by global
by ~sadidas
Αν σου έλεγα να διαλέξεις μια σταγόνα από την μαγιάτικη βροχή ποια θα διάλεγες; Kάθε μία νότα από τα τραγούδια που ερμήνευσε η Nina Simone είναι κάπως έτσι, σταγόνες που δεν ξέρω ποια να πρωτοαγγίξω. Από αυτές τις σταγόνες που μπορούν να μεταμορφωθούν σε αυτό που έχεις ανάγκη ανά πάσα στιγμή. Σταγόνα μαργαριτάρι, χάδι, φυλαχτό, παρελθόν που πόνεσε, παρόν που μουδιάζει και μέλλον που φοβισμένα σε γοητεύει το απρόσμενό του.
Εσωτερικός τσαμπουκάς πασπαλισμένος με ευρηματικότατο ερωτικό αισθησιασμό έχει η χροιά, η ερμηνεία κι η παρουσία της που έγινε πια απουσία για εμάς τους άτυχους θνητούς του τώρα. Παρόλα αυτά είμαστε απροσδόκητα τυχεροί που αυτές οι σταγόνες δεν χωράνε μόνο σε μια βροχή που ο καιρός αποφασίζει για το πότε και κυρίως για πόσο θα πέσουνε οι σταγόνες της πάνω στα κεφάλια μας. Είναι εκεί, άλλοτε κρυμμένες πίσω από το σύννεφο της σκέψης μας κι άλλοτε φανερά θρασείς στρογγυλοκάθονται σε διάφορα σημεία της καρδιάς μας.
Λέω να κάτσεις οκλαδόν με γυμνά τα πόδια και να σε αφήσεις να σε αγγίξουν μία προς μία οι μουσικές σταγόνες της Nina Simone. Όση ώρα γράφω ετούτα τα λιγοστά λόγια είναι σαν να περνάω μέσα από λεπτεπίλεπτες κλωστές αυτά τα τραγούδια, που μεταμορφώνονται επειδή έτσι μου βγαίνει, σε κρυσταλλάκια. Αυτά, που ανάλογα το φως, τον καιρό, τη στιγμή και την ανάγκη μου αλλάζουνε άπειρα χρώματα και κουβαλάνε μέσα, γύρω, δίπλα κι ανάμεσά τους την συγκλονιστική Nina Simone.
Εσύ με ποιες σταγόνες ντύνεις αυτή σου τη στιγμή;
Με το «Love me or leave me»
Μόνο εσύ θα μπορούσες να το παρουσιάσεις έτσι. Γι αυτό σ’ αγαπάω… Πάρε και μια στάλα!
~ Confused “i intended to be independently blue” με το ελαφρώς ξεκούρδιστο πιάνο να είναι στο solo για να αφήνεσαι στους στίχους που μόλις πέρασαν.
~ Xristos μα τι στάλα κι αν είναι ετούτη σου εδώ. Με πορτοκαλί οι διαθλάσεις του φωτός μέσα της.
Δεν θα μπορουσα να φανταστω τετοιου ειδους παρουσιαση. Σιγουρα δεν ειναι μουσικο.Ειναι ομως ωραιοτατο και ιδιαιτερο. Τα συναισθηματα που σου βγαζει, μας τα εδωσες να τα καταλαβουμε με τον καλυτερο τροπο. Απορω πως καταφερες να επιλεξεις κομματια.
Πραγματικά είναι εντυπωσιακή η σιγουριά με την οποία έγινε η επιλογή…
Καλά για το κείμενο ξέρεις…. μ’αρέσουν αυτά, ακόμα και αν τα λόγια είναι τόσο δύσκολο να αγγίξουν αυτό που πηγάζει από αυτή την φωνή και την περίπλοκη έκφραση της Nina. Πόσους έρωτες και πόσους χωρισμούς να έχει συντροφέψει…
~Horexakia, είναι από αυτά που μαθαίνονται στη μουσική, το να αφήνεσαι σε αυτό που δεν μπορείς να φανταστείς και μετά να μην το φαντάζεσαι πια, αλλά να το ζεις. Κι εγώ συχνά απορώ με τον εαυτό μου αλλά τα κομμάτια έγιναν μια ιστορία, από αυτές που λένε οι παλιοί “από την ζωή βγαλμένη” κτλ.
~Dr. Uqbar, όταν κάτι σου γίνεται βίωμα, ακόμα και μουσικό, αποκτά από μόνο του τη σιγουριά του και μετά το κάνει ο καθένας μας ό,τι του προκύψει (π.χ. εμένα μου βγήκε σε κρυσταλλάκια). Όσο για το μέτρημα ερώτων και χωρισμών, σημασία καμμία, μιας και είναι κάποια που μένουν αναλλοίωτα σε ό,τι τους συμβεί, αφού είναι κρεμασμένα σε κορδέλες βρε.