11
Μαρ.
07

The black parade – My chemical romance (2006)

by drUqbar

Ακούω το τρίτο album των My chemical romance κάπου ένα μήνα. Και όσο το ακούω τόσο περισσότερο μ’ αρέσει. Το προηγούμενο single που θυμάμαι από αυτά τα τυπάκια απ’ το New Jersey είναι το Im not OK (I promise) το οποίο δεν ήταν και αριστούργημα, αλλά έκανε μια χαρά τη βόλτα του στα airplay των rock ραδιόφωνων ενδεχομένως λόγω του πιασάρικου refrain.

Η καρδιά του συγκροτήματος είναι ο τραγουδιστής τους Gerard Way ο οποίος αποφάσισε να παρατήσει τη δουλειά του ως animator και να ασχοληθεί με τη μουσική. Το συγκρότημα ονομάστηκε από ένα βιβλίο του Irvine Welsh (συγγραφέα του Trainspotting) και ξεκίνησε στις αρχές των 00s με τον πρώτο τους δίσκο (I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love) να ηχογραφείται το 2002 από την indie εταιρία Eyeball records της Νέας Υόρκης. Μα το αντικείμενο μας δεν είναι η ιστορία των My chemical romance, αλλά το album τους.

Υπάρχει ένα concept στο εν λόγω album όπως (λένε) και στα προηγούμενα τους και το κεντρικό του θέμα είναι πάντα ο θάνατος (όπως και στα προηγούμενα). Πρόκειται για έναν νεαρό (τον Patient) ο οποίος πεθαίνει από καρκίνο και τριγυρνάει στις αναμνήσεις και τα τραύματα της παιδικής του ηλικίας. Υπάρχουν άπειρες επιρροές και συσχετισμοί σ’ αυτό το album. Queen, Smashing pumpkins, Green day, Pink Floyd (the Wall) ακόμα και Beatles, μα δεν ξεπατικώνονται σαν σιδερότυπο. Τα πάντα φιλτράρονται μέσα από το πρίσμα του μελωδικού emoneo punk (πάλι έγραψαν οι μουσικοκριτικοί) και μέσα από καταιγιστικούς, τις περισσότερες φορές, ρυθμούς που χτυπάνε σαν καλοκουρδισμένο ρολόι και την απολύτως ταιριαστή φωνή του Gerard, αρκετά εκφραστική στις δυνατές στιγμές του album, με έξυπνα ευρήματα στην εκφορά των φθόγγων.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιες αδύνατες στιγμές (όχι πολλές όμως) και αυτές επικεντρώνονται σε κάποιες μπαλάντες-γιαουρτάκια, με πολυφορεμένες μελωδίες, που οπωσδήποτε πρέπει να έχει κάθε δίσκος που σέβεται τον εαυτό του.
Εκτός αυτού όμως το δισκάκι αυτό πετάει. Είναι το rhythm section (το οποίο κατά την ταπεινή μου γνώμη θα μπορούσε να βοηθηθεί περισσότερο από τον παραγωγό Rob Cavallo), είναι κάποιοι πολύ δυνατοί στίχοι στα έπη-διαμάντια του, Mama και Welcome to the Black Parade, οι poppy μελωδίες, όπως και η ένταση και η ενέργεια που γεμίζεις ακούγοντας το.

Καταλήγοντας το μόνο που έχω να πω είναι ότι –δεν ξέρω ως πότε- θα συνεχίσω να το ακούω ακατάπαυστα και να χτυπιέμαι προσθέτοντας ότι είναι ο καλύτερος τρόπος ξυπνήματος για ένα δύσκολο πρωινό!

Δείτε και το βιντεάκι με τους Sgt Peppers lonely hearts club band με lead τον Freddie Mercury. (Welcome to the Black Parade)

Advertisements


Rock αναγνώσεις

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

ROCK ΣΤΑΣΕΙς

Rock Stats

  • 44,632 hits

Αρέσει σε %d bloggers: