Καμία.

Ίσως το ότι μοιράζονταν την αγάπη τους για την μουσική, ο ένας σαν συνθέτης μπαρόκ μουσικής και ο δεύτερος σαν ένας απο τους πιο δεξιοτέχνες αυτοδίδακτους κιθαρίστες. Στην πορεία αποδεικνύεται ότι έχουν ακόμα κάτι κοινό………’Ενα σπίτι.

Για τον Jimi Hendrix δεν νομίζω ότι χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Θα αρκεστώ στα κλασσικά κοινότυπα όπως σε κάθε review για τον Hendrix. Πέθανε νεότατος, σε ηλικία μόλις 27 ετών, στις 18 Σεπτεμβρίου του 1970 , υιοθετώντας και αυτός, ηθελημένα ή όχι, όπως άλλωστε και ο Morrison και η Joplin το προσωνύμιο του καταραμένου Rock Star.

Κάποτε, λίγο πρίν τον ανακαλύψει ο Chas Chandler το ‘66 μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου και δημιούργησε τους Experience. Τώρα θα μου πείτε καλά ώς εδώ, με τον Handel τί σχέση έχει ? Στο Λονδίνο έζησε για 2 χρόνια και προσωπικά του αντικείμενα εκτίθενται στο Handel Museum Ηοuse, μέχρι και τα τέλη Νοεμβρίου, αφού μοιράστηκε το ίδιο διαμέρισμα με τον μεγάλο συνθέτη George Friedrich Handel, που έζησε εκεί, για 30 χρόνια. Το σπίτι πλέον λειτουργεί ως μουσείο, αφιερωμένο στιον ΓερμανοΒρεταννο Handel. O George Friedrich Handel γεννηθηκε το 1685 και ήταν Γερμανός συνθέτης της ύστερης περιόδου της μπαρόκ μουσικής, που διακρίθηκε κυρίως για τα ορατόρια του. Έζησε, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, στην Αγγλία και απέκτησε την αγγλική ιθαγένεια, το 1726. Επηρέασε βαθιά πολλούς από τους μεταγενέστερους συνθέτες, μεταξύ των οποίων ήταν ο Μότσαρτ και τον Μπετόβεν, ενώ το έργο του συνέβαλε στη μετάβαση από την εποχή της μουσικής μπαρόκ στην κλασσικήμουσική.

Είναι καταπληκτικό πάντως, το πώς συνυπάρχουν 2 διαφορετικές εποχές, κουλτούρες και μουσικές , μέσα σ ‘ένα χώρο και ακόμα περισσότερο σ’ έναν εκθεσιακό. Είναι επίσης εκπληκτικό να ξέρεις ότι μέσα στον ίδιο χώρο, μεγαλούργησαν μουσικά, δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι και μουσικοι.

Η Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Pepper έχει ξεκινήσει τα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ για τη garage κοινότητα της ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής των τελευταίων εικοσιπέντε χρόνων (1985-2010). Για τις ανάγκες αυτού του ντοκιμαντέρ, διοργανώνει ένα διήμερο… κόλαση!!! Ένα 60s Garage Punk μουσικό φεστιβάλ με τίτλο “Greece Gone Garage”, την Παρασκευή 14 και το Σάββατο 15 Μαΐου στον Αν Club στα Εξάρχεια (Σολωμού 13-15). Το φεστιβάλ θα κινηματογραφηθεί και θα ηχογραφηθεί, καθώς θα αποτελέσει το σκελετό του ντοκυμαντέρ. Θα συμμετάσχουν κυρίως μπάντες που ξεκίνησαν μέσα στη δεκαετία του ’90 ( The Yesterday’s Thoughts, The Frantic V, The Meanie Geanies, The Teardrops, The Voyage Limpid Sound) και άντεξαν στο χρόνο αλλά και νεώτερες που κρατάν τη σκηνή ζωντανή.

Πληροφορίες
Τόπος
LIVE: Αν Club, Σολωμού 13 – 15, Εξάρχεια.
After Party (15 /05): Closer, Ιπποκράτους 150 κ’ Βατατζή
Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00 και θα τηρηθεί αυστηρά το χρονοδιάγραμμα (πρώτη εμφάνιση στις 9:30).
Είσοδος: 12 Ευρώ η ημέρα & 20 Ευρώ το Διήμερο.
Τα έσοδα από τα εισιτήρια θα διατεθούν ως οικονομική ενίσχυση για την ολοκλήρωση της παραγωγής του ντοκιμαντέρ.
Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 211 7050004
Email: garagedocumentary@gmail.com

Πού όμως γεννήθηκε η Μισιρλού? Ποιά είναι η ακριβής ιστορία της? Πρωτοακούστηκε κάπου το 1910 στη Σμύρνη, μάλλον από πλανόδιους και αυτοδίδακτους μουσικούς που έπαιζαν σε πανηγύρια. Μια εκδοχή υποστηρίζει ότι η Μισιρλού κατάγεται από τη Μ. Ασία και σημαίνει “κορίτσι από την Αίγυπτο”.  Ωστόσο κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει πώς ένα τραγούδι που αφορά μία γυναίκα σαγηνευτική, εξωτική, που σκορπάει το πόνο και το πάθος, επιλέγεται από εβραϊκή  κοινότητα για τραγούδι…γάμου!! To 1925 ηχογραφείται στην Αμερική απο τον Τίτο Δημητριάδη σε παραγωγή Columbia. Δύο χρόνια μετά , τη μουσική ντύνει με στίχο ο Μιχάλης Πατρινός και εμφανίζεται με τον τίτλο “ Μουσουρλού” και τελικά ηχογραφείται στο πρώτο ελληνικό στούντιο το 1930, χρονιά κατά την οποία το τραγουδά και η Δανάη Στρατηγοπούλου. Λανθασμένα παρουσιάζεται και θεωρείται, ο Νικόλαος Ρουμπάνης ως ο πατέρας της Μισιρλού. Ο Ρουμπάνης ήταν ελληνοαμερικάνος, που απλά το 1934 που διασκεύασε το κομμάτι, το κατοχύρωσε  και νομικά, κάτι το οποίο ήταν συχνό φαινόμενο στην Αμερική. Αυτό που κατάφερε ο Ρουμπάνης ήταν να απαλλάξει το τραγούδι από το βαρύ σμυρναίικο  ήχο, και να το κάνει οριεντάλ, προσθέτοντας στοιχεία τζαζ!

Από εκεί και πέρα  διασκευάζεται πολλάκις, αρχής γενομένης το 1947 απο τον Jan August μια καταπληκτική διασκευή με πιάνο. Το 1958 ο Arthur Lyman, το 1961 o Dick Dale το σερφαρε χαρη στη προτροπή κάποιου να παίξει ενα τραγούδι σε μια χορδή, το 1963 οι Beach Boys στο κλασσικό δίσκο surfin’ USA, καθώς επίσης επιλέχτηκε και ώς  το πιο δημοφιλές ελληνικό τραγούδι στους ολυμπιακούς αγώνες του 2004 κ .ο.κ

Τώρα λοιπόν ξέρετε την απάντηση στη δέκατη ερώτηση για τα 100.000 ευρώ στο τηλεπαιχνίδι ποιός θέλει να γίνει εκατομυριούχος!!

…Το 1966 ο Andy Warhol τα είχε όλα. Φήμη, δόξα, χρήματα και τα δικά του μαλλιά. Δημιουργεί τα έργα του, δεν έχει όμως συγκρότημα. Αποφασίζει λοιπόν να ψάξει να βρει ένα… λες και βγήκε να ψωνίσει cornflakes….

….το 1964 ο 19χρονος Louis Firbank(γνωστός και ως Lou Reed)έπεσε πάνω στον John Cale σε ένα πάρτι στη Ν.Υορκη. Ο Lou Reed, ήταν εμφανίσιμος και φιλόδοξος. Ο Cale ήταν περίεργος, ταλαντούχος και Ουαλός. Μίλησαν για rock & roll και με την προσθήκη των Sterling Morrison, Maureen Tucker φτιάχνουν τους Primitives δηλαδή τους πρώιμους Velvet Underground. To όνομα τους το πήραν από

το club Velvet Underground, όπου τους είδε ο κύριος Warhol, και ήταν αυτό που ακριβώς έψαχνε. Είχαν περίεργο ήχο και ήταν τρομακτικοί. Προσφέρθηκε να μανατζάρει το συγκρότημα, ένιωθε όμως πως χρειαζόντουσαν μια αλλαγή στη σύνθεση τους. Γι’αυτό και τους φόρτωσε τη Nico. Η Nico ήταν εξωτική και κολασμένα όμορφη. Ποτέ δεν μπόρεσε να τραγουδήσει, αν και αυτό δεν είχε πολύ σημασία τελικά. Το πραγματικό της όνομα ήταν Christa Pafgen και ήταν μοντέλο από την Κολωνία. Στην πραγματικότητα όμως οι γονείς ήταν Γιουγκοσλαβοισπανοί και εκείνη γεννημένη στη Βουδαπέστη το 1938. Μιλούσε ένα κάρο γλώσσες και έχει παίξει στο “La Dolce Vita” του Fellini. Ο Warhol ήθελε μια λάμψη στο συγκρότημα του και η Nico ήταν σίγουρα λαμπερή. Την είχε γνωρίσει σε ένα πάρτι των Rolling Stones, όταν τα είχε με τον Brian Jones. Μετά από την γνωριμία αυτή, τους ανακοίνωσε ότι το συγκρότημα έγινε πενταμελές. Τρομοκρατήθηκαν, όμως κανένας δεν είπε τίποτα… Ο πρώτος τους δίσκος, ο κλασικός με τη μπανάνα έχει την υπογραφή του Warhol. Παρουσιάστηκε το 1967. Ξεκινάει με το απαλό Sunday morning αποδεικνύοντας πόσο φρικτή ήταν η Nico. Με το I’m Waiting For The Man ανατινάζεσαι και τρομάζεις μέχρι ….. “θανάτου”. Ποτέ δεν υπήρξε ένα τραγούδι για τα ναρκωτικά. Η ιδέα ενός Rock Drug Song ακόμα και τότε ήταν κάτι πολύ καινούργιο. Η Billie Holiday το είχε κάνει. Ο Elvis όχι. Μιλάει με ακρίβεια, πως μπορεί κανείς να «χτυπήσει» ηρωίνη και είναι απίστευτο. Το Venus In Furs δεν δουλεύτηκε και πολύ. Ύμνος για τους απανταχού φετιχιστές. Προσθέτοντας τα Black Angel’s Death Song και Heroin δεν είναι ένας απλός δίσκος που φυλάσσεται στο σπίτι. Ο Lou Reed εγωιστής και σοφός τραγούδησε μόνος τα Venus In Furs, I’m Waiting For The Man. Η καλύτερη στιγμή της Nico είναι μόνο στο Αll Tomorrows Parties . Τραγουδά ντελικάτα όπως ένα panzer που ρολάρει στους αγρούς της Γαλλίας. Παρά ταύτα παραμένει και αυτό, ένα εκπληκτικό κομμάτι.

Λίγο αργότερα ο Warhol αφού το έκανε και αυτό βαρέθηκε. Η μαγεία χάθηκε. Η Nico αποχωρεί…? Ακολουθεί σόλο καριέρα. Ο Jackson Browne της γράφει δυο κομμάτια, ο Reed ένα, ο Dylan άλλο ένα και έτσι φτιάχτηκε το Chelsea girl. Έκανε περίπου άλλα πέντε αλμπούμ, τα οποία σε οδηγούν σε βέβαιο θάνατο. Αν ζούσε σήμερα θα ήταν κάτι σαν τη Marianne Faithfull !! Μπαα! Η Nico κάνει διακοπές στην Ibiza. Γυρνάει από ένα club και πέφτει από το ποδήλατο, χτυπάει στο κεφάλι και πεθαίνει.

Listen:

-The Primitives – Sneaky Pete

-The Velvet Underground – I’m waiting for the man

Μια άλλη καταπληκτική front woman είναι η Grace Slick (Barnett Wing). Γεννημένη στο Σικάγο το 1939 γίνετε μέλος των Great Society(μεταγενέστερα Jefferson Airplane) στη θέση της Signe Andersen η οποία ήταν έγκυος. Τη στιγμή που μπήκε η Grace Slick στο συγκρότημα, κάνουν ένα δίσκο και τρία singles. Το 1967 όμως έρχονται τα πάνω κάτω με το Surrealistic Pillow. Την ίδια χρονιά κάνουν και δυο singles που μπαίνουν κατευθείαν στο top 10. Το ένα είναι το Somebody to love. Το κομμάτι προϋπάρχει από την εποχή των Great Society μεγαλύτερο και με μια επιπλέον στροφή στους στίχους. Η φωνή της Janis είναι τραχιά και σκληρή. Της Grace είναι πιο ντελικάτη και πιο γλυκεία. Το δεύτερο κομμάτι είναι το White Rabbit. Το πιο όμορφο ψυχεδελικό κομμάτι που γράφτηκε ποτέ. Εμπνευσμένο από το βιβλίο του Lewis Carroll “Alice” και επηρεασμένο από τα παραισθησιογόνα. Μην ξεχνάμε ότι είμαστε τη δεκαετία του ’60.

H Grace είναι ψηλή και όμορφη και δεν έχει καμία σχέση με τη Janis. Δεν ήταν το θύμα κανενός. Προερχόμενη από μια εύπορη οικογένεια, έξυπνη και με καλή μόρφωση. Δούλευε ως μοντέλο όταν γνώρισε τους Jefferson Airplane και πολύ απλά ξεκίνησε να τραγουδάει μαζί τους. Όπως επίσης έκανε και πολλά λεφτά μαζί τους, μπαμπά τραπεζίτη είχε το κορίτσι. Αγοράζει μια Aston Martin και οπλοφορεί. Γνωρίζει πολύ καλά πως η Ειρήνη και η Αγάπη δεν θα θριαμβεύσουν ποτέ μπροστά στα λεφτά. Το 1998 μακριά από το προσκήνιο , εκδίδει την αυτοβιογραφία της. Την είδα πρόσφατα σε ένα ντοκιμαντέρ, και παρ’ ότι κοντεύει στα εβδομήντα τη διακρίνει μια αρχοντιά και μια γοητεία σε αντίθεση με τη Janis και τη Mama που δεν είναι στη ζωή και δεν θα μάθουμε ποτέ.

Συνεχίζεται…..

Listen:

• The Great Society – White Rabbit
• The Great Society – Somebody to love (live 1965)
  

……… Η Mama Cass δεν ξετρέλανε κόσμο. Η Janis Joplin όμως ήταν το όνειρο κάθε χίπη. Η Janis κολυμπούσε μέσα στο ποτό και τα ναρκωτικά και όσο για το σεξ …το αφήνω στη φαντασία σας… Ίσως η μυωπία της να  ήταν προσόν τελικά. Η ιστορία της κλασική. Ένα παιδί που από καλό έγινε κακό. Η απελευθέρωση του ατόμου και η δημιουργία ενός ινδάλματος; Από την άλλη, η ανώριμη συμπεριφορά της, η προσπάθεια της ενηλικίωσης; Η μετάλλαξη από κορίτσι σε γυναίκα; Η αυτοκαταστροφή. Διαλέξτε μόνοι σας.

Η Janis Joplin γεννήθηκε το 1943 στο Τέξας μεγαλωμένη σε ένα ιδανικό οικογενειακό περιβάλλον. Το 1960 ξεκίνα να τραγουδά, ώστε να μαζέψει λεφτά και να πάει στην California.Το κέντρο της κάθε επιθυμίας. Τραγουδάει ακατάπαυστα, στον αμερικάνικο αγροτικό νότο. Μαθαίνει τα blues των χωριατών, πηγή του πάθους και της ψυχής που βγάζει όταν τραγουδάει. Στην California καταλήγει το 1963. Μένει αρκετά ώστε να αποκτήσει εθισμό στις αμφεταμίνες. Το 1965 ενσωματώνεται στους Big Brother & The Holding Company που ήδη έχουν ένα δίσκο. Γράφει ακατάπαυστα, όμορφα και τρυφερά γράμματα στη μητέρα της για την καταπληκτική της ζωή, (ούσσα έκτος τόπου και χρόνου)μέχρι και το θάνατο της.

Η μουσική της διαφορετική. Δεν έχει τις γλυκιές αρμονίες των Mammas & the Pappas. Δεν είναι ψυχεδέλεια σαν τους Jefferson Airplane. Η Janis τραγουδούσε λευκό ροκ με blues επιρροές. Η αναγνώριση έρχεται το 1967 στο Monterey, όπου παίζει ζωντανά μαζί με τους Simon & Garfunkel, Ravi Shankar, Mammas & the Pappas, Otis Redding,και από την Αγγλία με Who και Animals. Αποπλανεί μουσικά τον manager του Dylan, Albert Crossman και το άλμπουμ Cheap Thrills ήρθε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή είναι προφανές σε όλους ότι η Janis Joplin έχει αρχίσει να ωριμάζει. Αυτό το βλέπουν όλοι, εκτός από το συγκρότημα, το οποίο και εγκαταλείπει το 1968. Ένας και μοναδικός δίσκος με εκπληκτικά κομμάτια. Την ίδια χρονιά φτιάχνει τους Kozmic Blues Band με μουσική πιο soul. Ηχογραφούν ένα δίσκο. Η διάρκεια τους; Λιγότερο από χρόνος. Επόμενο συγκρότημα; Full Tilt Boogie Band. Ένας δίσκος. Διάρκεια; Οχτώ μήνες. Δυο χρόνια, δυο πολύ καλοί δίσκοι με πολύ ωραία κομμάτια. Me & Bobby McGee, Down On me, Move Over, Mercedes Benz, διασκευή στο Summertime. Όλα αυτά μέχρι το Μάιο του 1970. Στις 4 Οκτωβρίου τη βρίσκουν νεκρή σε ένα ξενοδοχείο στο Hollywood από υπερβολική δόση. Η Janis έλεγε «Κάθε βράδυ κάνω έρωτα με 25.000 ανθρώπους στη σκηνή και μετά γυρίζω σπίτι μόνη….»

Συνεχίζεται…..

Listen:

• Down on me
• Mercedes Benz
  

… Κaι ενώ στην Αγγλία λίγα κορίτσια  ηγούνται συγκροτημάτων μέχρι την άφιξη του punk, στα τέλη των ‘70s, στην Αμερική ισχυρές ντίβες χαράζουν το δρόμο τους και τη δική τους μουσική. Υπάρχει η Grace Slick, η Janis Joplin, η Mama Cass και η Nico. Zουν σε έναν  ηλιόλουστο κόσμο, ελεύθερου έρωτα, άγριας μουσικής, δυνατών ποτών και περίεργων ναρκωτικών. Η Βρετανική σκηνή υπόσχεται…αλλά ποτέ δεν πραγματοποιεί!

Η Mama Cass γεννήθηκε το 1941 στη Βαλτιμόρη και το πραγματικό της όνομα, όπως τη γνώριζε και η μητέρα της, ήταν Ellen Naomi Cohen. Από μικρή ξεκινά να τραγουδά σε σχολικές χορωδίες. Απογοητεύει τους γονείς της και φεύγει για  Ν.Υορκη, με μια απεγνωσμένη επιθυμία να γίνει τραγουδίστρια  και γίνεται μέλος σε ένα folk συγκρότημα. Πάρα το μεγάλο της μέγεθος είναι ένα εξωστρεφές άτομο που αγαπήθηκε από πολλούς. Το 1964 γνωρίζει τον John Phillips και τραγουδάει στην California. Οι John Sebastian και Zal Yanovsky είναι φίλοι του Phillips τους οποίους γνωρίζει ένα βράδυ σπίτι της,  και ενώ είναι έτοιμοι να δουν την παρουσίαση των Beetles στο σόου του Ed Sallivan. Μερικούς μήνες αργότερα φτιάχνουν τους Mugwumps με την προσθήκη του Denny Doherty. H μουσική τους βέβαια δεν είναι και τόσο τρομακτική όσο το όνομα τους! Έτσι πέρασε ένας χρόνος. Οι Sebastian και Yanovsky αποχωρούν και φτιάχνουν τους Lovin’ Spoonful. To 1965 o Phillips έχει την ιδέα να φτιάξουν -όπερ και εγένετο- ένα συγκρότημα από δυο ζευγάρια.

Γι’ αυτό το λόγο στο συγκρότημα προστίθεται και η κυρία Michelle Phillips πρώην μοντέλο. Και το όνομα αυτών: New Journeymen.  Η πρώτη τους δουλειά έρχεται από τον παραγωγό Lou Adler, ο οποίος τους προτείνει να κάνουν δεύτερες φωνές στο δίσκο του Barry Mcguire. Στο δίσκο συμπεριλαμβάνεται και ένα δικό τους κομμάτι που λέγεται California Dreamin’. O Adler παρ’ όλο που δέχτηκε να μείνει το κομμάτι στο δίσκο του Mcguire, το ξανά ηχογραφεί με τους Mammas & the Pappas πλέον. Το California dreamin’ φτάνει στο #1 το 1966.Tο δεύτερο single τους φτάνει και αυτό στο #1 μέσα σε ένα 6μηνο.

Πρόκειται για το Monday Monday. To συγκρότημα έχει συνέχεια ανοδική πορεία, μέχρι που η κυρία Phillips κάνει τα ναρκωτικά & τον ελεύθερο έρωτα τρόπο ζωής. Όπως και να το κάνεις, και όταν πρόκειται και για τη γυναίκα σου…..Ο Phillips διαλύει το συγκρότημα, το οποίο επανασυνδέει 2 μήνες μετά για να παίξουν στο Monterey.

Καταπληκτικές χρονιές για τη Mama Cass, μια εκπληκτική τραγουδίστρια σε σχέση με τη Michelle Philips, η οποία διαθέτει μόνο ομορφιά σε σχέση με τη μεγάλη φιγούρα της Mama. Το υπέρβαρο συνεσταλμένο κορίτσι από τη Βαλτιμόρη καταβροχθίζει όμως αλκοόλ και ναρκωτικά. Γίνετε η θέα των χίπης. Ένα ροκ είδωλο στο κέντρο του κόσμου, ακόμα και στις παρέες των Beetles και των Beach Boys. Μέχρι το ’68 οι Mammas & the Pappas ξεθυμαίνουν. Ο Phillips απολύει και χωρίζει τη γυναίκα του, η οποία παντρεύεται τον Dennis Hopper για 7 ήμερες και νύχτες!!! Η Mama Cass ξεκινάει σόλο καριέρα. Και ενώ είναι να κάνει κάποιες συναυλίες εισάγεται στο νοσοκομείο με αιμορραγία. Δεν έχει αναρρώσει καλά, καλά και κάνει ένα single το It’s Getting Better.Ένα πολύ όμορφο κομμάτι, που όμως έφτασε μόνο μέχρι το #30 στα αμερικανικά charts. Στις 29 Iουλίου του 1974 και ενώ η Mama Cass φιλοξενείται σε μια φίλη στο Λονδίνο, τη βρίσκουν νεκρή από καρδιακή ανακοπή, λόγω μιας εξαντλητικής μακροχρόνιας δίαιτας……

Listen to:

• California Dreaming
• Monday-Monday
  

Λίγα συγκροτήματα στην ιστορία του Rock & roll ήταν τόσο αινιγματικά και αντιφατικά. Και τα τέσσερα μέλη ήταν τέσσερις διαφορετικοί χαρακτήρες και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από τα σφοδρά και περιβόητα live τους. Οι

Στα μέσα του ’60 με την βρετανική εισβολή και το κίνημα των mod, μπορεί οι Kinks να έπαιζαν με κοφτερές κιθάρες, οι Who όμως, από την άλλη, ήταν ένα ισχυρό αιχμηρό και δυναμικό συγκρότημα. Συχνά ακουγόντουσαν σαν να ήταν έτοιμοι να εκραγούν. Εξοργισμένη κιθάρα, υπερδραστήριο μπάσο, χαοτικά τύμπανα. Βασισμένοι στο ρυθμό του Townshend οι υπόλοιποι αυτοσχεδιάζουν (για να το καταλάβετε αρκεί να ακούσετε ένα live τους). Κομμάτια όπως το My Generation ,το The Kids Are Alright και το Magic Bus ήταν ύμνοι για τη νεολαία της εποχής.

Ο Townshend συχνά προσπαθούσε να διαφοροποιήσει τη μουσική των Who ξεπερνώντας το κλασσικό σκληρό rock. Ειδικά όμως οι Entwistle και Daltrey δεν ακολουθούσαν πιστά τα βήματα του και τις αναζητήσεις του, κολλημένοι στις hard rock ρίζες τους, παίζαν σκληρά . Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τη διάλυση του γκρουπ στα μέσα του ’70. Οι Who επανασυνδέθηκαν ακόμα και μετά το θάνατο του Keith Moon το ’78 και άλλη μια φορά κάπου το’90 για κάποια live στην Αμερική.

Οι Townshend και Entwistle γνωρίζονται στο σχολείο στο Λονδίνο και παίζουν μαζί σε διάφορα συγκροτήματα. Ο Townshend παίζει μπάντζο και ο Entwistle τρομπέτα. Το 1962 ο Entwistle αποχωρεί για να παίξει στους Detours, ένα σκληροπυρηνικό rock συγκρότημα. Μέχρι το τέλος του χρόνου κιθαρίστας αναλαμβάνει ο Townshend και ο Daltrey τα φωνητικά στη θέση του Colin Dawson. Στους Detours προστίθεται και ο Keith Moon, ο οποίος μέχρι τότε έπαιζε ντραμς σε ένα surf συγκρότημα, τους Beachcombers. Το 1964 αλλάζουν το όνoμα τους σε Who.

Οι Who ξεκινούν και παίζουν σε ένα club στο Λονδίνο το Marquee. Αυτό είναι το μέρος όπου ο Townshend σπάει τη πρώτη του κιθάρα, και αυτό γιατί η σκηνή είναι χαμηλοτάβανη, και προσπαθώντας να κάνει ένα από τα αεροπλανικά του κόλπα, καρφώνει τη κιθάρα στο ταβάνι. Κάπως έτσι ξεκινάει το σπάσιμο του μουσικού εξοπλισμού ενός γκρουπ. Στο Marquee τους είδε ο μάνατζερ Pete Meaden. Υπό την καθοδήγηση του Meaden αλλάζουν το όνομα τους σε High Numbers, εμφανίζονται με κουστουμάκια λόγω των mods, και βγάζουν ένα single με τα I’m the Face και Zoot Suit. Στα τέλη του 1964 ξανά αλλάζουν το όνομα τους σε Who και το mod κοινό τους αυξάνεται. Υπογράφουν στην Decca και ηχογραφούν το I Can’t Explain με παραγωγό τον Shel Talmy,ο οποίος είναι παραγωγός και των Kinks. Το 1965 παρουσιάζονται στην τηλεοπτική εκπομπή Ready, Steady, Go the kids are all right και κάνουν αίσθηση όταν κάνουν τα όργανα τους λαμπόγυαλα. Η όλη σκηνή είναι καταπληκτική, γιατί στην όλη χαοτική κατάσταση,ο οικοδεσπότης επιστρέφει …μάλλον σοκαρισμένος (ενώ στην αρχή παίζει και αστειεύεται μαζί τους) με μια κλασική κιθάρα την οποία ο Townshend του παίρνει και την σπάει επίσης!!!(http://www.youtube.com/watch?v=7xZOrWK6d4g ). Την ίδια χρονιά το My Generation φτάνει στο #2 του Βρετανικού τοπ 10. Το 1967 Βγαίνει το αλμπούμ A Quick One with The Who Sell Out, και το κομμάτι I Can See for Miles γίνεται το πρώτο τους, που σκαρφαλώνει στο top 10 της Αμερικής. Την ίδια χρονιά παίζουν και στο φεστιβάλ του Μόντερευ, καθώς επίσης εμφανίζονται και στο σόου των Rolling Stones “Rock & Roll Circus. Το 1969 επιστρέφουν με την πιο επιτυχημένη rock όπερα το Tommy. To 1970 μετά το νευρικό κλονισμό του Townshend, ηχογραφείται το Who’s Next με τραγούδια όπως Behind Blue Eyes, Baba O’Riley, Won’t Get Fooled Again. Από εκεί και πέρα διαλύονται και ξαναφτιάχνονται. Άλλοι κάνουν σόλο καριέρα, μέχρι το 1978 που ηχογραφείται το Who Are You. Καταπληκτικός σκληρός δίσκος και ενόψει του νεοαφιχθέντος Punk κινήματος γίνεται και πλατινένιος. Το Who Are You όμως γίνεται το κύκνειο άσμα τους, αφού την ίδια χρονιά πεθαίνει ο Keith Moon από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Οι υπόλοιποι Who επανεξετάζουν τα πράγματα και αποφασίζουν να συνεχίσουν. Προσλαμβάνουν τον Kenny Jones ο οποίος έπαιζε στους Small Faces, στη θέση του Keith Moon. Οι εναπομείναντες Who ξέρουν όμως ότι ο Keith Moon είναι αναπόσπαστο κομμάτι του συγκροτήματος και απλώς συνεχίζουν να υπάρχουν με διάφορες ζωντανές εμφανίσεις αφού πρώτα διαλύονται και επανιδρύονται κάμποσες φορές μέχρι και το 2002 παρακαλώ, όπου σε κάποια ζωντανή τους εμφάνιση στην Αμερική πεθαίνει και ο John Entwistle σε κάποιο ξενοδοχείο του Λας Βέγκας.

Track list:

The Who:                   I Can’t Explain

My generation

Magic bus

Behind blue eyes

The High Numbers: Zoot Suit

I’m The Face

Heart of stone

Πρόσφατα αποφάσισα να βγω από την τεμπελιά μου και να τακτοποιήσω βιβλία, δίσκους και cd. Το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα καταπληκτικό δίσκο (ιεροσυλία, έχω να τον ακούσω καιρό). Tον New York Rock And Roll Ensemble Reflections και Μάνος Χατζιδάκις. Για να καταλάβετε πέρι τίνος πρόκειται θα σας πω, πως το 2005 κυκλοφόρησε καταπληκτικά διασκευασμένο και με σεβασμό απέναντι στο Χατζιδάκι, από τους Raining Pleasure

Δεν είναι πολλοί οι Έλληνες συνθέτες που έχουν καταφέρει να γνωρίσουν επιτυχία στο εξωτερικό, ακόμα λιγότεροι είναι εκείνοι που τα κατάφεραν να ηχογραφήσουν δίσκους παράλληλα με το κύμα της εποχής. Ο Χατζιδάκις είναι ένας άνθρωπος που είναι ευφυής στο χώρο της μουσικής. Μουσική για κινηματογράφο, κλασική μουσική, λαϊκά τραγούδια και τώρα έρχεται να προσθέσει στο ενεργητικό του και ένα Rock δίσκο.

Η ιστορία ξεκινάει στη Νέα Υόρκη των τελών του ‘60, το κέντρο των απανταχού καλλιτεχνών, νομίζω μέχρι και σήμερα. Όταν οι περισσότεροι ασχολούνται με την ψυχεδέλεια, κάντε έρωτα όχι πόλεμο και το LSD, ο Χατζιδάκις αποφασίζει να ασχοληθεί με το rock, που είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο σε άνθιση εκείνη την εποχή. Συνάντα τους New York Rock And Roll Ensemble στο στούντιο όπου ηχογραφούν . Είναι φοιτητές κλασικής μουσικής με ροκ ανησυχίες. Τους ακούει, εντυπωσιάζεται, ενθουσιάζεται, η ιδέα έρχεται και η πρόταση πέφτει. Σαφώς και γίνετε δεκτή. Ο Χατζιδάκις υπογράφει τη μουσική και οι New York Rock And Roll Ensemble τους στίχους. Το 1969 έρχεται στο φως το άλμπουμ Reflections.

Σε μια δουλειά σαν και αυτή, πολλές φορές τα λόγια αν και αναγκαία φαντάζουν περιττά. Στα κομμάτια επικρατεί μια αραχνοΰφαντη ζεστή ατμόσφαιρα, με έντονο το ελληνικό στοιχείο. Νομίζω ο Σιδηρόπουλος έκλεψε λίγο όταν έγραψε το Day After Day στη Νέα Υόρκη επίσης. Είναι τραγικά δύσκολο να επιλέξεις κάποιο κομμάτι ξεχωριστά, είτε πρόκειται για να το ακούσεις, είτε για να το αναλύσεις. Κομμάτια διαχρονικά. Τρομερές ενορχηστρώσεις, υπέροχοι στίχοι και ερμηνεία. Μια μουσική ειλικρινής, αισθαντική, χωρίς φλυαρία και ανούσια πράγματα. Ο Χατζιδάκις μέσα από τη λιτότητα του είναι πολύ μεγάλος για άλλη μια φορά. Δίσκος που τον ακούς ολόκληρο και μονορούφι. Δίσκος που θες να μεταφέρεις στους άλλους τον ενθουσιασμό σου γι’αυτό που άκουσες, άλλα μόνο δίνοντας τον, να τον ακούσουν.Το 1993 το “Reflections” επανεκδόθηκε με ελληνικούς στίχους του Νίκου Γκάτσου και ερμηνεύτρια την Αλίκη Καγιαλόγλου.

Είναι από εκείνες τις φορές που λέμε πως για ένα θέμα το σύμπαν συνωμοτεί. Οι New York Rock And Roll Ensemble ηχογραφούν άλλους τέσσερις δίσκους μέχρι το 1972. Η μορφή του συγκροτήματος ,ο αξέχαστος Michael Camen, αργότερα έκανε πολλές και διάφορες συνεργασίες, Pink Floyd για παράδειγμα, μέχρι να γίνει μέγας κινηματογραφικός συνθέτης. Το Reflections κερδίζει κατά κράτος το χρόνο και παραμένει μεγάλο έργο όπως και επίκαιρο. Διαλέξτε. Ή Νew York Ρock Αnd Ρoll Εnsemble1969, ή Raining Pleasure 2005. Ο Μάνος Χατζιδάκις ένας. Πάντως ότι και να επιλέξετε χαμένοι δεν θα βγείτε. Δυο δίσκοι σε ένα που σκάει σαν βόμβα….

Track List:

1. Orpheus

2. The day

3. Love her

4. Dance of the dogs

5. Kemal

6. Dedication

7. The three answers

8. Street song

9. Bitter way

10. Noble dame

Η λίστα με τις κιθάρες ατελείωτη, όπως και η λίστα αυτών που τις κατέστρεψαν στα χέρια τους. Αρχικά η Gibson GS175, ήταν το ατού που υπηρέτησε τη jazz, ως μια από της πρώτες ηλεκτρικές. Πραγματικό ρόλο στα 50’s, τα 60’s αλλά και τα blues, έπαιξε η επίσης Gibson ES335. Στην αντίπερα όχθη η Fender με τα δικά της όπλα Telecaster και Stratocaster. Η Telecaster πασίγνωστη στην αγκαλιά του Bruce Springsteen. H Stratocaster στα χέρια του Jimi Hendrix να φλέγεται στην κυριολεξία! Από αυτή την πολύ μικρή αναφορά δεν θα μπορούσε να λείψει η κιθάρα που μεγαλούργησε ο Jimmy Page, ο Keith Richards, και ο Eric Clapton και είναι η απάντηση της Gibson στη Fender Stratocaster, η Les Paul.

Στα 50’s ο Scotty Moore και ο Cliff Gallup, κιθαρίστες του Elvis και του Gene Vincent αντίστοιχα, χτίζουν το Rock “n” roll. Από τα 60’s και μετά τα πράγματα άρχισαν να εκτροχιάζονται και να διαφοροποιούνται σε στιλ και είδος. Αρχής γενομένης από την κιθάρα του Dick Dale και το σερφάρισμα του στο πεντάγραμμο. Ποιος δεν έχει ακούσει το Mr. Tambourine Man και τους Byrds και ποιος θα ξεχάσει την εναρκτήρια έκρηξη του Punk από την κιθάρα του Ron Ashton και των Stooges. Μπορεί κάποιος να παραβλέψει τον John Cipollina και τους Quicksilver Messenger Service, αν και λανθασμένα δεν θεωρήθηκαν πολύ ψυχεδελικοί !!? Γίνετε να μην παραδεχθείς τον Iron man Toni Iommi και τους Black Sabbath προπομπούς του Heavy Metal ή ότι ο Ritchie Blackmore και οι Deep Purple δεν θεμελίωσαν το Hard Rock. Από τις μέρες του In Rock ούτε καν από το Machine Head. Ξανακούστε το Speed King. Ο Jimmy Page είναι ο θεμέλιος λίθος για τους Led Zeppelin, ο θεϊκός κιθαρίστας που τους άφησε στην ιστορία ως hard rock, blues, folk, ανατολίτες. Λίγο απ’όλα τελοσπάντων και βέβαια πάντα με τέλειες ενορχηστρώσεις.

Τη δεκαετία του ’80 τη διαφορά έκαναν οι Smiths, γιατί πίσω από τη γλυκιά απόγνωση του Morissey υπήρχε ο John Marr, που μαζί αναδιοργάνωσαν τα 80’s . Ωστόσο όσο δεξιοτέχνης ήταν ο Thurston Moore άλλο τόσο σκληροτράχηλος μπορούσε να γίνει μαζί με τους Sonic Youth. Οι JesusMary Chain με τους αδερφούς Reid μετέφεραν και ταξίδεψαν τα 60’s στον ήχο και τη δεκαετία του’80. Τέλος η βρετανική Indie Pop γεννήθηκε μαζί με τα εκπληκτικά εξώφυλλα των Stone Roses.

Και εκεί που πιστεύαμε στη δεκαετία του’90 πως το Rock αρχίζει να αργοπεθαίνει, ήρθε ένας τύπος με θράσος που κακοποιούσε τις κιθάρες του κατ’επανάληψη για να ανοίξει το δρόμο και να ρίξει φως στη νέα δεκαετία. Ποιος? Ο Curt Cobain φυσικά με τους Nirvana. Παράλειψη θα ήταν να μην αναφέρω τους Radiohead από το πρώτο τους single, το Creep. Και τέλος οι Rage Against the Machine με το χαοτικό, εκρηκτικό κιθαριστικό Hip Hop που ανατίναξαν κάποτε το Next club.

Στο πέρασμα των χρόνων υπήρξαν γνώστες και δεξιοτέχνες, που ήξεραν να δουλεύουν τη κιθάρα και άλλοι, πιο πρωτόγονοι, αυτοδίδακτοι και λιγότερο δεξιοτέχνες που επέδειξαν όμως τον ίδιο ζήλο και την ίδια αγάπη. Η λίστα με τους κιθαρίστες και τις κιθάρες μεγάλη. Η έλλειψη χώρου όμως για να χωρέσουν όλοι εξίσου μεγάλη. Η λίστα εδώ μικρή και υποκειμενική. Οποίος θέλει μπορεί να συμπληρώσει την προτιμηση του.