Μέχρι χτες δεν πίστευα ότι έπρεπε να γράψω κάτι για το τελευταίο album των Interpol.
Δεν άντεχε τη σύγκριση με κάποια όμορφα πράγματα που κυκλοφόρησαν το καλοκαίρι και για να είμαι ειλικρινής στο πρώτο άκουσμα κόντεψα να αποκοιμηθώ.
Τον τελευταίο καιρό λόγω υποχρεώσεων το μυαλό μου καθάρισε από μουσικές και καινούρια ακούσματα. Ένα track των καινούργιων Interpol που έτυχε στο random με έκανε να αναθεωρήσω και να το ξανακούσω, τέσσερις μήνες μετά και έσταξε σαν βάλσαμο στα αυτάκια μου θυμίζοντας μου τον λόγο που αγαπάμε τελικά αυτό το συγκρότημα.
Οι Interpol έθεσαν ψηλά τον πήχη από την πρώτη κιόλας κυκλοφορία τους. Το εκπληκτικό Turn on the bright lights (2002) τους απογείωσε και το επίσης εξαιρετικό Antics (2004) τους καθιέρωσε.
Φέτος με το πρώτο album σε πολυεθνική έκαναν πολλούς ορκισμένους οπαδούς τους να στραβομουτσουνιάσουν αφήνοντας τις παλιές εποχές πίσω, στα αρχεία της Matador.
Και με το δίκιο τους στραβομουτσούνιασαν, μιας και το αποτέλεσμα είναι η σύμπτυξη όλων των συστατικών που έφτιαξαν τους Interpol γαρνιρισμένα με λίγο σκότος, λίγα synths και μαύρα δερμάτινα μπουφάν. Φανερή η προσπάθεια διεύρυνσης του κοινού τους. Οι πολυεθνικές δεν κάνουν τίποτα τυχαία!
Για να ακούσεις πραγματικά αυτόν το δίσκο, πρέπει να βάλεις στην άκρη τις δοξασμένες μέρες. Αν το κάνεις αυτό, θα δεις ότι μπορεί να σταθεί με αξιοπρέπεια στη λίστα των κυκλοφοριών του έτους.
Τουλάχιστον τα μισά κομμάτια είναι εξαιρετικά. Υπάρχουν κι εδώ οι υπνωτιστικές κιθάρες, ένα πολύ συνεπές rythm section και η κοφτερή φωνή του Paul Julian Banks που κρατιέται στην γνώριμη της εσωστρέφεια χωρίς ακροβασίες.
Υπάρχει όμως και αμηχανία. Η χρήση των synths δημιουργεί προβλήματα. Δεν είναι ανεπιθύμητοι οι ήχοι τους, είναι απλά λανθασμένη η επιλογή τους. Και βέβαια τα μείον δεν σταματούν εκεί αλλά διαπερνούν ολόκληρο το album με μικρές και μεγάλες ακίδες εδώ κι εκεί.
Άξια μνείας είναι τα “κακά” τραγούδια “Νο I in threesome” (link via Culture Bully) και “My chemistry” που ξεσήκωσαν μια μικρή θύελλα και ξαναφέρνουν το σεξ και τα ναρκωτικά στο clean-cut rock’n'roll της εποχής. Παρ’ όλα αυτά δε σταματούν μόνο στους προκλητικούς τους τίτλους.
Γενικότερα ως σύνολο ο δίσκος στέκεται ως η προσωρινή μετεξέλιξη του αγέρωχου ήχου των Ιnterpol που παρά αυτήν τη μικρή “αστοχία” θα συνεχίσουμε να αγαπάμε αν και θα αναρωτιόμαστε για την επόμενη τους κυκλοφορία.
Read Also :
Loan Me a Dine:Thanx για το link εκ μέρους της παρέας του Back To Mono!!Μιας και ο λόγος για τους Interpol, το γνωστό φετινό δίλλημα είναι Editors ή Interpol?Οι πρώτοι,άμα την κυκλοφορία θάφτηκαν από παντού, οι δεύτεροι το αντίθετο.Τώρα που καταλάγιασε το πράγμα,γιατί κάτι μου λέει πως αποδείχθηκε ακριβώς το αντίθετο?
Πραγματικά υπάρχει ένα δίλημμα γι αυτό φέτος. Δε νομίζω ότι θα βγάλει βέβαια και πουθενά. Απλώς όσο ωριμάσουν τα πράγματα θα εξισορροπηθούν και οι δύο μπάντες που καμία από τις δύο δεν στάθηκε στο ύψος προηγούμενων τους albums. Λίγο ισοπέδωση βέβαια, αλλά οι Interpol πάντα θα είναι οι πρώτοι που εισήγαγαν ένα συγκεκριμένο στυλ στη μουσική πραγματικότητα.
Αλλά και πάλι… λες να αποδείχτηκε το αντίθετο; Έχουμε ένα μήνα καιρό…