ΜΑΝΟς ΧΑΤΖΙΔΑΚΙς NEW YORK ROCK ROLL ENSEMBLE “REFLECTIONS”

Πρόσφατα αποφάσισα να βγω από την τεμπελιά μου και να τακτοποιήσω βιβλία, δίσκους και cd. Το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα καταπληκτικό δίσκο (ιεροσυλία, έχω να τον ακούσω καιρό). Tον New York Rock And Roll Ensemble Reflections και Μάνος Χατζιδάκις. Για να καταλάβετε πέρι τίνος πρόκειται θα σας πω, πως το 2005 κυκλοφόρησε καταπληκτικά διασκευασμένο και με σεβασμό απέναντι στο Χατζιδάκι, από τους Raining Pleasure

Δεν είναι πολλοί οι Έλληνες συνθέτες που έχουν καταφέρει να γνωρίσουν επιτυχία στο εξωτερικό, ακόμα λιγότεροι είναι εκείνοι που τα κατάφεραν να ηχογραφήσουν δίσκους παράλληλα με το κύμα της εποχής. Ο Χατζιδάκις είναι ένας άνθρωπος που είναι ευφυής στο χώρο της μουσικής. Μουσική για κινηματογράφο, κλασική μουσική, λαϊκά τραγούδια και τώρα έρχεται να προσθέσει στο ενεργητικό του και ένα Rock δίσκο.

Η ιστορία ξεκινάει στη Νέα Υόρκη των τελών του ‘60, το κέντρο των απανταχού καλλιτεχνών, νομίζω μέχρι και σήμερα. Όταν οι περισσότεροι ασχολούνται με την ψυχεδέλεια, κάντε έρωτα όχι πόλεμο και το LSD, ο Χατζιδάκις αποφασίζει να ασχοληθεί με το rock, που είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο σε άνθιση εκείνη την εποχή. Συνάντα τους New York Rock And Roll Ensemble στο στούντιο όπου ηχογραφούν . Είναι φοιτητές κλασικής μουσικής με ροκ ανησυχίες. Τους ακούει, εντυπωσιάζεται, ενθουσιάζεται, η ιδέα έρχεται και η πρόταση πέφτει. Σαφώς και γίνετε δεκτή. Ο Χατζιδάκις υπογράφει τη μουσική και οι New York Rock And Roll Ensemble τους στίχους. Το 1969 έρχεται στο φως το άλμπουμ Reflections.

Σε μια δουλειά σαν και αυτή, πολλές φορές τα λόγια αν και αναγκαία φαντάζουν περιττά. Στα κομμάτια επικρατεί μια αραχνοΰφαντη ζεστή ατμόσφαιρα, με έντονο το ελληνικό στοιχείο. Νομίζω ο Σιδηρόπουλος έκλεψε λίγο όταν έγραψε το Day After Day στη Νέα Υόρκη επίσης. Είναι τραγικά δύσκολο να επιλέξεις κάποιο κομμάτι ξεχωριστά, είτε πρόκειται για να το ακούσεις, είτε για να το αναλύσεις. Κομμάτια διαχρονικά. Τρομερές ενορχηστρώσεις, υπέροχοι στίχοι και ερμηνεία. Μια μουσική ειλικρινής, αισθαντική, χωρίς φλυαρία και ανούσια πράγματα. Ο Χατζιδάκις μέσα από τη λιτότητα του είναι πολύ μεγάλος για άλλη μια φορά. Δίσκος που τον ακούς ολόκληρο και μονορούφι. Δίσκος που θες να μεταφέρεις στους άλλους τον ενθουσιασμό σου γι’αυτό που άκουσες, άλλα μόνο δίνοντας τον, να τον ακούσουν.Το 1993 το “Reflections” επανεκδόθηκε με ελληνικούς στίχους του Νίκου Γκάτσου και ερμηνεύτρια την Αλίκη Καγιαλόγλου.

Είναι από εκείνες τις φορές που λέμε πως για ένα θέμα το σύμπαν συνωμοτεί. Οι New York Rock And Roll Ensemble ηχογραφούν άλλους τέσσερις δίσκους μέχρι το 1972. Η μορφή του συγκροτήματος ,ο αξέχαστος Michael Camen, αργότερα έκανε πολλές και διάφορες συνεργασίες, Pink Floyd για παράδειγμα, μέχρι να γίνει μέγας κινηματογραφικός συνθέτης. Το Reflections κερδίζει κατά κράτος το χρόνο και παραμένει μεγάλο έργο όπως και επίκαιρο. Διαλέξτε. Ή Νew York Ρock Αnd Ρoll Εnsemble1969, ή Raining Pleasure 2005. Ο Μάνος Χατζιδάκις ένας. Πάντως ότι και να επιλέξετε χαμένοι δεν θα βγείτε. Δυο δίσκοι σε ένα που σκάει σαν βόμβα….

Track List:

1. Orpheus

2. The day

3. Love her

4. Dance of the dogs

5. Kemal

6. Dedication

7. The three answers

8. Street song

9. Bitter way

10. Noble dame

“Στυγνοί Δολοφόνοι….”

...Δεν είναι άλλοι από τις κιθάρες που συνοδεύουν τον εκάστοτε κιθαρίστα. Αυτόν που αφήνει τη σφραγίδα του είτε σε σόλο καριέρα, είτε σε κάποιο γκρουπ. Τί θα ήταν άλλωστε το ροκ και τα υποσύνολα του, χωρίς το διαφοροποιημένο ήχο και τα σόλα μιας κιθάρας ..?

Η λίστα με τις κιθάρες ατελείωτη, όπως και η λίστα αυτών που τις κατέστρεψαν στα χέρια τους. Αρχικά η Gibson GS175, ήταν το ατού που υπηρέτησε τη jazz, ως μια από της πρώτες ηλεκτρικές. Πραγματικό ρόλο στα 50’s, τα 60’s αλλά και τα blues, έπαιξε η επίσης Gibson ES335. Στην αντίπερα όχθη η Fender με τα δικά της όπλα Telecaster και Stratocaster. Η Telecaster πασίγνωστη στην αγκαλιά του Bruce Springsteen. H Stratocaster στα χέρια του Jimi Hendrix να φλέγεται στην κυριολεξία! Από αυτή την πολύ μικρή αναφορά δεν θα μπορούσε να λείψει η κιθάρα που μεγαλούργησε ο Jimmy Page, ο Keith Richards, και ο Eric Clapton και είναι η απάντηση της Gibson στη Fender Stratocaster, η Les Paul.

Στα 50’s ο Scotty Moore και ο Cliff Gallup, κιθαρίστες του Elvis και του Gene Vincent αντίστοιχα, χτίζουν το Rock “n” roll. Από τα 60’s και μετά τα πράγματα άρχισαν να εκτροχιάζονται και να διαφοροποιούνται σε στιλ και είδος. Αρχής γενομένης από την κιθάρα του Dick Dale και το σερφάρισμα του στο πεντάγραμμο. Ποιος δεν έχει ακούσει το Mr. Tambourine Man και τους Byrds και ποιος θα ξεχάσει την εναρκτήρια έκρηξη του Punk από την κιθάρα του Ron Ashton και των Stooges. Μπορεί κάποιος να παραβλέψει τον John Cipollina και τους Quicksilver Messenger Service, αν και λανθασμένα δεν θεωρήθηκαν πολύ ψυχεδελικοί !!? Γίνετε να μην παραδεχθείς τον Iron man Toni Iommi και τους Black Sabbath προπομπούς του Heavy Metal ή ότι ο Ritchie Blackmore και οι Deep Purple δεν θεμελίωσαν το Hard Rock. Από τις μέρες του In Rock ούτε καν από το Machine Head. Ξανακούστε το Speed King. Ο Jimmy Page είναι ο θεμέλιος λίθος για τους Led Zeppelin, ο θεϊκός κιθαρίστας που τους άφησε στην ιστορία ως hard rock, blues, folk, ανατολίτες. Λίγο απ’όλα τελοσπάντων και βέβαια πάντα με τέλειες ενορχηστρώσεις.

Τη δεκαετία του ’80 τη διαφορά έκαναν οι Smiths, γιατί πίσω από τη γλυκιά απόγνωση του Morissey υπήρχε ο John Marr, που μαζί αναδιοργάνωσαν τα 80’s . Ωστόσο όσο δεξιοτέχνης ήταν ο Thurston Moore άλλο τόσο σκληροτράχηλος μπορούσε να γίνει μαζί με τους Sonic Youth. Οι JesusMary Chain με τους αδερφούς Reid μετέφεραν και ταξίδεψαν τα 60’s στον ήχο και τη δεκαετία του’80. Τέλος η βρετανική Indie Pop γεννήθηκε μαζί με τα εκπληκτικά εξώφυλλα των Stone Roses.

Και εκεί που πιστεύαμε στη δεκαετία του’90 πως το Rock αρχίζει να αργοπεθαίνει, ήρθε ένας τύπος με θράσος που κακοποιούσε τις κιθάρες του κατ’επανάληψη για να ανοίξει το δρόμο και να ρίξει φως στη νέα δεκαετία. Ποιος? Ο Curt Cobain φυσικά με τους Nirvana. Παράλειψη θα ήταν να μην αναφέρω τους Radiohead από το πρώτο τους single, το Creep. Και τέλος οι Rage Against the Machine με το χαοτικό, εκρηκτικό κιθαριστικό Hip Hop που ανατίναξαν κάποτε το Next club.

Στο πέρασμα των χρόνων υπήρξαν γνώστες και δεξιοτέχνες, που ήξεραν να δουλεύουν τη κιθάρα και άλλοι, πιο πρωτόγονοι, αυτοδίδακτοι και λιγότερο δεξιοτέχνες που επέδειξαν όμως τον ίδιο ζήλο και την ίδια αγάπη. Η λίστα με τους κιθαρίστες και τις κιθάρες μεγάλη. Η έλλειψη χώρου όμως για να χωρέσουν όλοι εξίσου μεγάλη. Η λίστα εδώ μικρή και υποκειμενική. Οποίος θέλει μπορεί να συμπληρώσει την προτιμηση του.

The Gutter Twins: Saturnalia (2008)

Το πολυαναμενόμενο πρώτο album των Gutter Twins, δηλαδή των Mark Lanegan (Screaming Trees, Queens of the stone age) και  Greg Dulli (The Afghan Wings, The Twilight Singers) είναι εδώ και λίγο καιρό γεγονός.

Το σχεδόν μυθικό δίδυμο έρχεται μέσα στην καρδιά της άνοιξης να ταράξει την μουσική μας νηφαλιότητα και να προσθέσει στην λίστα με τα favorites του 2008 ακόμα μία εξαιρετική δουλειά.

Το Saturnalia είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας δύο μουσικών που συγχώνευσαν τις διαφορετικές προσωπικότητές τους σε μία και το εκρηκτικό κοκτέιλ που δημιουργήθηκε είναι με λίγες λέξεις ένας μυστικιστικός, απρόβλεπτος, αριστουργηματικός δίσκος.

Μέσα στα 12  tracks μπορείς να ανακαλύψεις εκτός από την σφύζουσα ψυχεδέλεια, folk ρυθμούς, μεταλλικές γεμάτες συναίσθημα κιθάρες, φωνητικές αρμονίες, βιολιά, μαντολίνα και βιολεντσέλα, ότι πρέπει δηλαδή για να μπει ο εγκέφαλός σου στην διαδικασία της αργής καύσης και να εξαυλωθεί.

Μουσική γεμάτη καινοτομική και ακατέργαστη (φαινομενικά) ομορφιά, σαρκαστικά ύπουλη, αργόσυρτη, με λυτρωτικά ξεσπάσματα, ερωτική,  αισθησιακή, θυμωμένη πολλές φορές, διαβολικά έξυπνη σε βαθμό να θέλεις να γελάσεις δυνατά όταν και αν καταλάβεις το όργιο που εκτυλίσεται μπροστά στα αυτιά σου χωρίς ίχνος σεμνοτυφίας ή σοβαροφάνειας.

Δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο, πήρα ακριβώς ότι ήθελα από τους δύο γοητευτικότατους κυρίους και το μόνο που μπορώ να πω κλείνοντας είναι πως πρόκειται για μεγάλο δίσκο χωρίς καμία διάθεση υπερβολής από μέρους μου.  

Συστήνεται ανεπιφύλαχτα για νυχτερινές ακροάσεις στο ημίφως, με το ποτήρι (ή την φιάλη) του ουίσκυ ανά χείρας και διάθεση οργιαστική, ακριβώς σαν αυτή  των δημιουργών του.

(Εξ) αιρετικός…

 

Tracklist

1. The stations

2. God’s Children

3. All Misery/Flowers

4.The Body

5. Idle Hands

6. Circle the fingers

7. Whi will lead us

8.Seven stories underground

9. I was in love with you

10. Bete Noir

11. Front street

 

 

  

Vampire Weekend (2008)

Είναι χρόνια τώρα που η pop έχει αρχίσει να ξεφεύγει κανονικά, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη οποιαδήποτε προσπάθεια για κατηγοριοποίηση στα στενά standards του μουσικού τύπου. Ίσως και να καθοριστεί κάποτε ένα σύστημα ISO για ακριβές labeling των ήχων με απώτερο σκοπό το ακριβές tagging στις ηλεκτρονικές μουσικές βιβλιοθήκες. Αυτό όμως ελάχιστα μας αφορά όταν έχουμε να κάνουμε με φρέσκους ευρηματικούς ήχους και φοβερά δισκάκια όπως αυτό που διάλεξα για σήμερα.

Το ντεμπούτο των Νεοϋορκέζων Vampire Weekend έχει παρκάρει στο MP3 player μου για περίπου τρεις εβδομάδες και θα μείνει εκεί για πολύ ακόμα. Πρόκειται για ένα αμάλγαμα ευφυούς indie-pop και κλασσικής μουσικής με αφρο-κουβανέζικες πινελιές και όσο δύσκολο είναι να το κατατάξεις άλλο τόσο δύσκολο είναι να αναγνωρίσεις τις επιρροές που ίπτανται εδώ κι εκεί σε όλη τη διάρκεια του album.

Οι Vampire Weekend από το 2006 που σχηματίστηκαν (όταν τα μέλη τους ήταν φοιτητές όπως συνηθίζεται) και σάρωσαν τα πάρτυ και τα μπαράκια της περιοχής, γνώρισαν την επιτυχία καθώς ο μοναδικός τους ήχος, τους οδήγησε στην XL records και στο πρώτο τους επίσημο EP (Mansard Roof). Καθόλου περίεργο αν ακούσεις για πρώτη φορά το Oxford Comma. Μια πραγματικά γοητευτική σύνθεση, με ευρηματικούς στίχους και απίθανα φωνητικά που σε κερδίζει άμεσα.

Στη συνέχεια έχεις ακούσει όλο το album και χαμογελάς περιμένοντας το καλοκαίρι. Υπάρχει μια θετική αύρα σε όλα τα κομμάτια (χωρίς να είναι ξεδιάντροπα ή αποκλειστικά χορευτικά) η οποία υπερτονίζεται από την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ερμηνεία του τραγουδιστή Ezra Koenig, τις προσεκτικά δομημένες σονατινίστικες (sic) μελωδίες που διαχωρίζουν τα κουπλέ μεταξύ τους ή αντικαθιστούν τα ρεφραίν πολλές φορές, και την προσεκτική ενορχήστρωση. Εξαιρετικές οι γραμμές του μπάσου όπως και οι έθνικ πινελιές στα κρουστά και στους κιθαριστικούς ρυθμούς θυμίζουν πότε τις καλές εποχές του Paul Simon και πότε τα new Wave χοροπηδηχτά των 80s.

Λίγα indie ντεμπούτα πλέον είναι τόσο όμορφα και ολοκληρωμένα όσο το Vampire Weekend των Vampire Weekend. Και να μην το ψάξετε, είμαι σίγουρος ότι θα σας βρει εκείνο.

http://www.vampireweekend.com

Read also:

• http://chemicalgoo.blogspot.com
• http://apotis4stis5.blogspot.com
• http://manolisvardis.wordpress.com
• http://the-mezzanine.blogspot.com

Noir Desir – Des visages des figures

Θυμάμαι πάρα πολύ καλά, πως γνώρισα τους Noir Desir. Συνήθως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να θυμάμαι δηλαδή, αλλά μου είχαν κάνει τρομερή εντύπωση. Συγκεκριμένα, δεν ξέρω αν θυμάστε το galatsi TV!! Πάθαινε κάτι κρίσεις 4 με 5 το μεσημέρι και έπαιζε διάφορα. Κάπου λοιπόν στο 1996, γυρνώντας από την τότε δουλειά μου έτρωγα υπό την εικόνα των Smashing Pumpkins και των Noir Desir.

Βέβαια μέχρι το 1996 που τους γνώρισα εγώ, είχαν ήδη σχεδόν μια δεκαετία ζωής και 6 δίσκους μέχρι εκείνη τη στιγμή. Συνολικά η δισκογραφία τους περιλαμβάνει δέκα. Δέκα δίσκοι που έπρεπε να περάσουν άλλα πέντε χρόνια μέχρι να πέσουν στα χέρια μου και έπρεπε να βρεθώ αυτοπροσώπως στο Παρίσι για να τους αγοράσω. Στην Ελλάδα τους γνωρίσαμε το 2003 περίπου. Στους στίχους και το τραγούδι είναι ο Bernard Cantat, στις κιθάρες ο Serge Teyssot, στα τύμπανα ο Dennis Barthe, και στην αρχή μπάσο παίζει ο Vincent Leriche, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Frederic Vidalenc για να καταλήξουν στην τελική τους σύνθεση. Ο ήχος τους κάτι μεταξύ punk και rock με αρκετά ψυχεδελικά σημεία. Η αλήθεια είναι πως δύσκολα καθορίζεις τι ακριβώς παίζουν. Λίγο απ’όλα. Να πω δε, ότι οι στίχοι του Cantat ποιητικοί και πολιτικοποιημένοι, έχουν ένα μελόδραμα και ένα πεσιμισμό (ζορίστηκα πολύ με τα Γαλλικά είναι η αλήθεια) υποβασταζόμενοι από τη μουσική των υπολοίπων.

Το Des visages des figures είναι ο προτελευταίος τους δίσκος και κυκλοφόρησε το 2001. Ο τελευταίος βγήκε το 2005 μετά τη διάλυση τους, από τα εναπομείναντα μέλη και είναι συλλογή. Το Des visages des figures είναι ο δίσκος που τους ώθησε να βγουν πέρα από την Γαλλία και να τους γνωρίσει και η υπόλοιπη Ευρώπη.

Νομίζω ο πιο ολοκληρωμένη δουλειά τους που δίκαια, (έστω και καθυστερημένα) τράβηξαν την προσοχή μας. Κιθάρες που σφυρηλατούν, μελαγχολικά σαξόφωνα και κλαρινέτα, σε μελωδίες και ήχους με αισθητική. Σαν ένα λουλούδι που ανθίζει και ευωδιάζει. Στίχοι που στάζουν θλίψη, ή που μπορεί και να εκφράσουν την ψεύτικη πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά. Φλογισμένα λόγια με εκρήξεις ήχων, μαύρα μονοπάτια εμπλουτισμένα με πλήκτρα και samples.

Το 2003 έμελλε να γραφτεί το τέλος των Noir Desir. Στη Λιθουανία ο Cantat δολοφονεί μεθυσμένος και μετά από ένα καυγά τη φίλη του Marie Trintignant. Αυτή τη στιγμή εκτίει την 8ετη ποινή του, κάπου στη Γαλλία. Καθίστε αναπαυτικά το ταξίδι ξεκινά από το πρώτο κιόλας κομμάτι……

Noir Desir – Des Armes

Noir Desir – L’Appartement