Πρώτο album σε πολυεθνική για τους λονδρέζους Klaxons, με πολλές φιλοδοξίες, δακρυσμένα eyeliners, και μπόλικο hype από τον μουσικό τύπο μαζί με την ηγεσία του κινήματος του new rave.
Οι επιρροές τους πολλές, οι ιδέες τους συμπαθητικές, μα αφού τελειώσεις με μια πρώτη ακρόαση είσαι σίγουρος ότι κάτι δεν πήγε και τόσο καλά στο πακετάρισμα αυτού του album.
Για παράδειγμα η παραγωγή, απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί υποδειγματική. Τα πράγματα ακούγονται περισσότερο θορυβώδη απ’ όσο έπρεπε και σε εντελώς άσχετα σημεία, και υπάρχει ένα άβολο βάθος στα περισσότερα από τα κομμάτια. Ο συνδυασμός ήχων πέρα από των παραδοσιακών κιθάρας-μπάσου-ντράμς χρειαζόταν μεγαλύτερη μαστοριά. Καμία σχέση με το πως τους διαχειρίζονται ας πούμε οι Kasabian. Και δε μιλάμε για μια παραγωγή home studio!
Εκτός αυτών των προβλημάτων, τα τραγούδια των Klaxons (στην πλειοψηφία τους) είναι ευχάριστα και με όμορφες μελωδίες. Εδώ θα βρείτε και μερικά διαμαντάκια: Atlantis to interzone, Golden Skans, As above so below, It’s not over yet και το αγαπημένο μου (για ανεξιχνίαστους λόγους) Isle of her , τα οποία αποτελούν το μισό περίπου tracklist. Τα δυο τελευταία κομμάτια είναι απλά θόρυβος για να πιάσουμε τα 12 tracks (καταραμένη polydor).
Δεν είναι λοιπόν λίγα τα καλά κομμάτια. Απλά θα ήταν καλύτερα να κυκλοφορήσουν σαν ep ενισχύοντας περισσότερο το pop κομμάτι των επιρροών τους. Γιατί κάτω απ’ όλα, πρόκειται για έναν pop δίσκο που τους χάρισε κι ένα Mercury music prize!
Αξίζει να αναφέρω τα πραγματικά πολύ καλά video clips τους: Golden Skans και It’s not over yet.
Links:
http://www.alive.gr/
http://plasticfeathers.wordpress.com
http://winteracademy.blogspot.com/
To Sawdust είναι το νέο album των Killers που θα κυκλοφορήσει στις 13 Νοεμβρίου και θα περιέχει B-sides από παλαιότερες δισκογραφικές τους δουλειές καθώς και κάποια καινούργια tracks όπως το Tranquilize που ερμηνεύουν μαζί με τον Lou Reed, την διασκευή του “Shadowplay” των Joy Division (για αυτό, έχω πάρα πολλές και έντονες ενστάσεις **) που ακούγεται στην ταινία Control, αλλά και την πολύ καλή διασκευή τoυ Romeo & Juliet των Dire Straits ( τα δύο πρώτα είναι διαθέσημα για download στο tracklist, oh yes!).
Μου αρέσουν. Και δεν είναι μόνο οι μελαγχολική τους μουσική, αλλά και ολόκληρη η νοοτροπία τους. Μακριά από τα φώτα κι ας κυκλοφορούν ήδη την τρίτη τους δισκογραφική δουλειά, μακριά από τα ερτζιανά (δεν θα τους βρεις σε κανένα playlist) χωρίς κανένα “ζήτω” και κανένα χειροκρότημα πέραν αυτών που οι ίδιοι επιλέγουν, χωρίς την παρουσία των στίχων τους ούτε στα booklets των cd τους, μα ούτε και στο Google, όπου όσο και να προσπαθήσεις, δεν θα σου φανερώσει καμία από τις λέξεις τους.
