29
Μαρ.
07

Νιck Cave & Grinderman (what does that monkey wants to say?)

by Xnoudi

Ως φανατική οπαδός του Cave, πέρασα από όλα τα στάδια εξάρτησης μαζί του, παρακολουθώντας την πορεία του από τότε που κραύγαζε στα εφηβικά μου αυτιά μαζί με τους Birthday party το ενθουσιώδες Nick the Stripper, μέχρι την παραλίγο απεξάρτησή μου εξαιτίας του δραματικά αποτυχημένου Nocturama. Eυτυχώς η έμπνευση επέστρεψε στο «ερεβώδες» κεφάλι του και έτσι όλα μπήκαν πάλι στην θέση τους με την κυκλοφορία του Abattoir Blues / Lyre of Orpheus.

Kαι ενώ εγώ νόμιζα ότι πλέον θα ικανοποιώ τις ακουστικές μου επιθυμίες κάνοντας βουτιές στα άδυτα του υπολογιστή και βγάζοντας στην επιφάνεια όλους τους παλιούς μου εθισμούς (Boatman’s Call, Let Love In, No More Shall We Part) η old time classic αλλόκοτη περσόνα του Nick δεν είχε ακόμα πει την τελευταία της λέξη.

Grinderman φώναξε με βραχνή φωνή, μετά από οχτώ εβδομάδες ιδιαίτερων μαθημάτων κιθάρας και αφού όλοι οι συνήθεις ύποπτοι του παρελθόντος (βλέπε , Warren Ellis, Martyn Casey, Jim Sclavunos) είχαν ήδη συγκεντρωθεί σε ένα studio καταγράφοντας την ξεχασμένη (;)νεανικότητα τους με τρόπο μοναδικό και δημιουργώντας στο πρώτο τους ομώνυμο album την απόλυτα ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα.

Get it on και με το καλημέρα σας μερικοί πανέξυπνοι στίχοι αρχίζουν να ξεδιπλώνονται : » He drank panther p**s and f****d the girls you’re probably married to». Την πρώτη φορά που το άκουσα μειδίασα ικανοποιημένα, παρόλο που είμαι συνηθισμένη σε τέτοιου είδους αναφορές (βλ. O‘Malley‘s Bar και Stagger Lee στο Murder Ballads)

Στο Electric Alice, το βιολί χρησιμοποιείται καθαρά ως σκεύος ηδονής και όλοι μαζί ασελγούν άνετα πάνω στους ήχους που βγάζει από τα δαιμονισμένα δάχτυλα του Warren Ellis

Στα Νο pυssy blues και Honey bee (Let’s fly to Mars) ο Cave κλείνει με τσαχπινιά το μάτι στις μέρες των Birthday party, ανακαλώντας στην μνήμη του εκείνα τα χρόνια, με τις εμπειρίες όμως ενός ανθρώπου που έχει ήδη μπει στην πέμπτη δεκαετία της ζωής του. «Πρωτόγονα» riffs και σχεδόν ένα μόνιμο backround βουητό από παραμορφωμένες κιθάρες.

Τo Go Tell the Woman είναι ακόμα μία καλή στιγμή, που υποσκελίζεται με το που ξεκινάει το αμέσως επόμενο track και κατά την γνώμη μου κορυφαία στιγμή του album, (I Don’t Need You) To Set Me Free. Mεγάλο τραγούδι με εξαιρετικό bassline το οποίο για άγνωστους ακόμα λόγους μου θυμίζει έντονα Doors.

Το περιέργως απλούστατο Man On The Moon, (που είναι αφιερωμένο, στον πατέρα του Cave, “My daddy was an astronaut / That’s what I was often taught / My daddy went away too soon / Now he’s living on the moon”), το καθόλου κουραστικά ”κλαψιάρικο” Το No girl thingy Blues και τέλος, το Love Bomb έρχονται να ολοκληρώσουν αυτή την πρώτη δουλειά των Grinderman με τρόπο εξαιρετικό και να κάνουν τον ακροατή να σκεφτεί συμπερασματικά ότι περιέχει μαζεμένες όλες τις blues καταβολές των μουσικών ανακατεμένες με επιτυχία με τις rock ανησυχίες τους και με την διάθεσή τους να πειραματιστούν, βγάζοντας ταυτοχρόνως και όλα τα garage αποθυμένα τους.

Το group χαρακτηρίστηκε (από τους επικριτές του ) ως μια κακή απομίμηση των bad seeds, το album ως το απροσάρμοστο αδελφάκι τους και ο Cave ως αναρχικός οργισμένος μεσόκοπος που δημιουργεί ακόμα κάτω από την επήρεια του αλκοόλ και των ναρκωτικών, ανίερα (!) θυμωμένα τραγουδάκια.

Σίγουρα δεν είναι ένας δίσκος για “political correct” ακροατές και εγώ προσωπικα, τον κατατάσω άνετα στις υψηλές θέσεις των προτιμήσεών μου, ακριβώς για τους ίδιους λόγους για τους οποίους και κατηγορήθηκε.

Track list :

01. Get it on
02. No pυssy blues
03. Electric
Alice
04. Grinderman
05. Depth charge Ethel
06. Go tell the women
07. (I don’t need you to) Set me free
08. Honey bee (Let’s fly to Mars)
09. Man in the moon
10. When my love comes down
11. Love bomb


& dr.Uqbar 21779.jpeg

Το πόσο με ευχαριστεί να ακούω το νέο αυτό πόνημα του κυρίου Nick δεν μπορώ να το περιγράψω εύκολα. Ευχαριστιέμαι να τον ακούω, βαρεμένο και σοφό να μοιράζεται τις λαμπρές ιδέες και εμπειρίες του.
Όταν με ενημέρωσε ο horexakias προ μηνών για το συγκεκριμένο album δεν περίμενα να ακούσω κάτι τόσο ηχητικά λιτό και ταυτόχρονα τόσο πλούσιο.
Μπορείς να διακρίνεις ξεχωριστά κάθε όργανο να ακούγεται στο κενό χτυπώντας άλλες φορές ωμά και άλλες μονότονα. Λιτές οι μελωδίες, οι περισσότερες εκ των οποίων ξεπηδούν από τη φωνή δίνουν ακόμα περισσότερη έμφαση στους στίχους, τους οποίους ο Αυστραλός φίλος μας από τα παλιά, τεμαχίζει σε ρυθμικές συλλαβές που δίνουν έμφαση σε κάθε λέξη.
Ξυράφια γεμάτα τεστοστερόνη και γυναίκες σχεδόν σε κάθε τραγούδι. Εκτός από το συμπαθητικό Man on the moon το οποίο δε βρήκα να ταιριάζει στο feeling του δίσκου, μα είναι μικρό κι έπρεπε να υπάρχει και κάτι πιο low. Οι αγαπημένες στιγμές ακατέργαστου ήχου των Birthday Party έρχονται οπωσδήποτε στο μυαλό, μα ο King Ink έχει πολλά να πει και μια τελείως διαφορετική μουσική προσωπικότητα να δείξει μιας που συνέθετε παίζοντας την κιθάρα του με τα φιλαράκια του να συνοδεύουν.
Αυτό είναι το Rock’n’Roll όμως!

 

Αγαπημένα μου τα outsiders στη σειρά: Depth charge Ethel (που είναι οι Gallon Drunk?) και Go tell the women.

 

Μου το είπε κι ένας φίλος που το άκουσε: «Όλα του είναι ίδια μωρέ.»
Δεν το νομίζω…

Advertisements

19 Responses to “Νιck Cave & Grinderman (what does that monkey wants to say?)”


  1. 1 xnoudi
    Μαρτίου 29, 2007 στο 3:30 μμ

    «Ξυράφια γεμάτα τεστοστερόνη» !!!!!!!!
    Θα το αναγνώριζα ανάμεσα σε χιλιάδες, το γιατρουδίστικο στυλ γραψίματος 🙂

    Χαίρομαι που σου αρέσουν γιατρέ και όμορφo το άλλο μισό του κειμένου.

    ΥΓ. Το man on the moon, o Cave το συμπεριέλαβε εις μνήμην του πατέρα του, που όντως, ήταν αστροναύτης.

  2. Μαρτίου 29, 2007 στο 4:31 μμ

    Μα πραγματικά! Αν δεν είναι αυτός ο πιο σεξουαλικός δίσκος (που δεν αποπνέει ως συνήθως θάνατο) τότε ποιός είναι;
    Ωστε ήταν αστροναύτης ο μπαμπας ε; Κι από ότι λέει τον έχασε νωρίς.

    Επίσης έχω φάει τρελό κόλλημα με τον τρόπο που λέει τους στίχοι στο Go tell the women. We are μαθεματίσιανς… Άπαιχτος μιλάμε ο αλήτης!

  3. Μαρτίου 30, 2007 στο 5:41 μμ

    Έχει σημαδέψει έρωτες, καταθλίψεις, χειμώνες, ώρες οδήγησης, πολλές ώρες οδήγησης. Από τα ροκ του ως τις μπαλάντες του. Ίσως η μεγαλύτερη μουσική φιγούρα για μένα εν ζωή μαζί με τον Cohen.

    Αμήν 🙂

  4. 4 xnoudi
    Μαρτίου 30, 2007 στο 7:51 μμ

    lexx θαυμασιότατη ιδέα μου έδωσες για τον Cohen .Το επόμενό μου θα είναι γι’αυτόν, αφού επιστρέψω.
    Ο Cave και προσφάτως μάλιστα, έχει σημαδέψει μάτια, χέρια, στόματα, καρδιές…
    Αλληλούια 😉

  5. 5 horexakias
    Μαρτίου 31, 2007 στο 8:30 πμ

    Η αληθεια ειναι ,οτι ενω περιμενεις καποιος μεγαλωνοντας να ωριμασει μουσικα και να εχει κομματια γλυκαναλατα, εχουμε ενα τυπο (Cave στη προκειμενη περιπτωση), που επιστρεφει σε μια μουσικη εφηβεια, σκληρη και απροσαρμοστη. Συμφωνω με τον lexx, οτι μπορει να σημαδεψει πολλες φασεις της ζωης ενος ανθρωπου. Α! Και να μην ξεχναμε οτι η υπαρξη της κυριας Pj Harvey οφειλεται στον κυριο Nick Cave.Που χαθηκε αυτη αληθεια?
    Πολυ ωραιο post.
    Ευγε παιδια.

  6. 6 horexakias
    Μαρτίου 31, 2007 στο 8:33 πμ

    ΥΓ :Εγω ψηφιζω Honey Bee. Κομματαρα!!!

  7. Μαρτίου 31, 2007 στο 9:15 πμ

    Όντως και η PJ Harvey είναι πολύ ενδιαφέρουσα μορφή αν και μουσικά δεν με τρελαίνει. Μόνο το Send his love to me μου αρέσει πολύ και το Henry Lee με τον Nick Cave.

    Περιμένω Cohen!!

  8. Απρίλιος 7, 2007 στο 2:08 μμ

    Με αυτόν τον δίσκο ξανάκουσα τον Νικόλα μετά από πολλά, πολλά, πολλά χρόνια.
    The King Ink is back (?)

  9. Απρίλιος 9, 2007 στο 11:16 πμ

    Ε ναι, αυτό είναι post που του αξίζει του Cave.
    Οι οπτικές γωνίες για το ίδιο πράγμα, από τους δύο της unplugged μπάντας.

  10. 10 xnoudi
    Απρίλιος 12, 2007 στο 9:42 μμ

    lexx
    Cohen έρχεται εντος των ημερών 🙂

    indictos
    Εγώ με αυτόν το δίσκο τον εκτίμησα για αλλη μια φορά 🙂

    Global
    του το χρωστάγαμε

  11. Απρίλιος 14, 2007 στο 7:20 πμ

    Πάντα χαίρομαι να διαβάζω απόψεις ατόμων πιστών στον Αρχηγό. Έκανα κι εγώ ένα ποστ για τον καινούργιο δίσκο (στην πραγματικότητα είναι δίσκος και όχι cd) http://themotorcycleboy.blogspot.com/2007/04/blog-post.html
    Κατά τα υπόλοιπα είναι αστείο να μιλάς για απομιμήσεις των Bad Seeds τη στιγμή που η μπάντα φωνάζει από μακρυά πως στήθηκε ακριβώς για τους λόγους που αναφέρονται στο «go tell the women we are leaving».
    Προσωπικά, χαίρομαι που μπορώ να παρακολουθήσω την πορεία του συγκεκριμένου ανθρώπου.
    Υ.Γ.: Επίσης προσωπικά, το Nocturama είχε κάποια διαμάντια που δεν δικαιολογούν την άποψη για έλλειψη έμπνευσης (I am on fire, dead man on my bed κ.λ.π.) ενώ αυτό το Boatman’s call θα έπρεπε οργισμένοι οπαδοί του Cave να το ρίξουν στην πυρά (αμάν μίρλα αδερφάκι μου!). Έτσι νομίζω, δεν πάει να πει πως έχω το αλάθητο του Πάπα εντάξει;

  12. 12 xnoudi
    Απρίλιος 14, 2007 στο 9:16 μμ

    Mοτοσακέ
    ε, συμφωνούμε. Η μοναδική διαφωνία μας, ως αναφορά το Nocturama και το
    Boatman’s call, δίνει πικάντικη γεύση στα σχόλια και είναι και αφορμή για μένα, να κάνω ακομα μερικές ακροάσεις και στα δύο. Αν και το πιθήκι εχει συγκεντρώσει τώρα τελευταία όλο το μουσικό μου ενδιαφέρον.

  13. Απρίλιος 15, 2007 στο 7:24 πμ

    Εγώ πάλι γιατί το λάτρεψα το Nocturama βρε παιδιά; (μη βιαστείτε να πείτε ότι είναι επειδή θα μου άρεσε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ κι αν έκανε ο Cave)
    🙂

    Kαλή / θερμή βδομάδα να έχουμε

    χνούδι και δόκτωρα, πήρα το θάρρος να λυνκάρω το0 συγκεκριμένο ποστ στα Καπέλα Στα Φώτα if you don’t mind…

  14. 14 xnoudi
    Απρίλιος 15, 2007 στο 8:54 πμ

    Mantalenoπαιδο
    Το λάτρεψες γιατί κατ’εμέ, δεν υπάρχει τπτ πιο υποκειμενικό από τα μουσικό μας γούστο και γιατί μόνος του ο κάθε ακροατής ξέρει τι τον αγγίζει και τι ηχεί όμορφα στα αυτιά του, ότι και να λένε οι γύρω του.
    Να μας πειράξει που έβαλες link στα καπέλα γιατί? Ισα ισα που μας διάβασαν καινούργιοι (για μας) άνθρωποι.
    Και ευχαριστούμε 🙂
    Φιλί σου στέλνω και καλή εβδομάδα

  15. Απρίλιος 21, 2007 στο 12:45 μμ

    Έχεις δίκιο το (I Don’t Need You) To Set Me Free θυμίζει έντονα το μπάσο από το LA Woman

  16. Απρίλιος 21, 2007 στο 1:42 μμ

    To μπάσο είναι τελικά. Από τα γιατί που είναι μπροστά σου και δεν τα βλέπεις. Ευχαριστώ Δ 🙂

  17. 17 delrules
    Ιανουαρίου 28, 2008 στο 11:24 μμ

    @Δ.Κουμαριανός: Ιδέα μου ή οι The Doors ΔΕΝ είχαν ποτέ μπάσο?

  18. Ιανουαρίου 29, 2008 στο 10:31 πμ

    Eπίσημος μπασίστας δεν υπήρχε, όντως. Στα lives ο Manzarek έπαιζε τα bass lines στο όργανο, αλλά κατά καιρούς είχαν προσλάβει αρκετούς μπασίστες για τις στουντιακές εκτελέσεις των κομματιών τους. Στο L.A woman πιο συγκεκριμένα, παίζει ο μπασίστας Jerry Scheff στο ομώνυμο κομμάτι, αλλά και στα The changeling, Love her madly, Been down so long.
    🙂


Comments are currently closed.

Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,632 hits

Αρέσει σε %d bloggers: