Συναισθηματική φόρτιση στο ζενίθ, μία μεταλλική γεύση στην καρδιά και ένα από τα συγκλονιστικότερα κομμάτια που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Αυτά μου άφησε η συνεχόμενη εδώ και μέρες ακρόαση του “Μadrugada” .
Όταν δε συνειδητοποίησα ότι στο τελευταίο track του album “Our time won’t live that long” ο ίδιος ο Robert Buras (παρών / απών σε κάθε δευτερόλεπτο ) τραγουδά παρέα με μια ακουστική κιθάρα ”Don’t know when they put me in their ground, i don’t know if i will live too long”, δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να συνεχίσω την συγγραφή του κειμένου.
Πρόκειται για ένα πολύ μελαγχολικό album, ακριβώς όπως μελαγχολικός υπήρξε και ο τελευταίος χρόνος για το συγκρότημα, γεμάτο λυρισμό και έμπνευση .
Ακόμα κι αν εδώ και χρόνια έχω εντρυφήσει στο εθιστικότατο και αγαπημένο σκοτάδι τους , κάθε φορά το βρίσκω όλο και γοητευτικότερο, ίσως γιατί δεν είναι συμπαγές. Είναι σκοτάδι διάφανο, σκοτάδι που πνίγει κάθε προσωπικό δαίμονα και δεν τον αφήνει να αναδυθεί στην επιφάνεια , σκοτάδι καταπραυντικό, με αποχρώσεις.
Eκτός από το απερίγραπτο αριστούργημα “Ηighway of light” που άκουσα και έπεσε σαν “ρομφαία κατερχόμενη εξ’ουρανού” στο κεφάλι μου , για όλο το υπόλοιπο album επίσης, αδυνατώ να σχολιάσω κάτι, αδυνατώ να ξεχωρίσω κάτι , δεν θέλω να το βάλω στο μικροσκόπιο μιας ερασιτεχνικής κριτικής, να δείξω με το δάχτυλο τις όποιες αδυναμίες του, μα ούτε και να γράψω για κιθαριστικές τεχνικές, αντιστίξεις, τονικές ακολουθίες και συγχορδίες .
Δεν έχουν καμία σημασία για τις δικές μου προσδοκίες από τους Madrugada οι οποίες ικανοποιούνται επαρκέστατα όταν με διαβεβαιώνουν ότι ”οι προβολείς διαπερνουν τον τοίχο” με την συγκεκριμένη γεμάτη απόγνωση χροιά στην φωνή του Sivert Hoyem , όταν ακούω το υπέροχο και επαναλαμβανόμενο πιανιστικό θέμα στο ”New Woman/New Man”, το ανεπανάληπτο παράπονο του ”Honey bee”, όταν αφουγκράζομαι στο ”Valley of Deception” την έννοια της εξαπάτησης και όταν στις 4 το πρωί, ανακαλύπτω μονάχη πώς μπορεί να είναι η δική μου ώρα του λύκου στο “The Hour of the Wolf”.
Κάθε κομμάτι ξεχωριστά και όλα μαζί φτιάχνουν ένα album που μιλά για την αιωνιότητα , λυρικό, ηλεκτρικό, ποιητικό, υπέροχο, γεμάτο μινόρε στιγμές, γεμάτο απουσίες και αντίο, γεμάτο τελικά με τα χρώματα της δύσης. Εκείνης της δύσης που ξέρεις πως μετά το τέλος της, τα ξημερώματα που είδες έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και κανένα από όσα θα έρθουν δεν θα είναι το ίδιο πια, θα σηματοδοτούν όμως ασταμάτητα ενάρξεις και ολοκαίνουργιες ανατολές.
Headlights penetrate the wall και ευτυχώς…
Τracklist
1. Whatever Happened To You 2. The Hour of the Wolf 3. Look Away Lucifer 4. Honey Bee 5. New Woman/New Man 6. What’s On Your Mind? 7. Highway of Light 8. Valley of Deception 9. Our Time Won’t Live That Long
Εδώ, σε παρελθόντα χρόνο, το πολύ καλό κείμενο του Horexakia.
Ίσως από τους λιγότερο γνωστούς καλλιτέχνες. Ήταν ένας μεγάλος folk rock τραγουδιστής ευλογημένος με μια καταπληκτική φωνή, που όμως όπως γίνετε συνήθως μας άφησε νωρίς. Πατέρας του Jeff Buckley, ο οποίος πέθανε και αυτός το 1997.
Ακούγοντας το The Shepherd’s Dog είναι σα να βρίσκεσαι στην εξοχή με πίσσα σκοτάδι. Να ξαπλώνεις σε ένα δροσερό στρώμα από γρασίδι με τον χρόνο να έχει σταματήσει να κυλάει και να διαβάζεις τα πανέμορφα σχήματα που φτιάχνουν τα αστέρια.
