Noir Desir – Des visages des figures

Θυμάμαι πάρα πολύ καλά, πως γνώρισα τους Noir Desir. Συνήθως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να θυμάμαι δηλαδή, αλλά μου είχαν κάνει τρομερή εντύπωση. Συγκεκριμένα, δεν ξέρω αν θυμάστε το galatsi TV!! Πάθαινε κάτι κρίσεις 4 με 5 το μεσημέρι και έπαιζε διάφορα. Κάπου λοιπόν στο 1996, γυρνώντας από την τότε δουλειά μου έτρωγα υπό την εικόνα των Smashing Pumpkins και των Noir Desir.

Βέβαια μέχρι το 1996 που τους γνώρισα εγώ, είχαν ήδη σχεδόν μια δεκαετία ζωής και 6 δίσκους μέχρι εκείνη τη στιγμή. Συνολικά η δισκογραφία τους περιλαμβάνει δέκα. Δέκα δίσκοι που έπρεπε να περάσουν άλλα πέντε χρόνια μέχρι να πέσουν στα χέρια μου και έπρεπε να βρεθώ αυτοπροσώπως στο Παρίσι για να τους αγοράσω. Στην Ελλάδα τους γνωρίσαμε το 2003 περίπου. Στους στίχους και το τραγούδι είναι ο Bernard Cantat, στις κιθάρες ο Serge Teyssot, στα τύμπανα ο Dennis Barthe, και στην αρχή μπάσο παίζει ο Vincent Leriche, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Frederic Vidalenc για να καταλήξουν στην τελική τους σύνθεση. Ο ήχος τους κάτι μεταξύ punk και rock με αρκετά ψυχεδελικά σημεία. Η αλήθεια είναι πως δύσκολα καθορίζεις τι ακριβώς παίζουν. Λίγο απ’όλα. Να πω δε, ότι οι στίχοι του Cantat ποιητικοί και πολιτικοποιημένοι, έχουν ένα μελόδραμα και ένα πεσιμισμό (ζορίστηκα πολύ με τα Γαλλικά είναι η αλήθεια) υποβασταζόμενοι από τη μουσική των υπολοίπων.

Το Des visages des figures είναι ο προτελευταίος τους δίσκος και κυκλοφόρησε το 2001. Ο τελευταίος βγήκε το 2005 μετά τη διάλυση τους, από τα εναπομείναντα μέλη και είναι συλλογή. Το Des visages des figures είναι ο δίσκος που τους ώθησε να βγουν πέρα από την Γαλλία και να τους γνωρίσει και η υπόλοιπη Ευρώπη.

Νομίζω ο πιο ολοκληρωμένη δουλειά τους που δίκαια, (έστω και καθυστερημένα) τράβηξαν την προσοχή μας. Κιθάρες που σφυρηλατούν, μελαγχολικά σαξόφωνα και κλαρινέτα, σε μελωδίες και ήχους με αισθητική. Σαν ένα λουλούδι που ανθίζει και ευωδιάζει. Στίχοι που στάζουν θλίψη, ή που μπορεί και να εκφράσουν την ψεύτικη πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά. Φλογισμένα λόγια με εκρήξεις ήχων, μαύρα μονοπάτια εμπλουτισμένα με πλήκτρα και samples.

Το 2003 έμελλε να γραφτεί το τέλος των Noir Desir. Στη Λιθουανία ο Cantat δολοφονεί μεθυσμένος και μετά από ένα καυγά τη φίλη του Marie Trintignant. Αυτή τη στιγμή εκτίει την 8ετη ποινή του, κάπου στη Γαλλία. Καθίστε αναπαυτικά το ταξίδι ξεκινά από το πρώτο κιόλας κομμάτι……

Noir Desir – Des Armes

Noir Desir – L’Appartement

Flipper

Δεν είναι τυχαίο πως ο Curt Cobain, έβγαινε να παίξει σε συναυλίες φορώντας t-shirt των flipper, ή ότι ο Moby βρέθηκε σε μια από τις συναυλίες τους ως θεατής (άσημος ακόμα) και τραγούδησε με το αγαπημένο του συγκρότημα για δυο συνεχόμενα βράδια παρακαλώ, όντας αντικαταστάτης του τραγουδιστή, ενώ εκείνος βαριόταν να τραγουδήσει.

Κάπου στα 1978 και ενώ το Punk είναι σε άνθηση σε Αγγλία και ΗΠΑ, γεννιούνται οι Negative Trend. Κλασσικό Punk συγκρότημα με ένα δίσκο στο ενεργητικό του και με support κοντά στους Dead Kennedys και τους Clash. Η πορεία τους σίγουρα θα ήταν διαφορετική αν ο τραγουδιστής τους Rozz Rezabek δεν είχε διαφορετική άποψη. Αντικαταστάτης προσλαμβάνεται ο Rickie Williams ο οποίος τους μετονομάζει σε Flipper. Η παραμονή του όμως μικρή αφού θα αναχωρήσει και αυτός μαζί με τον κιθαρίστα τους Craig Gray. Νέοι αντικαταστάτες ήρθαν, στην κιθάρα ο Ted Falcon και ο Bruce Lose στα φωνητικά. Το σχήμα πλέον ολοκληρώνεται, αφού ήδη υπάρχουν ο Will Shatter στο μπάσο και ο Steve De Pace στα τύμπανα.

Με αυτά και μ’αυτά έχουμε μπει ήδη στο 1980 και οι Flipper συμμετέχουν μουσικά μόνο σε συλλογές. Τα πράγματα όμως αναποδογυρίζουν στις αρχές του 1981 με την έλευση του πρώτου τους single. Το Ha Ha Ha και το Love Canal είναι τα κομμάτια του σίνγκλ που τους κάνουν γνωστούς και πέρα από τα σύνορα της Καλιφόρνια. Είναι απίστευτο το γεγονός πως καταφέρνουν να κρατούν σε ισορροπία το θόρυβο με τη μουσική. Το hardcore βρίσκει το μάστορα του, και πολλοί θα ζηλεύαν και θα ήθελαν να ακούγονται έτσι. Οι Flipper γνωρίζοντας τις συνέπειες, ότι γράφουν και τραγουδάνε το εννοούν. Λάτρεις των καταχρήσεων, ναρκωτικά και αλκοόλ με μουσική νωχελική μακρόσυρτη και με τόνους από θόρυβο. Το ψάρι με τα κοφτερά δόντια έχει γίνει σήμα κατατεθέν πλέον στους δίσκους. Οι ζωντανές εμφανίσεις δίνουν και παίρνουν όπως και τα ναρκωτικά, οι ταραχές, η αστυνομία και οι συλλήψεις. Οι δισκογραφία τους περιλαμβάνει τρεις δίσκους. Ο πρώτος είναι το Generic flipper το 1982, ο δεύτερος ονομάζεται Gone Fishin’ και ήρθε το 1984.

Το 1987 πεθαίνει ο στίχος και το μπάσο των Flipper δηλαδή ο Will Shatter, από υπερβολική δόση. Από εδώ και πέρα ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση με τους θανάτους, κάτι που φαίνεται μάλλον λογικό με τόση κατάχρηση. Κουτσά στραβά, το 1993 και παρ’όλη την έλλειψη του Shatter βγαίνει το American Graffishy.Tο μπάσο έχει αναλάβει ο John Dougherty. Το τέλος όμως έχει έρθει. Ο Bruce Lose μένει ανάπηρος από τροχαίο και John Dougherty πεθαίνει από….υπερβολική δόση.

Ένα παραμύθι με άσχημο τέλος. Χωρίς ίχνος μελωδικότητας, το πιο σκοτεινό punk που παίχτηκε ποτέ. Δεν έπαιξαν ποτέ με τους νόμους της συντήρησης και της ανάγκης, αλλά γιατί έτσι ήταν το φυσικό τους και η αισθητική τους. Ένα συγκρότημα, μια τραγική φιγούρα.

The light, the sound – Flipper

The 13th floor elevators

……Η προσωπική μου άποψη λέει ότι είναι τα καλύτερα ψυχεδελικά συγκροτήματα των 60’s, όχι μόνο λόγω της μουσικής που έπαιζαν, άλλα και λόγω της προσωπικής τους ζωής. Ο λόγος για τους 13^th Floor Elevators

Οι 13^th Floor Elevators σχηματίζονται στο Τέξας το 1965, με κιθαρίστα τον Stacy Sutherland, φωνητικά τον Roky Erickson, τον Bennie Thurman στο μπάσο, John Ike Watson ντραμς και τον μουσικό jug Tommy Hall στους στίχους και τους ψυχεδελικούς ήχους. Το jug είναι ένα μουσικό όργανο φτιαγμένο από γυαλί ή από πηλό, και φυσώντας βγαίνει ένα περίεργο βουητό. Το όνομα 13^th Floor Elevators τους το έδωσε η γυναίκα του Hall και μεταφράζεται ως εξής : το 13^ο γράμμα της αλφαβήτου είναι το Μ δηλαδή marijuana. Από την άλλη, πολλοί ουρανοξύστες στην Αμερική δεν έχουν 13^ο όροφο,( γρουσούζικος αριθμός) άρα και ούτε το μέσο για μια παραπάνω ανέλκυση (not natural high). Αρχικά ονομάζονται Lingsmen αλλά το αλλάζουν σε Spades για να ηχογραφήσουν το You’re Gonna Miss Me.

Σαν13^th Floor Elevators πλέον, βγάζουν το πρώτο τους άλμπουμ. Είναι…..πως να το πεις , συναρπαστικό, και λέγεται: The Psychedelic Sound Of The13^th Floor Elevators. Παρουσιάζεται στα 1966. Είναι ένας δίσκος που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις ένα από τα κομμάτια του. Reverberation ένα folk-rock κομμάτι, Fire Engine αιθέριο και συνάμα σκληρό. Kingdom is heaven αναφορά χωρίς σχόλιο (τί να πεις?), και βέβαια οι ύμνοι της ψυχεδέλειας You‘re Gonna Miss Me (τραγούδι που όπως είπα και πιο πάνω προϋπήρχε από την άγουρη εποχή τους) και Roller Coaster. Αξίζει να βρείτε τα κομμάτια του πρώτου δίσκου και να τα ακούσετε.

Δίσκος rhythm and blues παραμορφωμένος υπό το πρίσμα του LSD.

Το 1967 και παρ’όλη την αστάθεια του γκρουπ, ηχογραφούν το δεύτερο δίσκο τους Easter Everywhere που αξίζει να σταθεί κανείς μόνο σε τρία κομμάτια. Postures, She Lives In A Time Of Her Own, Skip Inside This House. Από ‘κεί και πέρα τα πράγματα περιπλέκονται. Όλα τα μέλη του συγκροτήματος είναι σοβαρά εθισμένα στα ναρκωτικά με αρχηγό τον Erickson. Σε κάθε συναυλία τους, παρακολουθούνται στενά από την αστυνομία με αποτέλεσμα κάποια στιγμή οι μπάτσοι να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα και ο Erickson να συλληφθεί για κατοχή ναρκωτικών. Καταφέρνει όμως και αποδρά από τη φυλακή και εισάγεται σε ψυχιατρική κλινική για σχιζοφρένεια. Η αλήθεια είναι πως στην ουσία εδώ τελειώνουν όλα. Αν δεν χάνανε τον έλεγχο, τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά για τους Elevators και δισκογραφικά και μουσικά. Με το Roky Erickson στην ουσία παρόν- απών, το 1967 ηχογραφούν το Bull Of The Woods. Δίσκος ο οποίος είναι γεμάτος περίεργους πειραματισμούς. Το 1968 και ενώ κυκλοφορεί το“Live” τους, μπαίνει στη φυλακή ο Stacy Sutherland.

Εκεί τελειώνουν οριστικά πλέον όλα. Οι Elevators διαλύονται. Ο Erickson μπαινοβγαίνει στις φυλακές και τις κλινικές. Καταφέρνει όμως να φτιάξει μια σόλο καριέρα με διάφορους δίσκους, άλλες φορές καλούς, άλλοτε πάλι….(ασχολίαστους)

Ο Tommy Hall πεθαίνει από υπερβολική δόση, ο Stacy Sutherland δολοφονείται από τη γυναίκα του, και οι υπόλοιποι αγνοούνται. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν ασχολήθηκαν, ποτέ ξανά με τη μουσική.

 

The 13th floor elevators – You’re gonna miss me.

Read also:

• http://hallucinations1.blogspot.com
• Digital Meltd0wn
• Adam Essene