερα στην ιδιοσυγκρασία και στην δουλειά του.

Θεματικά, οι στίχοι του κινούνται μεταξύ θρησκείας, έρωτα και μοναξίας, χωρίς ωστόσο να λείπουν και οι τοποθετήσεις σε κοινωνικοπολιτικά θέματα όπως ο πόλεμος και οι εκτρώσεις.

Mε το «I’m your man» που κυκλοφόρησε το 1987 συντελείται η μεγάλη αλλαγή στην μουσική του. Τα synths έχουν τον πρώτο λόγο, τα κοινωνικά σχόλια και το σκοτεινό χιούμορ του είναι στο ζενίθ τους και η εμπορική επιτυχία χτυπά την πόρτα του, με το ομώνυμο τραγούδι και το «First We Take Manhattan» να θεωρούνται πλέον από τα πιο δημοφιλή του.

Ο middle 60’s χαρακτήρας των συνθέσεών του αποτελεί πια παρελθόν και μία νέα καριέρα ξεκινά κανοντάς τον δημοφιλή και πολύ αγαπητό και στις νεαρές ηλικίες που στο έργο του βρήκαν έναν εξαιρετικό συνδιασμό ποίησης, συναισθηματισμού, λυρισμού και κοινωνικού προβληματισμού.

Με δεκατέσσερα albums , τρεις συλλογές, έντεκα βιβλία (πεζά και ποιήματα ) εικοσιέξι τραγούδια του να ντύνουν ηχητικά αντίστοιχο αριθμό ταινιών, τουλάχιστον είκοσι συνθέσεις του να έχουν ερμηνευτεί από πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες (Nick Cave and The Bad Seeds, Marianne Faithfull, Johnny Cash, Joe Cocker, Judy Collins) και με δύο ταινίες στο ενεργητικό του (Τhe favourite game βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του και I’m your man που γυρίστηκε με αφορμή την συναυλία που δόθηκε προς τιμήν του στο Sydney Opera House το 2005) περισσότερο όμως λόγω της ομιχλώδους, μυσταγωγικής και ευγενικής του προσωπικότητας, ο Leonard Cohen δικαίως χαρακτηρίζεται ως ένας από τους πιο επιτυχημένους τραγουδιστές – τραγουδοποιούς στο είδος που εδώ και τέσσερις δεκαετίες αντιπροσωπεύει.

O κύριος Cohen είναι η περίπτωση του καλλιτέχνη εκείνου που χαρακτηρίζεται από ένα γερά δεμένο σύνολο πολλών χαρισμάτων, που θα μιλήσει και θα συνθέσει μόνο όταν θα υπάρχει ουσιαστικός λόγος. Είναι ο καλλιτέχνης που από το μπαλκόνι του σπιτιού του στην Ύδρα, μέχρι το Mount Baldy Zen Center όπου για μία πενταετία απομονώθηκε μελετώντας την βουδιστική φιλοσοφία , δεν έπαψε ποτέ να υπηρετεί την μουσική μέσα από το πρίσμα του ανθρώπου που στα 73 του χρόνια ακόμα αναρωτιέται για το νόημα της ζωής, της προσωπικής ευτυχίας της πλήρωσης μέσα από την αγάπη, της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης.

Και όπως ο ίδιος λέει, «success is in the silence, though fame is in the song»

Τori Amos covers Leonard Cohen – Famous blue raincoat

22
Απρ.
07

Modest mouse: We Were Dead Before the Ship Even Sank (2007)

by dr.Uqbar

i44932o8oly.jpgΠερίεργοι τύποι αυτοί οι Modest Mouse. Αν και υπάρχουν από το 1993 ως indie συγκρότημα, μόλις το 2004 γνώρισαν εμπορική επιτυχία με το album τους Good News for People Who Love Bad News στο δυναμικό ξανά της Sony/Epic και φαίνεται ότι έχουν βρει μια κάποια χρυσή τομή ανάμεσα στο πραγματικά ανεξάρτητο και το εμπορικό.
Ας πάμε όμως σε αυτό το πολύ ευχάριστο δισκάκι. Θυμάστε το Cookie monster από το Sesame Street; Εκείνο το μαλλιαρό πλάσμα που καταβρόχθιζε μπισκότα; Ε λοιπόν έχει γίνει πια lead singer! Ο Isaac Brock (το παλικάρι που τραγουδάει) είναι πια επισήμως παρανοϊκός. Δεν έχει ούτε δυο οκτάβες φωνή, μα του δίνει και καταλαβαίνει. Έχει αυτό που λέμε ψυχή. Εκεί που είναι τρελός τσιρίζοντας με έναν γερανό να περνάει μέσα απ’ το λαιμό του, ηρεμεί, πετάει μια δυο στροφές που κολλάνε στο μυαλό σου και μετά ξανά τα ίδια.
Πρόκειται πραγματικά για έναν πολύ ενδιαφέρον δίσκο. Με εμμονή κυρίως στους αφαιρετικούς στίχους και σε περίεργα κράματα μουσικών στυλ με βάση βέβαια το αμερικάνικο indie. Δε λείπουν βέβαια και τα πιο προβλέψιμα κομμάτια, αλλά είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα τις πρώτες φορές που ακούει κανείς το δίσκο και γεμίζει το κεφάλι του με τις παραξενιές του group.
Ενδοσκοπικοί, λυσσασμένοι, χαλαροί, ρομαντικοί και ενίοτε με διάθεση για μαύρο χιούμορ και ασύμμετρο κούνημα των γοφών (πολλές disco γραμμές μπάσου) οι Modest mouse σ’ αυτόν το δίσκο διαθέτουν και την εξυπνάδα και την ευρηματικότητα να κατακτήσουν τις ανοιξιάτικες μας διαδρομές.

 

March into the sea (Let’s shake hands if you want But you — both hands are gone! Oh, haha! aha!)
Dashboard (Well, it would’ve been, could’ve been worse than you would ever know.
Oh, the dashboard melted, but we still have the radio.)

Fire it up, Florida,
Parting of the sensory
(This fit like clothes made out of wasps Aw, fuck it I guess I lost)
Missed the boat, We’ve got everything
, Fly trapped in a jar, Education, Steam engenius
Spitting venom, People as places as people, Invisible.

[Στίχοι]

March into the sea

18
Απρ.
07

Mono – You are there (2006)

by horexakias

mono.jpg

Σ’αυτό το review ξεχνάμε συγκρίσεις με άλλους, ξεχνάμε την Αγγλία, την Ευρώπη, ξεχνάμε και την Αμερική. Κατά καιρούς έχω ακούσει διάφορες μπάντες που έρχονται από ανατολή, αυτοί όμως είναι το κάτι άλλο. Τους γνώρισα πρόσφατα, και ενώ μιλούσα με ένα φίλο με έβαλε να ακούσω τους Mono από το κινητό του.

Οι Mono είναι τετραμελής μπάντα από την Ιαπωνία. Σχηματίστηκαν περί τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας. Συγκεκριμένα το 1999. Αποτελούνται από δυο κιθάρες, μπάσο και τύμπανα. Η ιστορία τους γνωστή πάνω κάτω. Δυο φίλοι ψάχνουν μέλη για το συγκρότημα τους. Το θέμα όμως είναι να υπάρχει χημεία . Ευτυχώς για εμάς αυτοί έχουν. Η δισκογραφία τους περιλαμβάνει τέσσερις δίσκους. Το Under The pipal Tree είναι ο πρώτος τους το 2001.Το 2003 φτιάχτηκε ο δεύτερος One step more and you die. Την επόμενη χρόνια κυκλοφορεί ο τρίτος Walking cloud & deep red sky , Flag Fluttered & the Sun Shined, και το 2006 το You Are There.

Το You Are There είναι ένας instrumental δίσκος, (ευτυχώς γιατί δεν θα μπορούσα να τον φανταστώ με στίχους στα Γιαπωνέζικα). Θα μπορούσε κάλλιστα να ντύσει και να στηρίξει μια ταινία και σίγουρα όχι κωμωδία. Μουσικές ατμοσφαιρικές με καταπληκτικά ξεσπάσματα. Μουσική-οί /νευρωτική-οί, με τρομερές εκρήξεις. Παίζουν και πας από το σκοτάδι στο φως και ανάποδα, σαν να πέφτουν φλόγες πάνω σε πάγο. Πανέμορφες κιθάρες, που σου αφήνουν συναισθηματικές αιχμές, ένα 45 λεπτο ταξίδι από κομμάτια που τα περισσότερα διαρκούν πάνω από 10 λεπτά. Σχεδόν όλα ξεκινούν υποτονικά, που στη συνεχεία αποκτούν έναν όγκο, διευκολύνοντας τον ακροατή σε αυτό που ακούει, τύμπανα που κλοτσάνε και οι κιθάρες να σε στέλνουν στο κόκκινο. Σκληροί μα συνάμα με ένα τέχνασμα μπορούν να σε κρατήσουν σε μια συναισθηματική επαφή, και να σου προσφέρουν απλοχέρα τη μελαγχολία. Ή μάλλον καλύτερα, το ζήτημα της διάθεσης το αφήνω να το επιλέξει ο καθένας ξεχωριστά. Σε μια εποχή που συνεχίζω να λέω ότι μουσικά είναι θαμπή και απρόσιτη, οι Mono σαν ανεμιστήρες καθαρίζουν την ατμόσφαιρα. Το βιολί και το τσέλο κάνουν τα κομμάτια ακόμα πιο εύθραυστα, αλλά προσιτά.

mono1.jpg

Το πρώτο κομμάτι του δίσκου, το The Flames Beyond the Cold Mountain, ξεκινάει με το παιχνίδισμα των κιθαρών. Οι στρογγυλεμένοι ήχοι αφήνουν τη θέση τους σε μια ηλεκτρική μελωδία σαν ψιθύρισμα μέχρι που κορυφώνονται. Σε σχέση με το προηγούμενο τα πράγματα είναι συνοπτικά. Το A Heart Has Asked for the Pleasure με την κιθάρα και το βιολί, είναι για νανούρισμα. Το Yearning είναι η συνέχεια του. Μουσική για ένα ποίημα. Τα στρωματά της μουσικής βαθμιαία πυκνώνουν, έως ότου φτάνει στην κορύφωση. Μουσικοί που μαγειρεύουν τη μουσική τους. Στο The Remains of the Day, πλέον έχεις καταλάβει ότι οι ανθρώποι δεν είναι ποιητές με λέξεις αλλά με νότες. Δεν γράφουν σε χαρτί, άλλα σε πεντάγραμμο. Σε αντίθεση το Moonlight σε οδηγεί κατευθείαν στο αυτοκίνητο σου, να βρεις μια τεραστία ευθεία και να ταξιδεύεις για 13 ολόκληρα λεπτά μελαγχολώντας.

Εν ολίγοις, αυτό είναι ένα αριστούργημα. MADE IN JAPAN. Σαν τις καλές φωτογραφικές. Προσωπικά θεωρώ ότι οι Mono είναι αποδεκτοί ως κλασικοί. Είναι ένα σύνολό δεμένο και πραγματικά εξαιρετικό. Σου προσφέρουν ένα δύσκολο πράγμα. Την εμπειρία της διέγερσης, της μελαγχολίας και της ευφορίας ταυτόχρονα. Θα χαμογελάσετε, θα φωνάξετε, θα χαλαρώσετε, θα ερωτευτείτε αλλά προ πάντων, θα δοκιμάσετε τους Mono στερεοφωνικά.

TRACK LIST:

  1. The Flames Beyond the Cold Mountain 13:29
  2. A Heart Has Asked for the Pleasure 3:43
  3. Yearning 15:38
  4. Are You There? 10:25
  5. The Remains of the Day 3:41
  6. Moonlight 13:00

BAND MEMBERS:
Yoda – Guitar
Takaakira Goto – Guitar
Tamaki – Bass
Yasunori Takada – Drums

16
Απρ.
07

Dead Could Dance, Can Dance and Will dance forever

 by Χνούδι

 

 

«we make records because we still have a lot of demons to exorcise: we enjoy the therapeutic nature of making music and through that enjoyment we want to express that joy and pass it on to people. It is our greatest source of therapy, and our greatest means of expression.»  

1980 είναι το έτος που η  Lisa Gerrard και ο Brendan Perry συναντήθηκαν στη Μελβούρνη.  Αγγλοϊρλανδικής καταγωγής και οι δύο,  μοιράστηκαν αμέσως το μεγάλο τους  ενδιαφέρον για τη μουσική των προγόνων τους και  ένα όραμα διαφορετικό από αυτό του  κόσμου που τους περιέβαλλε. Με κοινή εκτίμηση  για μερικές πολύ καθορισμένες λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές μορφές έκφρασης διαμόρφωσαν μεταξύ τους μια περίεργη προσωπική σχέση και ένα χρόνο μετά, δημιούργησαν τους Dead can dance.

Έμενε  μόνο να βρουν μια δισκογραφική  που θα τολμούσε να  καταστήσει την ιδιαίτερη τέχνη τους διαθέσιμη στο ακροατήριο. Για αυτόν τον λόγο, το 1982 πήγαν στο Λονδίνο και το 1983 υπέγραψαν με την  4AD. Το πρώτο album , που βαφτίστηκε με το όνομα της μπάντας, ήταν γεγονός.  

Εάν κάποιος μου ζητήσει να περιγράψω την μουσική των DCD νοιώθω πως είναι αδύνατον να το κάνω. Ακριβώς την ίδια ανικανότητα νοιώθω ότι έχω, στο να κατατάξω τις ουράνιες μελωδίες τους σε μία συγκεκριμένη κατηγορία. 

Πέρασαν χρόνια και άπειρες ακροάσεις από τα αυτιά  στην ψυχή μου και τούμπαλιν, για να μπορέσω να καταλήξω στο ότι για να κατανοήσεις το έργο των DCD  και να ξεκινήσεις να ακούς τα άλμπουμ τους, πρέπει πρώτα έννοιες και   φράσεις  να μελετηθούν μία προς μία και όλες οι  ενορχηστρώσεις  τους  να «διαμελιστούν» νότα νότα.  

Αρχαίοι υπνωτιστικοί ρυθμοί, ήχοι που προέρχονται από την φύση και την σύγχρονη ακουστική επιστήμη,  μουσικές γοτθικές, μεσαιωνικά σκοτεινές, παγκόσμιες, που προκαλούν  τον διορατικό ακροατή και που η η αρμονία των θεϊκών φωνών που τις ντύνουν , των κελτικών ασμάτων, των βαθιών λυρικών ποιημάτων,  αγγίζει όλες τις αισθήσεις του.  

Κιθάρες, τύμπανα, σάμπλερς και περίεργα όργανα όπως το κινέζικο Yang Ch’in μαζί με την  πλούσια βαρύτονη  φωνή του Brendan Perry και το  επιτηδευμένo φωνητικό ύφος της  Lisa  Gerrard προσδίδουν στα κομμάτια  μυστικιστικό, πρωτόγονο και πάντα δραματικό ύφος και ο  ήχος τους, που  είναι συγχρόνως «spooky»  και κλασσικός, αρπάζει   τον ακροατή και τον σέρνει οικειοθελώς  σε έναν άλλο κόσμο ανατριχιαστικά όμορφο και  σκοτεινά φωτεινό.  

Από το 2005,  ο Brendan Perry και Lisa Gerrard συνεχίζουν χωριστά να εξερευνούν τα σύνορα της παγκόσμιας μουσικής και να επινοούν νέες ιδέες .

Και επειδή  «Η καρδιά είναι το τελειότερο όργανο αντίληψης», ακούστε τους  με αυτή και τότε σίγουρα θα καταλάβετε…

Δισκογραφία 

1984 Dead can dance
1985 Spleen and ideal
1987 Within the realm of a dying sun
1988 The serpent’s egg
1990 Aion
1991 A passage in time
1993 Into the labyrinth
1994 Toward the within
1996 Spiritchaser

·                           

13
Απρ.
07

Baumstrasse: Μάρθα Φριντζήλα & Βασίλης Μαντζούκης

 by Global

 – Πού να πάω;

 – Στον δρόμο με τα δέντρα, στον   Baumstrasse. Φόρα το ανοιξιάτικο μπουφάν και ξεκίνα να μετράς.

Μετά την πρώτη στροφή, θα περάσεις δεκατρία δέντρα. Εκεί, πίσω από έναν θάμνο θα δεις ακόμα ένα δεντράκι, το κρατήσανε κρυφό. Μια γυναίκα, η Μάρθα Φριντζήλα θα σου τραγουδά. Κι ένας άντρας, ο Βασίλης Μαντζούκης που και που θα σου απαντάει. Καθώς θα περπατάς, ίσως να τρέξεις μακριά από κάποια δέντρα, είναι που θυμίζουνε λίγο πανηγύρι στον ήχο τους μοναχά, μην ξεγελαστείς από αυτό. Θα μετρήσεις αγγέλους, δαίμονες, παιδιά, ερωτευμένους, κτητικά μου σε άντρες και τόπους που κλείνουν. Κι όλα αυτά σ΄ένα απόψε βαλμένα. Κι αν ζητάς κωδικό για να μπεις σ΄αυτόν τον δρόμο, πες ψιθυριστά τη λέξη καρχαρίας. Ίσως νοιώσεις πως γίνεσαι αμβίβολος καθώς τα αυτιά σου θα ακούσουν ένα σωρό παιξίματα από μεστωμένους μουσικούς.

Ξέρεις, στον Baumstrasse, αν ψάξεις σε κάθε δέντρο χωριστά, θα βρεις τα ονόματά τους σε κάποιο κλαδί χωνιασμένο, σε μια φωλιά χελιδονιού κρυμμένο, σε ένα φύλλο διπλωμένο, στον κορμό χαραγμένο ή στις ρίζες βαθιά θαμμένο.

01. Καρδαμύλη
02. Ο άγγελος
03. Ο κουτεντές
04. Απόψε ποίηση
05. Ο δαίμονας
06. Celan
07. To παιδί
08. Ο ερωτευμένος
09. Κωδικός «Καρχαρίας»
10. Λουκία Μαρτίνεθ
11. Ο άνδρας μου
12. Καστελλόριζο
13. Κλείνει ο τόπος
14. Ο αμφίβολος (bonus track)

Η φωνή της Φριτζήλα γίνεται από μάγισσα που λέει ξόρκια σε νεράιδα που μοιράζει αστρόσκονη, τσιγγάνα που τραγουδά τη μοίρα ενός ανθρώπου που διάβασε την ζωή και τον θάνατό του μέσα από την παλάμη του. Έπειτα πονεμένο θηλυκό που ενώ σπαράζει η ψυχή της από τις άδικες αγάπες, στέκεται περήφανη με το κορμί της ολόισιο και τα μάτια να θολώνουν την αλήθεια της.

Τον περπάτησα ετούτον τον δρόμο. Κόλλησα στις ρίζες του ερωτευμένου (track 08) και εκεί που κλείνει ο τόπος σκάλωσα τρομαγμένη μιας κι άκουσα τη νύχτα να ουρλιάζει (track 13). Είμαι φοβιτσιάρα, αρκετά τραγούδια μου πονέσανε τα αυτιά αλλά ίσως να φταίει κι η Άνοιξη που μπήκε, βλέπεις ξέχασα το σκουφί που καλύπτει τις σκέψεις, εκείνες που έρχονται μέσα από τα τραγούδια. Αλλά είναι κάποια μέρη, που όσο κουτεντές (κουτός) κι αν είναι ο εαυτός του καθενός μας, επιστρέφεις, δίχως λόγο, η μουσική σε οδηγεί και πάλι εκεί, στον Βαumstrasse.

09
Απρ.
07

I’m from Barcelona – Let me introduce my friends (2007)

by dr.Uqbar

i45685ps8he.jpg

Νομίζω είναι η εποχή για να ακούσουμε κάτι ξεχωριστά χαρούμενο.
Οι I’m from Barcelona είναι ένα 29 μελές συγκρότημα από τη Σουηδία που παίρνει την pop πολύ σοβαρά. Το ντεμπούτο τους είναι γεμάτο από απλές μελωδίες που κολλάνε στο μυαλό σου πριν τελειώσει το τραγούδι, περίτεχνα (και όχι περίπλοκα) δομημένες ενορχηστρώσεις και απλούς καθημερινούς στίχους που μιλάνε για πόλεις του κόσμου, συλλογές γραμματοσήμων, δίσκους και άλλα τέτοια συμπαθητικά.
Και πριν υποθέσετε ότι ο δίσκος είναι χαζοχαρούμενος, σας λέω ότι πρόκειται για μια πολύ σοβαρή και ενδιαφέρουσα δουλειά. Στο κάτω-κάτω πόσες φορές βρισκόμαστε στη θέση να ακούσουμε έναν αισιόδοξο δίσκο;

Αφιερώνω ένα υπέροχο τραγουδάκι για μουσικόφιλους: Rec & Play

Υπάρχει και βιντεάκι εκ δεξιών…




Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,546 hits