Ένα πολύ καλό album που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο είναι το παρθενικό των New young pony club, τρία χρόνια μετά το πρώτο τους single! Όχι. Δεν είναι τόσο παράξενοι όσο το όνομα τους. Η επίσημη ετικέτα είναι dance-rock και electro-disco και μόλις ξεκινάει το πρώτο κομμάτι Get Lucky πραγματικά βρίσκεσαι μπροστά σε κάτι ιδιαίτερο. Μείγμα από Elastica και αγουροξυπνημένους B52s, φλερτάρουν ξεδιάντροπα με τους Gang of four και τις παλιές καλές στιγμές των Blondie. Φωνητικά με έξτρα ζάχαρη από ζωντανές αγγλιδούλες με έξυπνες μελωδίες και υπνωτιστικές επαναλήψεις.
Είναι ευχάριστο και χαλαρωτικό να τους ακούς με τα απλά τους στιχάκια, τα ηλεκτρονικά μπλιμπλίκια που μπλέκονται με κιθάρες και τους ακόμα πιο απλοϊκούς τίτλους: Ice cream, The bomb, Jerk me να καλύπτουν ένα στυλιστικό κενό της pop-rock κοσμοθεωρίας. Cool, απλοί και με σελίδα στο myspace.
Γεμάτος χτες ο Λυκαβηττός, γεμάτοι κι εμείς, ξεχειλισμένοι στο τέλος από την ενέργεια μιας γυναίκας που σε τίποτα δεν έχει αλλάξει σε μουσικές, πεποιθήσεις και στυλ, χρόνια τώρα.
Ντυμένη με ένα τζιν και ένα μπλουζάκι με το σήμα της ειρήνης και την λέξη “love” γραμμένη πάνω του, λες και ξεπήδησε από άλλες δεκαετίες, χειροκροτούσε, χαιρέταγε, αντάλλαζε χειραψίες και ιπτάμενα φιλιά με το κοινό της που την αποθέωσε και μοιράστηκε μαζί της την αστείρευτη αδρεναλίνη που διαθέτει.
Ακούστηκε ό,τι έπρεπε να ακουστεί για να ονειρευτούμε, να χορέψουμε και να ουρλιάξουμε.
Because The Night, Land, People Have The Power, Smell like teen spirit (με την συμμετοχή μπουζουκιού!) Within without, you, Gloria, Are You Experienced?, Dancing Barefoot. Free Money(πόσο κομματάρα μπορεί να γίνει ακόμα αυτό το λατρεμένο τραγούδι, αναρωτιόμουν σε όλη τη διάρκεια που μου τρέλαινε τα αυτιά)
Ακούστηκαν όπως πάντα, αντιρατσιστικά και αντιπολεμικά συνθήματα ”Δεν μας πιστεύετε γιατί είμαστε Αμερικανοί. Μα δεν υπάρχει μέρα που να μην το αναφέρουμε στον “κύριο” Bush. No more war! No more War! ”
Ακούστηκε η ίδια να λέει για το ηλιοβασίλεμα που απόλαυσε από την κορυφή του λόφου μαζί με την μπάντα της, λίγες ώρες πριν.
Αεικίνητη, επί δύο ολόκληρες ώρες, χωρίς διάλειμμα, έφηβη στην ψυχή και έφηβη όπως αποδείχτηκε και στο σώμα.
Patti you are beautifull φώναξε κάποιος από το πλήθος κι εκείνη χαμογελώντας γέμισε τον χώρο με φώτα και ήχους που χόρευαν πάνω από τα κεφάλια μας ζεσταίνοντας το ψυχρό Σαββατόβραδο, βαζοντάς του φωτιά.
Ήταν από αυτές τις συναυλίες που θέλεις κι άλλο. Που δεν σου φτάνει καθόλου η μεγάλη της διάρκεια. Που δεν σου αρκεί το ότι σου τραγουδήθηκαν πάνω από 20 τραγούδια μοναδικά. Παραμένεις εγωιστικά ανικανοποίητος και ελπίζεις η Αθήνα να επιλεχθεί και στην επόμενη περιοδία ως προορισμός.
Ναι! Η Patti είναι όμορφη. Όμορφη εκεί που πρέπει να είναι. Στην ψυχή. Και έκανε ζωντανά, αυτό που κάνει μέσα από τη δουλειά της ασταμάτητα. Τάισε το μυαλό μας.
(Aς μου συγχωρεθεί το τρεμούλιασμα στο video, μα πως να παραμείνεις ακίνητος όταν σε δονεί η μουσική;)
Υπάρχουν δίσκοι για κάθε εποχή του χρόνου. Υπάρχουν και δίσκοι που κυκλοφορούν σε λάθος εποχή. Η ανοιξιάτικη αυτή κυκλοφορία των National (Μαϊος 2007) είναι τόσο φθινοπωρινή όσο και τα πρωτοβρόχια. Οι National είναι ένα σχήμα από το Ohio που ξεκίνησε στα τέλη των 90s και κυκλοφόρησε τον πρώτο του ομόνυμο δίσκο το 2001. Ομολογώ ότι με αυτό το τέταρτο album τους έμαθα και το όνομα τους. Γκρίζος ήχος, που θέλει μερικές μινόρε συγχορδίες ακόμα για να γίνει σκοτεινός, με όμορφους στίχους, φτιαγμένους θαρρείς από φράσεις βιβλίων, μαζεύει στις μελωδίες του το μισάνοιχτο στόμα του Cohen, τη μελαγχολική βραχνάδα των Tindersticks και τη διανόηση των Arcade fire μέσα σε κάποιο από τα κοστούμια του Bryan Ferry. Δουλεμένες ενορχηστρώσεις, ενίοτε πλούσιες από όργανα ασυνήθιστα σε indie δίσκους, με αρκετά έντονο rythm section, χωρίς όμως εξάρσεις, μόνο με τον ψίθυρο του επικού να κλωθωγυρίζει από το αριστερό στο δεξί ηχείο. Το πρώτο άκουσμα σε κάνει άνετα να ξεχωρίσεις και να φυτέψεις μέσα σου το λιγότερο τα πρώτα τέσσερα κομμάτια: Fake Empire(via MinneapolisFuckingRocks), Mistaken for strangers, Brainy, Squalor Victoria.
Απλά μαγευτικός στο σύνολο του, σε παρακαλάει να παρατήσεις τα πάντα κοιτώντας την κούπα του καφέ σου, ή τη θέα μιας βροχερής μέρας (αν είσαι πιο τυχερός) και να χαθείς για τα καλά.
File under: Μουσική για ανθρώπους Το υπόλοιπο tracklist: Green gloves, Slow show, Apartment story, Start a war, Guest room, Racinglike a pro, Ada, Gospel.
Είναι πολλές οι φορές που προσπάθησα να γράψω ένα κείμενο για την ποίηση, την μουσική και την προσωπικότητα του Ian Curtis και καμία δεν κατάφερα να αποδώσω επιτυχώς τίποτα από τα τρία.
Η ταινία Control προσπαθεί – και σύμφωνα με τις κριτικές που γράφτηκαν το καταφέρνει άριστα- ακριβώς το ίδιο πράγμα. Να μιλήσει για τη σύντομη μα τόσο γεμάτη και δημιουργική ζωή του αρχηγού των Joy Division, για τα “ταξίδια” του, για τον ήχο της ψυχής του, για τα σκοτάδια της και για όλα όσα προηγήθηκαν της αυτοκτονίας του, δύο μήνες πριν κλείσει το 24ο έτος της ηλικίας του.
Πρόκειται για την πρώτη κινηματογραφική απόπειρα του Ολλανδού Anton Corbijn και βασίζεται στο βιβλίο της χήρας του τραγουδιστή “Τοuching from distance”.
Γυρισμένη σε ασπρόμαυρο φιλμ και έχοντας ως ατού την συγκλονιστική ερμηνεία του πρωταγωνιστή Sam Riley και τις επίσης συγκλονιστικές μουσικές του ίδιου του Curtis αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον και σίγουρα θα αποτελέσει κινηματογραφική αναφορά για τον χειμώνα που έρχεται.
Όσο για το soundtrack αρκεί κανείς να δει το track list για να καταλάβει ότι πρόκειται για μια “τεράστια” συλλογή που δεν επιδέχεται σχολίου.
Στην Ελλάδα, η πρώτη προβολή θα πραγματοποιηθεί στις 27 Σεπτεμβρίου στα πλαίσια του φεστιβάλ “Νύχτες Πρεμιέρας” στον κινηματογράφο “Αττικόν” και φήμες θέλουν να παρίσταται ο μπασίστας των New Order Peter Hook για να την προλογίσει. Αναμένουμε και μέχρι τότε ακούμε:
Track list
“Exit” – New Order
“What Goes On” – The Velvet Underground
”Shadowplay” – The Killers
“Boredom (Live At The Roxy)” – The Buzzcocks
“Dead Souls” – Joy Division
“She Was Naked” – Supersister
“Sister Midnight” – Iggy Pop
“Love Will Tear Us Apart” – Joy Division
“Problems (Live)” – Sex Pistols
“Hypnosis” – New Order
“Drive In Saturday”– David Bowie
“Evidently Chickentown (live)” – John Cooper Clarke
“2HB” – Roxy Music
“Transmission (Cast Version)” – Joy Division
“Autobahn” – Kraftwerk
“Atmosphere” – Joy Division
“Warszawa”– David Bowie
“Get Out” – New Order
Το δεύτερο album των αγαπημένων Editors κυκλοφόρησε τον Ιούνιο βάζοντας όμορφες μουσικές στην ημερήσια διάταξη του καλοκαιριού και ως συνήθως δε γλύτωσε την αναμενόμενη σύγκριση με το πρώτο τους (μεταξύ μας εκπληκτικό) πρώτο album. Οι μελωδίες τους κι εδώ είναι αναγνωρίσιμες, η φωνή του Tom Smith σταθερή και χωρίς ιδιαίτερα δράματα έρχεται σε όμορφη ισορροπία με τα πρίμα κιθαριστικά riffs. Οι ρυθμοί βέβαια είναι το καλύτερο. Ο δημοσιογραφικός όρος Neo-post-punk νομίζω ότι πετυχαίνει ακριβώς στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Έχουμε λιγότερο αναγνωρίσιμες μελωδίες εδώ από το πρώτο τους album, αλλά κατά τη γνώμη μου καλύτερη δυναμική. Το tracklist φαίνεται ώριμο από το πρώτο άκουσμα και η ομοιογένεια στον ήχο είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη.
Χωρίς μεγάλες διαφορές στην έκφραση ή εξάρσεις θορύβου, πρόκειται για έναν αξιοπρεπέστατο δίσκο που θεωρώ πολύ κατασταλαγμένο για ένα συγκρότημα που που κλείνει μόλις τα πέντε χρόνια ζωής.
Smokers outside the hospital doors via RyansSmashingLife
Ένα πολύ καλό album που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο είναι το παρθενικό των New young pony club, τρία χρόνια μετά το πρώτο τους single!
