Θυμάμαι πάρα πολύ καλά, πως γνώρισα τους Noir Desir. Συνήθως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να θυμάμαι δηλαδή, αλλά μου είχαν κάνει τρομερή εντύπωση. Συγκεκριμένα, δεν ξέρω αν θυμάστε το galatsi TV!! Πάθαινε κάτι κρίσεις 4 με 5 το μεσημέρι και έπαιζε διάφορα. Κάπου λοιπόν στο 1996, γυρνώντας από την τότε δουλειά μου έτρωγα υπό την εικόνα των Smashing Pumpkins και των Noir Desir.
Βέβαια μέχρι το 1996 που τους γνώρισα εγώ, είχαν ήδη σχεδόν μια δεκαετία ζωής και 6 δίσκους μέχρι εκείνη τη στιγμή. Συνολικά η δισκογραφία τους περιλαμβάνει δέκα. Δέκα δίσκοι που έπρεπε να περάσουν άλλα πέντε χρόνια μέχρι να πέσουν στα χέρια μου και έπρεπε να βρεθώ αυτοπροσώπως στο Παρίσι για να τους αγοράσω. Στην Ελλάδα τους γνωρίσαμε το 2003 περίπου. Στους στίχους και το τραγούδι είναι ο Bernard Cantat, στις κιθάρες ο Serge Teyssot, στα τύμπανα ο Dennis Barthe, και στην αρχή μπάσο παίζει ο Vincent Leriche, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Frederic Vidalenc για να καταλήξουν στην τελική τους σύνθεση. Ο ήχος τους κάτι μεταξύ punk και rock με αρκετά ψυχεδελικά σημεία. Η αλήθεια είναι πως δύσκολα καθορίζεις τι ακριβώς παίζουν. Λίγο απ’όλα. Να πω δε, ότι οι στίχοι του Cantat ποιητικοί και πολιτικοποιημένοι, έχουν ένα μελόδραμα και ένα πεσιμισμό (ζορίστηκα πολύ με τα Γαλλικά είναι η αλήθεια) υποβασταζόμενοι από τη μουσική των υπολοίπων.
Το Des visages des figures είναι ο προτελευταίος τους δίσκος και κυκλοφόρησε το 2001. Ο τελευταίος βγήκε το 2005 μετά τη διάλυση τους, από τα εναπομείναντα μέλη και είναι συλλογή. Το Des visages des figures είναι ο δίσκος που τους ώθησε να βγουν πέρα από την Γαλλία και να τους γνωρίσει και η υπόλοιπη Ευρώπη.
Νομίζω ο πιο ολοκληρωμένη δουλειά τους που δίκαια, (έστω και καθυστερημένα) τράβηξαν την προσοχή μας. Κιθάρες που σφυρηλατούν, μελαγχολικά σαξόφωνα και κλαρινέτα, σε μελωδίες και ήχους με αισθητική. Σαν ένα λουλούδι που ανθίζει και ευωδιάζει. Στίχοι που στάζουν θλίψη, ή που μπορεί και να εκφράσουν την ψεύτικη πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά. Φλογισμένα λόγια με εκρήξεις ήχων, μαύρα μονοπάτια εμπλουτισμένα με πλήκτρα και samples.
Το 2003 έμελλε να γραφτεί το τέλος των Noir Desir. Στη Λιθουανία ο Cantat δολοφονεί μεθυσμένος και μετά από ένα καυγά τη φίλη του Marie Trintignant. Αυτή τη στιγμή εκτίει την 8ετη ποινή του, κάπου στη Γαλλία. Καθίστε αναπαυτικά το ταξίδι ξεκινά από το πρώτο κιόλας κομμάτι……
“Pendant que la marée monte
Et que chacun refait ses comptes
J’emmène au creux de mon ombre
Des poussières de toi
Le vent les portera
Tout disparaîtra mais
Le vent nous portera”
Κάπως έτσι τους γνώρισα, από το “sountrack της νυχτιάς” του Παπαμιχάλη.
Le vent nous portera, τι καλύτερο για όλους.
το στιχάκι που αναφέρει ο/η global από πάνω και το appartement ποθ αναφέρεις κι εσύ κορυφαία.
πολύ καλό ποστ, μπράβο!
για ενημερωση και μονο
ο τραγουδιστης ειναι ελευθερος εδω και κατι μηνες (λογω καλης διαγωγης)
θα συμφωνησω και γω οτι το Le vent nous portera ειναι το καλυτερο τους
Η δισκογραφια τους οπως προεγραψα, ειναι πολυ
μεγαλη και αξιολογη επισης. Οι προηγουμενοι
δισκοι ειναι πιο Stoner Rock. To Des visages
des figures ειναι ενας δισκος μελωδικος,αλλα
και εκρηκτικος.
Για τον Cantat, δεν το ηξερα οτι αποφυλακιστηκε.
Σας ευχαριστω ολους,καλημερα.