The Gutter Twins: Saturnalia (2008)

Το πολυαναμενόμενο πρώτο album των Gutter Twins, δηλαδή των Mark Lanegan (Screaming Trees, Queens of the stone age) και  Greg Dulli (The Afghan Wings, The Twilight Singers) είναι εδώ και λίγο καιρό γεγονός.

Το σχεδόν μυθικό δίδυμο έρχεται μέσα στην καρδιά της άνοιξης να ταράξει την μουσική μας νηφαλιότητα και να προσθέσει στην λίστα με τα favorites του 2008 ακόμα μία εξαιρετική δουλειά.

Το Saturnalia είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας δύο μουσικών που συγχώνευσαν τις διαφορετικές προσωπικότητές τους σε μία και το εκρηκτικό κοκτέιλ που δημιουργήθηκε είναι με λίγες λέξεις ένας μυστικιστικός, απρόβλεπτος, αριστουργηματικός δίσκος.

Μέσα στα 12  tracks μπορείς να ανακαλύψεις εκτός από την σφύζουσα ψυχεδέλεια, folk ρυθμούς, μεταλλικές γεμάτες συναίσθημα κιθάρες, φωνητικές αρμονίες, βιολιά, μαντολίνα και βιολεντσέλα, ότι πρέπει δηλαδή για να μπει ο εγκέφαλός σου στην διαδικασία της αργής καύσης και να εξαυλωθεί.

Μουσική γεμάτη καινοτομική και ακατέργαστη (φαινομενικά) ομορφιά, σαρκαστικά ύπουλη, αργόσυρτη, με λυτρωτικά ξεσπάσματα, ερωτική,  αισθησιακή, θυμωμένη πολλές φορές, διαβολικά έξυπνη σε βαθμό να θέλεις να γελάσεις δυνατά όταν και αν καταλάβεις το όργιο που εκτυλίσεται μπροστά στα αυτιά σου χωρίς ίχνος σεμνοτυφίας ή σοβαροφάνειας.

Δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο, πήρα ακριβώς ότι ήθελα από τους δύο γοητευτικότατους κυρίους και το μόνο που μπορώ να πω κλείνοντας είναι πως πρόκειται για μεγάλο δίσκο χωρίς καμία διάθεση υπερβολής από μέρους μου.  

Συστήνεται ανεπιφύλαχτα για νυχτερινές ακροάσεις στο ημίφως, με το ποτήρι (ή την φιάλη) του ουίσκυ ανά χείρας και διάθεση οργιαστική, ακριβώς σαν αυτή  των δημιουργών του.

(Εξ) αιρετικός…

 

Tracklist

1. The stations

2. God’s Children

3. All Misery/Flowers

4.The Body

5. Idle Hands

6. Circle the fingers

7. Whi will lead us

8.Seven stories underground

9. I was in love with you

10. Bete Noir

11. Front street

 

 

  

Nick Cave and the Bad Seeds – Dig Lazarus, Dig!!! (2008)

To 14o album της γνωστής σεσημασμένης παρέας μόλις γέμισε και επισήμως τα ράφια  των δισκοπωλείων θυμίζοντας δολοφόνο που ενστικτωδώς  επιστρέφει σχεδόν πάντα στην σκηνή του εγκλήματος.

Με  έντεκα  ολοκαίνουργια και οργιώδη tracks  να περιμένουν στη σειρά για να μας φανερώσουν κατά πόσο μια προσωπικότητα και ένα τόσο μεγάλο ταλέντο όπως αυτό του Nick Cave  μπορεί ακόμα να μας εκπλήσει με τις δουλειές του , το Dig Lazarus Dig! δείχνει για άλλη μία φορά την αστεία πλευρά αυτών των μουσικών, την σατυρική τους διάθεση, την μουσική τους δυναμική  και φυσικά καταρρίπτει ξανά τον μύθο πως η κύρια ασχολία ενός 50άρη είναι το ψάρεμα ή στην καλύτερη των περιπτώσεων η μπιρίμπα με  φιλικά ζευγάρια τα ανοιξιάτικα απογεύματα.

Ακολουθώντας το  garage - punk rock ύφος του Grinderman ο Cave φαίνεται να έχει ανασυντάξει και φέτος τα “στρατεύματά” του έτοιμος για έναν ακόμα “πόλεμο” γεμάτος όρεξη και ηλεκτρισμένη ενέργεια. Ενώ οι υπόλοιποι περιμένουν την έμπνευση να τους χτυπήσει την πόρτα εδώ έχουμε τον δημιουργό να βγαίνει προς αναζήτηση της μούσας του, κάτι που φαίνεται να πετυχαίνει αν αναλογιστεί κανείς  τον παραγωγικό οργασμό στον οποίο βρίσκεται τον τελευταίο καιρό.

Album φλύαρο, αφηγηματικό, όχι από τα πιο προσιτά, σε ανταμοίβει σε κάθε επανάληψη της ακρόασής του, με ένα εξαιρετικό μπάσο και πολλές κιθαριστικές εκρήξεις, όμορφες μπαλάντες,  περίεργους στίχους, σκιώδη ατμόσφαιρα και ικανό να επενδύσει οποιαδήποτε κινηματογραφική σκηνή, φανερά επηρεασμένο από τις δύο πολύ πετυχημένες απόπειρες του δημιουργού του  να συνθέσει μουσική για ταινίες. 

Ευτυχώς για εμάς, φέτος θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε και live   την νέα του δουλειά, 6/6 στην Θεσσαλονίκη και 7/6 στην Αθήνα και να δούμε από κοντά για άλλη μια φορά το μουσικό θαύμα που ακούει στο όνομα Cave να έχει αναστηθεί ξανά, κεφάτο και αναζωογονημένο όσο ποτέ.

 

 

Track list

1. Dig Lazarus Dig  2. Today’s Lesson 3. Moonland 4. Night Of The Lotus Eaters  5. Albert Goes West 6. We Call Upon The Author  7. Hold On To Yourself 8. Lie Down Here (And Be My Girl)    9. Jesus Of The Moon  10. Midnight Man  11. More News From Nowhere 

Madrugada – Madrugada (2008)

Συναισθηματική φόρτιση στο ζενίθ,  μία μεταλλική γεύση στην καρδιά και ένα από τα συγκλονιστικότερα  κομμάτια που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Αυτά μου άφησε η συνεχόμενη εδώ και μέρες ακρόαση του “Μadrugada” . 

 Όταν δε συνειδητοποίησα ότι  στο τελευταίο track του album “Our time won’t live that long” ο ίδιος ο Robert Buras  (παρών / απών  σε κάθε δευτερόλεπτο ) τραγουδά παρέα με μια ακουστική κιθάρα  ”Don’t know when they put me in their ground, i don’t know if i will live too long”,  δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να συνεχίσω  την συγγραφή του κειμένου.  

Πρόκειται για ένα πολύ  μελαγχολικό album, ακριβώς όπως μελαγχολικός υπήρξε και ο τελευταίος χρόνος για το συγκρότημα, γεμάτο λυρισμό και έμπνευση .

Ακόμα κι αν εδώ και χρόνια έχω εντρυφήσει στο εθιστικότατο και αγαπημένο σκοτάδι τους , κάθε φορά το βρίσκω όλο και γοητευτικότερο, ίσως γιατί  δεν είναι συμπαγές. Είναι σκοτάδι διάφανο,  σκοτάδι που πνίγει κάθε προσωπικό δαίμονα και δεν τον αφήνει να αναδυθεί στην επιφάνεια , σκοτάδι καταπραυντικό,  με αποχρώσεις. 

Eκτός από το απερίγραπτο αριστούργημα “Ηighway of light” που άκουσα και έπεσε  σαν “ρομφαία κατερχόμενη εξ’ουρανού” στο κεφάλι μου , για όλο το υπόλοιπο album  επίσης, αδυνατώ  να σχολιάσω κάτι, αδυνατώ  να ξεχωρίσω κάτι , δεν θέλω να το βάλω στο μικροσκόπιο μιας ερασιτεχνικής κριτικής, να δείξω με το δάχτυλο τις όποιες αδυναμίες του, μα  ούτε και να γράψω για  κιθαριστικές τεχνικές, αντιστίξεις,  τονικές ακολουθίες και  συγχορδίες .

Δεν έχουν καμία σημασία για τις δικές μου προσδοκίες από τους Madrugada οι οποίες ικανοποιούνται επαρκέστατα  όταν με διαβεβαιώνουν ότι  ”οι προβολείς διαπερνουν τον τοίχο” με την συγκεκριμένη γεμάτη απόγνωση χροιά στην φωνή του Sivert Hoyem , όταν  ακούω το υπέροχο και επαναλαμβανόμενο πιανιστικό θέμα στο ”New Woman/New Man”,  το ανεπανάληπτο παράπονο του  ”Honey bee”,  όταν αφουγκράζομαι στο ”Valley of  Deception”  την έννοια της εξαπάτησης   και όταν στις  4 το πρωί, ανακαλύπτω μονάχη πώς  μπορεί να είναι η δική μου ώρα του λύκου στο “The Hour of the Wolf”.

Κάθε κομμάτι ξεχωριστά και όλα μαζί φτιάχνουν ένα album που μιλά για την αιωνιότητα ,  λυρικό, ηλεκτρικό, ποιητικό, υπέροχο, γεμάτο μινόρε στιγμές, γεμάτο απουσίες και αντίο, γεμάτο τελικά με τα χρώματα της δύσης. Εκείνης της δύσης που ξέρεις πως μετά το τέλος της, τα ξημερώματα που είδες έχουν περάσει  ανεπιστρεπτί και κανένα  από όσα θα έρθουν δεν θα είναι το ίδιο πια, θα σηματοδοτούν όμως ασταμάτητα  ενάρξεις και ολοκαίνουργιες ανατολές.

Headlights penetrate the wall και ευτυχώς…

Τracklist  

1. Whatever Happened To You 2. The Hour of the Wolf 3. Look Away Lucifer 4. Honey Bee 5. New Woman/New Man 6. What’s On Your Mind? 7. Highway of Light 8. Valley of Deception 9. Our Time Won’t Live That Long    

 

Εδώ, σε παρελθόντα χρόνο, το πολύ καλό κείμενο του Horexakia.  

R.E.M Supernatural Superserious cd single (2008)

 Supernatural Superserious – R.E.M

Αlbum: Accelerate

Ι must say i’m pretty excited και σαν κάτι να θυμίζει  τις παλιές καλές εποχές του ‘86. Το νέο cd single είναι γεγονός και πρώτο πιάτο πριν το κυρίως μενού που κυκλοφορεί την 1η Απριλίου, πολλά υποσχόμενο και τέσσερα χρόνια μετά το  ”Around the sun”.

O Michael Stipe  λέει χαρακτηριστικά  ”We have a great fucking record in the bag. It’s a big change” και λόγω του λευκού μουσικού μητρώου του και του προτέρου εντίμου βίου του, λέω  να τον εμπιστευτώ, τουλάχιστον μέχρι την ολοκληρωμένη ακρόαση της δουλειάς τους.

The Mary Onettes – The Mary Onettes (2007)

Echo & the Bunnymen,  The Jesus and Mary Chain, New Order, The Cure…

Tους μοιάζουν, αλλά δεν είναι. Με έντονα  Indie/pop   στοιχεία των 80′ s, με δύο δισκογραφικές να αρνούνται να κυκλοφορήσουν την δουλειά τους χαρακτηρίζοντάς την παλιομοδήτικη και   ξεκινώντας από την Σουηδική πόλη  Jönköping το 2000, οι  Mary Onettes έκαναν ένα μεγάλο ταξίδι με πολλές κατηφόρες και  πολλούς τοίχους από τούβλο για να φτάσουν στα ράφια των δισκοπωλείων.  

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει, η πρώην παθιασμένη  αλλά αφελής rockband κατάφερε να μείνει ενωμένη παρά τις αντιξοότητες, να δημιουργήσει ένα υγιή δεσμό μεταξύ των μελών της και εφτά χρόνια μετά να κυκλοφορήσει το ντεπούτο ομώνυμο album το οποίο  απέσπασε   καταπληκτικά σχόλια από παντού με αποτέλεσμα  το φθινόπωρο του 2007 να ξεκινήσει ένα μακρύ touring στην Ευρώπη.

Το The Mary Onettes  χαρακτηρίζεται από κιθάρες που δεν έχουν κανένα σκοπό να θεωρηθούν  ογκώδεις γιατί δεν είναι  και από ένα φιλόδοξο ήχο που δείχνει πόσο τα μέλη της μπάντας ελκύονται από τις όμορφες μελωδίες  και ρυθμούς που παίζονταν στα ραδιόφωνα δύο δεκαετίες πριν. Μία ξεχωριστή μίξη darkwave και βρετανικής ανεξάρτητης pop με ένα χαρισματικό τραγουδιστή και μερικά από τα πιο κλασσικά καινούργια tracks της ’80s αισθητικής.

Οh my…. Σαν να περπατάς στον δρόμο και να συναντάς τα κατακόκκινα χείλη του Robert Smith να σου λένε καλημέρα.

Ορκίζομαι πως όταν τον πρωτοάκουσα, οράματα των Ian McCulloch , Bernard Sumner και  Jim Reid άρχισαν να χορεύουν μέσα στο κεφάλι μου, έκλεισα τα μάτια και θυμήθηκα πώς είναι να είσαι  18, συμπεραίνοντας πως δεν υπάρχει τίποτα λανθασμένο σε ένα μικρό ταξίδι στην ξεχασμένη πάροδο της εφηβικής μου μνήμης, αλλά αντίθετα είναι κάτι που πρέπει να αρχίσω να κάνω πολύ συχνότερα.

Νοσταλγία σε μεγάλες ποσότητες και πολύ πολύ χαριτωμένος.

Track List :
01. Pleasure Songs
02. Lost
03. Void
04. The Laughter
05. Slow
06. The Companion
07. Explosions
08. Henry
09. Under The Guillotine
10. Still