25
Μαρ.
07

Arcade Fire – Neon Bible (2007)

by dr.Uqbar

i42945szrq8.jpg

11 Τραγούδια, περίπου 47 λεπτά. Ένας ήχος. Η ατμόσφαιρα συγκεκριμένη.
Ο δεύτερος δίσκος των φοβερών Καναδών που με το πρώτο τους lp στο 2004 κατάφεραν ,εκτός από αμέτρητες διθυραμβικές κριτικές και εμπορική επιτυχία, να παίζουν και σε μεγάλες συναυλίες ως headliners μαζί με καινούριους φίλους που απέκτησαν, τους U2, τον David Bowie και τον David Byrne. Και πως τα κατάφεραν;

 

Τα πέντε παιδιά από το Montreal, οι Win Butler, Régine Chassagne, Richard Parry, Tim Kingsbury και William Butler σχημάτισαν τους Arcade fire το καλοκαίρι του 2003. Με σοβαρές καταβολές από jazz, indie, punk, κλασσικό rock και χρήση μεγαλύτερης γκάμας ήχων από ένα συμβατικό εναλλακτικό συγκρότημα δημιούργησαν ένα υβρίδιο που ισορροπεί σε γερές βάσεις, εξερευνώντας παράλληλα και χτίζοντας ατμόσφαιρες που οι Archive και οι Radiohead σίγουρα θα ζήλεψαν όταν τους άκουσαν.

 

Το συγκεκριμένο album είναι εύκολο να αξιολογηθεί ακόμα κι από μη ειδικούς. Θα αποτελέσει σίγουρα έναν από τους δίσκους της χρονιάς που διανύουμε, και αν με βρίσκετε υπερβολικό (μπορεί και να είμαι κάποιες φορές) κάντε ένα bookmark στη σελίδα για να το ξανασυζητήσουμε next year. Αυτή τη φορά μιλάω σοβαρότατα.

 

 

250px-arcade_fire_on_time_cover.jpg

Πρόκειται για έναν άρτιο δίσκο, από την αρχή ως το τέλος του. Το ξεκίνημα μάλιστα με το Black mirror και τα υπέροχα ηχοχρώματα του, σε βυθίζει σταδιακά σε μια ψυχική κατάσταση, αυτή του ουδέτερου για να δεχτείς ότι θα επακολουθήσει. Και τι ακολουθεί; Ψυχή, ενορχηστρώσεις και μελωδίες που μπορούν να σε κάνουν να κλαις (The well and the lighthouse), ηχητικά έπη (Intervention), καταθλιπτικά ζαχαρο-ποπ φωνητικά (Black wave/Bad vibrations), καλοδουλεμένοι στίχοι, άλλες φορές πιο λογοτεχνικοί και άλλες φορές πιο άμεσοι. Μα πάνω απ’ όλα υπάρχει μια ιδέα. Υπάρχουν φαντάσματα εδώ από άλλες εποχές που σου μιλάνε συνεχώς. Παρόλο που τα progressive στοιχεία είναι περισσότερα ο δίσκος δεν είναι progressive με την δύστροπη έννοια του όρου. Κυλάει χωρίς να πλατειάζει, και αποτείνει φόρους τιμής. Ακούστε το boogie του Antichrist television blues και θα θυμηθείτε απ’ ευθείας τον κύριο Bowie.
Είναι ένας στοιχειωμένος δίσκος μα την αλήθεια! Με ήχο πλούσιο, με ορχήστρα, άρπα, μαέστρο και gospel φωνητικά που εξυπηρετούν την κάπως θεατρική μονομανία του συγκροτήματος την οποία προσωπικά και επικροτώ.

 

Ακούστε το τελευταίο κομμάτι του δίσκου My body is a cage. Το cd player θα σταματήσει.
Τι θα κάνετε μετά;
Έτσι θυμήθηκα το Ladies and Gentlemen we’re floating in space των Spiritualized

😉

Advertisements

12 Responses to “Arcade Fire – Neon Bible (2007)”


  1. 1 xnoudi
    Μαρτίου 25, 2007 στο 7:33 μμ

    Με το Ocean of noise στα αυτιά και ονειρευόμενη τον πιο ήσυχο κρυμμένο παράδεισο που υπάρχει στην γη (βρίσκω τρομερά έξυπνη την αντίθεση του συγκεκριμένου τίτλου με τα συναισθήματα που δημιουργεί το τραγούδι) σκέφτηκα πόσο σε ζηλεύω γιατρέ που έγραψες για το συγκεκριμένο άλμπουμ 🙂
    Τους περίμενα στην γωνία τους Arcade fire, πιστεύοντας κάπως απαισιόδοξα αλήθεια- ότι θα ήταν από τους πολλούς διάττοντες αστέρες που βλέπουμε τόσα χρόνια. Χαίρομαι ιδιαίτερα που με διαψεύσανε, που καθημερινά αποτελούν αφορμή γα υπέροχες στιγμές ακρόασης και που βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να μην ξεχωρίζω ως καλύτερο, κανένα κομμάτι.
    Ακούγοντας την έναρξη με την κλασσική κυθάρα και το synth να μοιάζουν σαν κύματα που χτυπούν πάνω στους βράχους, κατάλαβα ότι θα ακολουθήσει όντως ένα track list που θα ξανασυζητήσουμε όταν θα πρέπει να αποφασίσουμε για τα καλύτερα του 2007 και χωρίς δεύτερη σκέψη θα το συμπεριλάβουμε σε αυτά.
    Φτάνοντας στο τέλος και αφού το my body is a cage έχει μόλις τελειώσει, σκέφτομαι να ανοίξω μια μπύρα και να την αράξω στο μπαλκόνι να τους ξανακούσω εκεί αγναντεύοντας…
    «I will walk down to the ocean/After waking from the nightmare/No moon, no pale reflection/Black mirror, black mirror»

  2. Μαρτίου 26, 2007 στο 2:37 μμ

    Καλέ γιατρέ, το προσπάθησα, αλήθεια σου λέω.
    Το άκουσα σαν αντιβίωση μία φορά ολόκληρο.
    Μοναχά ένα βρήκα, το «my body is a cage», με πολύ καλό στίχο, κάπως αισθησιακή ατμόσφαιρα, αλλά με μέτρια ερμηνεία.
    Κι εκεί που λέει set my spirit free πήγε το μυαλό μου στον Antony (& the Johnsons) και σκέφτηκα τι όμορφο που θα ήτανε αν το έλεγε άλλος!
    Χλιαρά ένιωσα αυτόν τον δίσκο, ε ας είμαι χλιαρή ρε παιδι(α) μου.

  3. 3 horexakias
    Μαρτίου 26, 2007 στο 2:49 μμ

    Γιατρε!Ραντεβου σε ενα χρονο,να τα ξαναπουμε.Ακου archive & radiohead!

  4. Μαρτίου 26, 2007 στο 3:18 μμ

    @Χνούδι
    Ναι…τι κομμάτι το Ocean of noise… Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ στην αρχή πίστευα ότι θα ακούσω κάτι πολύ υπερεκτιμημένο μα τελικά αυτή τη φορά ο θόρυβος που δημιουργήθηκε γύρω από αυτόν τον φιλόδοξο δίσκο ήταν πραγματικά δικαιολογημένος.
    Εγώ πάντως ένα ουισκάκι θα το άνοιγα 😉

    @global Ε, εντάξει… δεν είναι απαραίτητο να σε ξετρελλάνει. Αρκεί που το άκουσες ολόκληρο και διαμόρφωσες άποψη. Μα τον παραλληλισμό με τον Antony & the Johnsons τον βρίσκω πολύ προχωρημένο για να τον κατανοήσω 😉
    Μου κάνει εντύπωση βέβαια που σου άρεσε μόνο ένα κομμάτι, αλλά πάλι καλά να λέμε!

    @horexakias (ο εγκάθετος)
    Παραξενεύτηκες ε; Αυτά τα δύο συγκροτήματα έχουν πολύ περισσότερα χρόνια στο κουρμπέτι και στις συνειδήσεις μας, οπότε δικαιολογώ το ξύνισμα!
    Ελπίζω να το ακούσεις τουλάχιστον το albumάκι…

  5. Μαρτίου 26, 2007 στο 3:39 μμ

    Nτοκτόρε, ο παραλληλισμός καμία σχέση με προχωρημένο.
    Κοίτα στο τραγούδι «my body in a cage» αυτονών των κυρίων εδώ λέει:

    «You’re still next to me,
    My mind holds the key.
    Set my spirit free.
    Set my spirit free.» (κτλ)

    Ε και στο τραγούδι «man is the baby» λαλάει ο Antony:

    «Forgive me, Let live me
    Bless my destiny
    Forgive me, Let live me
    Set my spirit free». (κτλ)

    Τώρα κατάλαβες;
    Εμένα μου κάνω εντύπωση που (κάπως, ελαφρώς, ίσα στην ακρούλα του ε) μου άρεσε ένα κομμάτι από αυτά που σου άρεσουνε εσένα! Χα χα χα.

  6. Μαρτίου 26, 2007 στο 4:13 μμ

    Οι γνωστοί ξυνίλες (ονόματα δε λέμε υπολήψεις δεν θίγουμε) ε, δεν είμαστε και πολλοί!!!!! ΄
    Σας βγάζω γλώσσα (στους ξυνίλες μιλάω) και δυναμώνω την ένταση
    : ΡΡΡΡ

  7. 7 horexakias
    Μαρτίου 27, 2007 στο 3:20 μμ

    Ναι βρε παιδι μου.Δικιο εχετε.Κκακως ξυνιζω.Νeon bible-ok computer,το ιδιο πραγμα ακριβως?Μα το ιδιο ομως!

  8. Μαρτίου 27, 2007 στο 5:29 μμ

    @global Τώρα το κατάλαβα… Συσχετισμός με αυτούς τους στίχους βέβαια θα μπορούσε να γίνει με πολλά πολλά τραγούδια διότι πραγματικά αποτελεί μεγάλη κοινοτοπία το Set my spirit free.

    @horexakias
    Με τη φράση «θα ζήλευαν ακόμα» ούτε θέλω να συγκρίνω τους Arcade fire με τους Radiohead ούτε βέβαια και να τους υποβιβάσω. Η αναφορά μου είναι συγκεκριμένα στην ατμόσφαιρα και την κλειστοφοβία των κομματιών. Αντε να πω οτι ήταν ατυχές το παράδειγμα. Ίσως ζήλεψαν λίγη από την κλειστοφοβία των Radiohead; 😉

  9. 9 DCD
    Απρίλιος 2, 2007 στο 9:53 πμ

    Το κατέβασα και τ’ακούω αυτές τις μέρες 🙂

  10. Απρίλιος 12, 2007 στο 11:42 πμ

    Πραγματικά εξαιρετικός ο δίσκος. Κι εγώ έφαγα το γνωστό κόλλημα και τον άκουγα για μέρες. Αγαπημένο μου το No Cars Go και το The Well and the lighthouse.
    Παρόλα αυτά, οφείλω να πω ότι ο πρώτος τους έχει κάτι το πρωτόγονο, το πρωτόλειο, το ορμητικό, που αυτός δεν έχει. Είναι λογικό, βέβαια, γιατί στους δεύτερους δίσκους η παραγωγή είναι πάντα πιο προσεγμένη, ενώ οι πρώτοι έχουν πάντα κάτι το ακατέργαστο.
    Το σημαντικό είναι ότι δεν απογοήτευσαν αλλά αντίθετα, έδειξαν ότι αξίζουν πολλά και δεν είναι η μπάντα της μιας φοράς.

    [έστω και καθυστερημένα, καλορίζικο το νέο σας σπίτι ! και χρόνια πολλά 🙂 ]

  11. Απρίλιος 12, 2007 στο 4:59 μμ

    @DCD
    Μη γίνουν μήνες αυτές οι μέρες όμως…

    @Μαρκησία
    Ευχαριστούμε πολύ για το καλορίζικο και δεν είναι ποτέ αργά γιαυτό.
    Για τον πρώτο δίσκο έχεις απόλυτο δίκιο. Η τραχύτητα του τον έκανε πολύ διαφορετικό. Το στοίχημα όμως οι μπάντες το κερδίζουν συνήθως με τον δεύτερο τους.
    Και νομίζω ότι ετούτοι εδώ…το κέρδισαν!


Comments are currently closed.

Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,632 hits

Αρέσει σε %d bloggers: