Kids

by horexakias
Δεν είναι λίγες οι κινηματογραφικές παραγωγές που μας έχουν προσφέρει καταπληκτικά μουσικά ονόματα. Βέβαια και πολλοί καταξιωμένοι καλλιτέχνες έχουν ασχοληθεί με ταινίες. Το Kids είναι μια καταπληκτική ταινία με καταπληκτικό soundtrack.

Το Kids γυρίστηκε το 1995 με σκηνοθέτη τον Larry Clark. Μια ταινία που απεικονίζει το 24ωρο τεσσάρων παιδιών. Παρουσιάζει απροκάλυπτα την συνήθη κοινωνική χρήση της «ανουσιότητας». Χρήση μαριχουάνας, αλκοόλ, ecstasy, όπως βέβαια και η παρουσία του AIDS, που έχει μπει για τα κάλα στη ζωή μας. Η αρχική έκδοση της απαγορεύτηκε ως ακατάλληλη. Ταινία με έντονο σεξουαλικό διάλογο, σκηνή βιασμού, βια γενικά, κλοπές, συναλλαγές ναρκωτικών. Το όραμα που παρουσιάζεται στη νεολαία του Larry Clark είναι τόσο ψυχρό όσο το άσχημο πορτρέτο των ανήθικων νεολαιών, που προσφεύγουν στα ναρκωτικά και το σεξ, όχι ως μορφή εξέγερσης, αλλά για να γεμίσουν το κενό, των έτσι κι αλλιώς κενών και χωρίς νόημα ζωών τους. Δυστυχώς, τα νεαρά αυτά παιδιά(μιλάμε για μια προεφηβική ηλικία) είναι μια ακριβής απεικόνιση για το πώς η νεολαία ζει στις πόλεις. Στην ουσία νέοι ανθρώποι ζουν έξω από τις υπάρξεις τους. Ρίξτε μια ματιά στα αποδεικτικά όνειρα των σημερινών εφήβων εάν αμφιβάλλετε. Ο Clark είναι επικίνδυνα κοντά στην πραγματικότητα αυτή, αν ρίξουμε μια ματιά στο σήμερα……..

Στη μουσική επένδυση του Kids παρουσιάζονται οι Folk Implosion, οι Sebadoh, οι Slint και ο Daniel Johnston.Ο Daniel Johnston μάλλον είναι άγνωστος στην πλειοψηφία του ροκ κοινού. Μανιοκαταθλιπτικός τύπος που ζει με τους γονείς του, γεννημένος στο Σακραμέντο το 1961. Δεν είναι μόνο τραγουδιστής και συνθέτης αλλά και σκιτσογράφος. Σε μια έκθεση κόμικ που έκανε, τα έργα του πουλήθηκαν πριν καν ξεκινήσει η έκθεση. Ο Cobain τον θεωρούσε σπουδαίο και για αυτό φόραγε μπλουζάκι με τη φωτογραφία του. Λόγω της μανιοκατάθλιψης του συλλαμβάνεται και εγκλείεται σε διάφορες κλινικές. Τα κομμάτια και οι στίχοι του πονεμένα. Τα παραισθησιογόνα τον οδηγούν με βεβαιότητα στην καταστροφή. Η δισκογραφία του ξεκινάει σχετικά αργά, όμως έχει να επιδείξει καμιά εικοσάρια δίσκους! Τα Casper και Casper The friendly Ghost που ακούγονται στην ταινία είναι και το αγαπημένο cartoon του Daniel Johnston.

Οι Sebadoh εμφανίστηκαν στα τέλη του’80 με ήχους indie rock. Περίεργοι τύποι που ηχογραφούν στο σπίτι. Βασικά μέλη είναι οι Jason Lowenstein, ο Lou Barlow,και ο John Davis, που υπάρχουν για να συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο. Ωμοί και ακατέργαστοι με στίχο που δεν σε ταξιδεύει, απλά σου λέει τα πράγματα με το όνομα τους. Ήχοι σκληροί με fuzz κιθάρες και ερμηνείες γεμάτες συναίσθημα. Θα έλεγα πως μέχρι και σήμερα μάλλον δεν έχουν ξεπεράσει την εφηβεία τους. Στην ταινία ακούγεται το Spoiled. Πολύ όμορφο κομμάτι υπό την καθοδήγηση μιας ηλεκτρικής κιθάρας σε στούντιο….σπιτιού!! Τα LP τους εννιά στον αριθμό, από το 1989 μέχρι το 1999 που ήταν και το τελευταίο τους.

Οι Folk Implosion είναι μια τριμελής μπάντα. Αδελφό συγκρότημα του κυρίου Barlow που γνωρίσαμε πιο πάνω. Ιδρύθηκαν το 1994.Η επωνυμία του συγκροτήματος αλλάζει πιο τακτικά από τους δίσκους που βγάζουν. Στο δίσκο του 2003 (που είναι και ο τελευταίος τους) ονομάζονται The New Folk Implosion, αλλά παρόλα αυτά και αυτοί δεν είναι ιδιαίτερα εξελίξιμοι. Παραμένουν ίδιοι, όπως τότε που έγραφαν τη κομματάρα Natural One, που ακούγεται και στο Kids. Παίζουν μελωδικά ενίοτε σκληρά και για αυτούς που τους γουστάρουν νομίζω ότι όλα αυτά αρκούν. Η δισκογραφία τους περιλαμβάνει τέσσερις δίσκους και ένα σίνκγλ.

Οι Slint από την άλλη, είναι ένα τετραμελές συγκρότημα από την Αμερική επίσης. Δημιουργήθηκαν και αυτοί περί τα τέλη του ‘80, ως μεταλλάδες. Ο πρώτος δίσκος τους είναι μια αηδία και μισή, ο δεύτερος όμως το Spiderland είναι ένα αριστούργημα. Ηχογραφήθηκε το 1991 και μετά διαλύθηκαν. Μάλιστα δεν έκαναν ούτε την κλασική περιοδεία για να υποστηρίξουν το δίσκο τους. Το Good morning, Captain που παίζει στο Kids είναι και το καλύτερο κομμάτι όλου του soundtrack.

…… Το Kids θα συγκλονίσει ίσως και να σοκάρει μερικούς θεατές, αλλά ακόμη και εκείνοι που αναμένουν αυτό το είδος, θα ενοχληθούν από τον περιστασιακό τρόπο με τον οποίο οι πιο μισητές πράξεις πραγματοποιούνται. Εάν οι άνθρωποι χάνουν τις ψυχές τους ως παιδιά, τι θα συμβεί όταν μεγαλώσουν; Αυτό είναι μια τραγωδία χωρίς τελευταία πράξη. Εμπειρία που δεν προσφέρει καμία κάθαρση.

Tracklist: 1. Casper – Daniel Johnston, 2. Daddy Never Understood – Deluxx Folk Implosion, 3. Nothing Gonna Stop – Folk Implosion, 4. Jenny’s Theme – Folk Implosion, 5. Simean Groove – Folk Implosion, 6. Casper The Friendly Ghost – Daniel Johnston, 7. Natural One – Folk Implosion, 8. Spoiled – Sebadoh, 9. Crash – Folk Implosion, 10. Wet Stuff – Folk Implosion, 11. Mad Fright Night – Lo-Down, 12. Raise The Bells – Folk Implosion, 13. Good Morning Captain – Slint

Natural One by Folk Implosion

 

 

Νιck Cave & Grinderman (what does that monkey wants to say?)

by Xnoudi

Ως φανατική οπαδός του Cave, πέρασα από όλα τα στάδια εξάρτησης μαζί του, παρακολουθώντας την πορεία του από τότε που κραύγαζε στα εφηβικά μου αυτιά μαζί με τους Birthday party το ενθουσιώδες Nick the Stripper, μέχρι την παραλίγο απεξάρτησή μου εξαιτίας του δραματικά αποτυχημένου Nocturama. Eυτυχώς η έμπνευση επέστρεψε στο «ερεβώδες» κεφάλι του και έτσι όλα μπήκαν πάλι στην θέση τους με την κυκλοφορία του Abattoir Blues / Lyre of Orpheus.

Kαι ενώ εγώ νόμιζα ότι πλέον θα ικανοποιώ τις ακουστικές μου επιθυμίες κάνοντας βουτιές στα άδυτα του υπολογιστή και βγάζοντας στην επιφάνεια όλους τους παλιούς μου εθισμούς (Boatman’s Call, Let Love In, No More Shall We Part) η old time classic αλλόκοτη περσόνα του Nick δεν είχε ακόμα πει την τελευταία της λέξη.

Grinderman φώναξε με βραχνή φωνή, μετά από οχτώ εβδομάδες ιδιαίτερων μαθημάτων κιθάρας και αφού όλοι οι συνήθεις ύποπτοι του παρελθόντος (βλέπε , Warren Ellis, Martyn Casey, Jim Sclavunos) είχαν ήδη συγκεντρωθεί σε ένα studio καταγράφοντας την ξεχασμένη (;)νεανικότητα τους με τρόπο μοναδικό και δημιουργώντας στο πρώτο τους ομώνυμο album την απόλυτα ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα.

Get it on και με το καλημέρα σας μερικοί πανέξυπνοι στίχοι αρχίζουν να ξεδιπλώνονται : ” He drank panther p**s and f****d the girls you’re probably married to”. Την πρώτη φορά που το άκουσα μειδίασα ικανοποιημένα, παρόλο που είμαι συνηθισμένη σε τέτοιου είδους αναφορές (βλ. O‘Malley‘s Bar και Stagger Lee στο Murder Ballads)

Στο Electric Alice, το βιολί χρησιμοποιείται καθαρά ως σκεύος ηδονής και όλοι μαζί ασελγούν άνετα πάνω στους ήχους που βγάζει από τα δαιμονισμένα δάχτυλα του Warren Ellis

Στα Νο pυssy blues και Honey bee (Let’s fly to Mars) ο Cave κλείνει με τσαχπινιά το μάτι στις μέρες των Birthday party, ανακαλώντας στην μνήμη του εκείνα τα χρόνια, με τις εμπειρίες όμως ενός ανθρώπου που έχει ήδη μπει στην πέμπτη δεκαετία της ζωής του. «Πρωτόγονα» riffs και σχεδόν ένα μόνιμο backround βουητό από παραμορφωμένες κιθάρες.

Τo Go Tell the Woman είναι ακόμα μία καλή στιγμή, που υποσκελίζεται με το που ξεκινάει το αμέσως επόμενο track και κατά την γνώμη μου κορυφαία στιγμή του album, (I Don’t Need You) To Set Me Free. Mεγάλο τραγούδι με εξαιρετικό bassline το οποίο για άγνωστους ακόμα λόγους μου θυμίζει έντονα Doors.

Το περιέργως απλούστατο Man On The Moon, (που είναι αφιερωμένο, στον πατέρα του Cave, “My daddy was an astronaut / That’s what I was often taught / My daddy went away too soon / Now he’s living on the moon”), το καθόλου κουραστικά ”κλαψιάρικο” Το No girl thingy Blues και τέλος, το Love Bomb έρχονται να ολοκληρώσουν αυτή την πρώτη δουλειά των Grinderman με τρόπο εξαιρετικό και να κάνουν τον ακροατή να σκεφτεί συμπερασματικά ότι περιέχει μαζεμένες όλες τις blues καταβολές των μουσικών ανακατεμένες με επιτυχία με τις rock ανησυχίες τους και με την διάθεσή τους να πειραματιστούν, βγάζοντας ταυτοχρόνως και όλα τα garage αποθυμένα τους.

Το group χαρακτηρίστηκε (από τους επικριτές του ) ως μια κακή απομίμηση των bad seeds, το album ως το απροσάρμοστο αδελφάκι τους και ο Cave ως αναρχικός οργισμένος μεσόκοπος που δημιουργεί ακόμα κάτω από την επήρεια του αλκοόλ και των ναρκωτικών, ανίερα (!) θυμωμένα τραγουδάκια.

Σίγουρα δεν είναι ένας δίσκος για “political correct” ακροατές και εγώ προσωπικα, τον κατατάσω άνετα στις υψηλές θέσεις των προτιμήσεών μου, ακριβώς για τους ίδιους λόγους για τους οποίους και κατηγορήθηκε.

Track list :

01. Get it on
02. No pυssy blues
03. Electric Alice
04. Grinderman
05. Depth charge Ethel
06. Go tell the women
07. (I don’t need you to) Set me free
08. Honey bee (Let’s fly to Mars)
09. Man in the moon
10. When my love comes down
11. Love bomb
…

---

& dr.Uqbar

Το πόσο με ευχαριστεί να ακούω το νέο αυτό πόνημα του κυρίου Nick δεν μπορώ να το περιγράψω εύκολα. Ευχαριστιέμαι να τον ακούω, βαρεμένο και σοφό να μοιράζεται τις λαμπρές ιδέες και εμπειρίες του.
Όταν με ενημέρωσε ο horexakias προ μηνών για το συγκεκριμένο album δεν περίμενα να ακούσω κάτι τόσο ηχητικά λιτό και ταυτόχρονα τόσο πλούσιο.
Μπορείς να διακρίνεις ξεχωριστά κάθε όργανο να ακούγεται στο κενό χτυπώντας άλλες φορές ωμά και άλλες μονότονα. Λιτές οι μελωδίες, οι περισσότερες εκ των οποίων ξεπηδούν από τη φωνή δίνουν ακόμα περισσότερη έμφαση στους στίχους, τους οποίους ο Αυστραλός φίλος μας από τα παλιά, τεμαχίζει σε ρυθμικές συλλαβές που δίνουν έμφαση σε κάθε λέξη.
Ξυράφια γεμάτα τεστοστερόνη και γυναίκες σχεδόν σε κάθε τραγούδι. Εκτός από το συμπαθητικό Man on the moon το οποίο δε βρήκα να ταιριάζει στο feeling του δίσκου, μα είναι μικρό κι έπρεπε να υπάρχει και κάτι πιο low. Οι αγαπημένες στιγμές ακατέργαστου ήχου των Birthday Party έρχονται οπωσδήποτε στο μυαλό, μα ο King Ink έχει πολλά να πει και μια τελείως διαφορετική μουσική προσωπικότητα να δείξει μιας που συνέθετε παίζοντας την κιθάρα του με τα φιλαράκια του να συνοδεύουν.
Αυτό είναι το Rock’n'Roll όμως!

 

Αγαπημένα μου τα outsiders στη σειρά: Depth charge Ethel (που είναι οι Gallon Drunk?) και Go tell the women.

 

Μου το είπε κι ένας φίλος που το άκουσε: «Όλα του είναι ίδια μωρέ.»
Δεν το νομίζω…

Arcade Fire – Neon Bible (2007)

by dr.Uqbar

11 Τραγούδια, περίπου 47 λεπτά. Ένας ήχος. Η ατμόσφαιρα συγκεκριμένη.
Ο δεύτερος δίσκος των φοβερών Καναδών που με το πρώτο τους lp στο 2004 κατάφεραν ,εκτός από αμέτρητες διθυραμβικές κριτικές και εμπορική επιτυχία, να παίζουν και σε μεγάλες συναυλίες ως headliners μαζί με καινούριους φίλους που απέκτησαν, τους U2, τον David Bowie και τον David Byrne. Και πως τα κατάφεραν;

 

Τα πέντε παιδιά από το Montreal, οι Win Butler, Régine Chassagne, Richard Parry, Tim Kingsbury και William Butler σχημάτισαν τους Arcade fire το καλοκαίρι του 2003. Με σοβαρές καταβολές από jazz, indie, punk, κλασσικό rock και χρήση μεγαλύτερης γκάμας ήχων από ένα συμβατικό εναλλακτικό συγκρότημα δημιούργησαν ένα υβρίδιο που ισορροπεί σε γερές βάσεις, εξερευνώντας παράλληλα και χτίζοντας ατμόσφαιρες που οι Archive και οι Radiohead σίγουρα θα ζήλεψαν όταν τους άκουσαν.

 

Το συγκεκριμένο album είναι εύκολο να αξιολογηθεί ακόμα κι από μη ειδικούς. Θα αποτελέσει σίγουρα έναν από τους δίσκους της χρονιάς που διανύουμε, και αν με βρίσκετε υπερβολικό (μπορεί και να είμαι κάποιες φορές) κάντε ένα bookmark στη σελίδα για να το ξανασυζητήσουμε next year. Αυτή τη φορά μιλάω σοβαρότατα.

 

 

Πρόκειται για έναν άρτιο δίσκο, από την αρχή ως το τέλος του. Το ξεκίνημα μάλιστα με το Black mirror και τα υπέροχα ηχοχρώματα του, σε βυθίζει σταδιακά σε μια ψυχική κατάσταση, αυτή του ουδέτερου για να δεχτείς ότι θα επακολουθήσει. Και τι ακολουθεί; Ψυχή, ενορχηστρώσεις και μελωδίες που μπορούν να σε κάνουν να κλαις (The well and the lighthouse), ηχητικά έπη (Intervention), καταθλιπτικά ζαχαρο-ποπ φωνητικά (Black wave/Bad vibrations), καλοδουλεμένοι στίχοι, άλλες φορές πιο λογοτεχνικοί και άλλες φορές πιο άμεσοι. Μα πάνω απ’ όλα υπάρχει μια ιδέα. Υπάρχουν φαντάσματα εδώ από άλλες εποχές που σου μιλάνε συνεχώς. Παρόλο που τα progressive στοιχεία είναι περισσότερα ο δίσκος δεν είναι progressive με την δύστροπη έννοια του όρου. Κυλάει χωρίς να πλατειάζει, και αποτείνει φόρους τιμής. Ακούστε το boogie του Antichrist television blues και θα θυμηθείτε απ’ ευθείας τον κύριο Bowie.
Είναι ένας στοιχειωμένος δίσκος μα την αλήθεια! Με ήχο πλούσιο, με ορχήστρα, άρπα, μαέστρο και gospel φωνητικά που εξυπηρετούν την κάπως θεατρική μονομανία του συγκροτήματος την οποία προσωπικά και επικροτώ.

 

Ακούστε το τελευταίο κομμάτι του δίσκου My body is a cage. Το cd player θα σταματήσει.
Τι θα κάνετε μετά;
Έτσι θυμήθηκα το Ladies and Gentlemen we’re floating in space των Spiritualized

Holly Golightly

 

by horexakias

Holly Golightly Smith είναι το πραγματικό της όνομα. Τώρα ποσό πραγματικό μπορεί να είναι το όνομα που σου έχουν δώσει οι γονείς σου, από το “Breakfast at Tiffany’s” του Truman Capote σχετικό είναι.

Μέχρι το 1991 η Holly Golightly είναι με επιρροές από μια σκηνή που λέγεται folk, blues και παίζει Bill Withers, Willie Dixon και Eric Reckless. Κάπου εκεί πέφτει πάνω στον Billy Childish. Ο Childish μέχρι τότε έχει φτιάξει ένα κάρο συγκροτήματα, και γνωρίζοντας τη Holly Golightly δημιουργεί τις Thee

Headcoatees. Συγκρότημα που ακολουθεί Garage ήχους ίσως λίγο πιο κοντά στο Punk. Στις Headcoatees παίζει μέχρι το 1995. Από εκεί και πέρα το χάος. Έχει ένα κατεβατό συνεργασιών, σόλο αλμπούμ και διασκευών.

Από όλα αυτά λοιπόν το Laugh It Up, είναι μια δισκάρα που πρώτοεμφανίστηκε το 1997, αλλά ευχαριστούμε όλους αυτούς τους καλούς κυρίους που τον επανακυκλοφόρησαν πρόσφατα. Δεκατέσσερις ανεπανάληπτες διασκευές. Ξεκινάς με το πρώτο κομμάτι και νομίζεις ότι έχεις αγοράσει συλλογή pepples, ή ίσως καλύτερα nuggets.Τελοσπάντων νομίζεις ότι ακούς κάτι από 50’s ή 60’s. Είναι ο δεύτερος δίσκος της, αφού έχει προηγηθεί το 1995 το The Good Things.

Tο 2003 ηχογραφεί με τους White Stripes στο άλμπουμ Elephant, το It’s True That We Love One Another. Ωστόσο υπάρχει μια χημεία και μια επικοινωνία μεταξύ τους, που κάνουν και συναυλίες μαζί. Βέβαια πριν τους Stripes, το 1999 γίνετε μια νέα συνεργασία με τον Childish και γεννιέται το In Blood. Άλλος ένας ιδιαίτερος και εντυπωσιακός δίσκος και όλοι πιστεύουν ότι είναι η διάδοχη κατάσταση του Hazlewood και της Sinatra.To 2000 συγκεντρώνει singles και κομμάτια από EP, και βλέπει το φως ο διπλός Single’s Round Up.

Το 2002 αποφασίζει να επιστρέψει στις garage “n” Roll ρίζες της και ηχογραφεί με τους Greenhorns το Little Star, και συμμετέχει στο αλμπούμ τους Dual Mono, ηχογραφώντας πλέον το πασίγνωστο There’s An End. Πασίγνωστο γιατί; Γιατί όσοι δεν την ήξεραν μέχρι το 2005, τη γνώρισαν μέσα από την ταινία του Jim Jarmusch «Broken Flowers». Κάτι παραπάνω θα ήξερε ο άνθρωπος, δεν είναι και τυχαίος, αφού την εμπιστεύτηκε στο soundtrack της ταινίας του.

Χωρίς την ισοπεδωτική φωνή, μια φωνή όμως σαν από νανούρισμα, η Holly Golightly δεν περνάει απαρατήρητη. Με ένα ύφος που τη χαρακτηρίζει εδώ και μια δεκαπενταετία τουλάχιστον και με δικό της κοινό. Ακούγοντας την ανακαλύπτεις, πώς είναι να ακούς μια μουσική που έχει τις ρίζες της στα 50’s και 60’s με τον ήχο του σήμερα και τη φωνή μιας γυναίκας. Έχει γράψει και γράφει τη δική της ιστορία. Περιμένουμε την επόμενη δουλειά της, συνεργασία, ή οτιδήποτε άλλο. Μέχρι τότε όμως εγώ την ευχαριστήθηκα ζωντανά στο Music planet στις 2 Φεβρουαρίου 2007.

Biography on allmusic.com

Placebo

by Xnoudi

Tο συγκρότημα γεννήθηκε ως ιδέα στο μυαλό του Brian Molko και του Stefan Olsdal όταν τυχαία συναντήθηκαν έξω από το μετρό του South Kesington στο Λονδίνο.Ο Brian παρατήρησε ότι ο Stefan είχε μαζί του μία κιθάρα και με αφορμή αυτό του ζήτησε να ξανασυναντηθούν για να τον δει να παίζει και να τραγουδάει.

Παλιοί συμμαθητές σε σχολείο του Λουξεμβούργου, δεν έγιναν ποτέ φίλοι, λόγω της μεγάλης διαφοράς που είχαν οι προσωπικότητές τους. Άλλωστε οι μετέπειτα κοινή τους μουσική πορεία θα δείξει σε όλο της το μεγαλείο την αυταρέσκεια του Brian και την εμμονή του να είναι το επίκεντρο.

Με αρχικό όνομα Ashtray Heart ξεκινούν να υλοποιούν την ιδέα τους, τα σχέδιά τους όμως διακόπτονται λόγω σπουδών. Ο Βrian την εποχή εκείνη γράφει κάποια κομμάτια και παίζει σε τοπικές συναυλίες με τον drummer Steve Hewitt.

Σε μία από αυτές τις συναυλίες παραβρέθηκε ως θεατής και ο Stefan . Στο τέλος της δηλώνει ότι είναι ερωτευμένος με τη φωνή και το παίξιμο του Brian και οι Placebo δημιουργούνται χωρίς δεύτερη σκέψη.

Τον Νοέμβριο του 1995 κυκλοφορεί το 1ο τους single “Bruise Pristine” . Το αμέσως επόμενο “Come Home” φτάνει το νούμερο 3 στα charts.

Την επόμενη χρονιά περιοδεύουν στην Αγγλία με τους Βέλγους “Evil Superstars” και στην Ευρώπη με τον David Bowie,ο οποίος δήλωσε από την αρχή θαυμαστής του συγκροτήματος και κάλεσε το group να συμμετέχει ως support στις ευρωπαικές περιοδείες του.

Το 1ο ομώνυμο album κυκλοφορεί τον Ιούνιο του 1996 σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία στη Μ.Βρετανία.

Το φθινόπωρο του 1998 ο frontman των REM και παραγωγός Michael Stipe προσκάλεσε τους Placebo να συμμετέχουν στην rock ταινία “Velvet Goldmine” μαζί με τους Ewan Mc Gregor, Eddie Izzard,Toni Collette, Jonathan Rhys Meyers,Christian Bale.Για τις ανάγκες του soundtrack της ταινίας διασκευάζουν εκπληκτικά το “20th Century Boy” των T-Rex.

O David Bowie εξέφρασε γι΄άλλη μια φορά το θαυμασμό του απέναντι στο επιτυχημένο group,συμμετέχοντας στο αριστούργημα “Without You I’m Nothing”. από το 2ο ομώνυμο album που κυκλοφόρησε το το 1998. To single “Pure Morning” κατέλαβε τη 4η θέση στα βρετανικά charts,ενώ το video clip του τραγουδιού προτάθηκε από τα Brit Awards ως το καλύτερο της χρονιάς,αλλά τελικά το βραβείο πήρε ο Robbie Williams

Στις 9 Οκτώβρη 2000 κυκλοφορεί παγκοσμίως το “Black Market Music” και για 1η φορά εισάγονται ηλεκτρονικά στοιχεία,όπως στο “Taste In Men” και το “Slave To The Wage”,ενώ στο “Spite And Malice”συνδυάζονται στοιχεία rock με rap.

 

 

Στις 24 Μαρτίου του 2003 κυκλοφορεί το νέο album με τίτλο ¨Sleeping With Ghosts¨ Τραγούδια όπως το ‘Bitter End’ ‘This Picture’ το μελωδικό ‘Centrefolds’ ‘English Summer Rain’ ήταν αρκετά για να κατακτήσουν το ευρωπαικό κοινό,το οποίο παραληρεί σε κάθε συναυλία.Το album κατακτά πολύ γρήγορα τους alternative fans και το συγκρότημα καθιερώνεται πλέον στις προτιμήσεις ενός μεγάλου μουσικού κοινού.

To 2006 οι Placebo επιστρέφουν με το 5ο κατά σειρά album, το “Meds” που σίγουρα αποτελεί την συνέχεια του “Sleeping With Ghosts”, με εμφανή ωστόσο τα στοιχεία της ανανέωσης και της ωριμότητας. Τα ορμητικά κιθαριστικά ριφ, το ηλεκτρονικό μπιτ των σινθεσάιζερς, τα περίεργα φωνητικά και το glam μακιγιάζ του Brian εκτοξεύουν το άλμπουμ στο Νο 1 πολλών χωρών.

Κομμάτια όπως το meds (με την φωνή της Alison Mosshart των The Kills), το Song to say goodbye, το Broken promise μαζί με τον Michael Stipe (Rem) , φέρνουν το album στις ψηλότερες θέσεις των ψηφοφοριών για το 2006.

“Προστάτεψέ με από όλα όσα θέλω” τραγουδάει ο Brian και με την ευχη να βρεθεί κάποιος να το κάνει, περιμένουμε την συνέχεια.

υγ. Ας μου επιτραπεί να συμπληρώσω, ότι θεωρώ το without you i’m nothing ,ίσως το καλύτερο track από όλα τα albums των Placebo και ας θεωρηθεί υπερβολή.

Πηγές : Wikipedia, Rock encyclopedia, Placebo fan club in Greece.